II GZ 216/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.A. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 4 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 33/08 o pozostawieniu bez rozpoznania pisma skarżącej z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie ze skargi J.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia członków organu w sprawie dotyczącej odmowy wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), pozostawił bez rozpoznania pismo J.A. z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia członków organu w sprawie dotyczącej odmowy wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W uzasadnieniu zarządzenia Sąd podkreślił, że skarżąca wezwana do sprecyzowania, czy pismo z dnia 27 lutego 2008 r. jest skargą kasacyjną, czy wnioskiem o przywrócenie terminu i do jakiej czynności procesowej - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania - stwierdziła, że żąda "przywrócenia terminu do rozpatrzenia skargi na okoliczność nie wydania decyzji w przedmiotowej sprawie przez organ". W ocenie Sądu, powyższe stwierdzenie skarżącej nie stanowi uzupełnienia braków formalnych pisma, a tym samym uniemożliwia nadanie mu dalszego biegu. W zażaleniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe zarządzenie J.A. domagała się jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia podniosła raz jeszcze, że wnosiła o przywrócenie terminu do rozpatrzenia skargi na okoliczność nie wydania decyzji przez organ (sprawa SKO [...]) i twierdziła, że postanowienie SKO we W. Nr [...] zostało wydane z naruszeniem prawa - przez nieuprawnionego członka Kolegium. Obszernie przy tym wykazywała okoliczności, które - jej zdaniem - uzasadniały wyłączenie Prezesa SKO we W. od rozstrzygania w sprawie z wniosku skarżącej o potwierdzenie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. SKO we W. nie skorzystało z prawa wniesienia odpowiedzi na zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Zaskarżonym w rozpoznawanej sprawie zarządzeniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. pozostawił bez rozpoznania pismo J.A. z dnia 27 lutego 2008 r. uznając, że twierdzenie skarżącej, iż żąda "przywrócenia terminu do rozpatrzenia skargi na okoliczność nie wydania decyzji w przedmiotowej sprawie przez organ" nie stanowiło uzupełnienia braków formalnych pisma, do czego Sąd wzywał skarżącą. Podstawą wydania zaskarżonego zarządzenia był przepis art. 49 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z jego zdaniem pierwszym, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Mając na uwadze treść cytowanego przepisu oraz fakt, że skarżąca nie uzupełniła na wezwanie Sądu braku pisma z dnia 27 lutego 2008 r. (nie sprecyzowała swego żądania), rozstrzygnięcie Sądu I instancji należy uznać za prawidłowe. Należy przy tym zauważyć, że rozstrzygnięcie Sądu I instancji zostało podjęte w stanie sprawy, który przedstawiał się następująco. Przedmiotem zaskarżenia do Sądu I instancji było postanowienie SKO we W. z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...] odmawiające wyłączenia członków tego organu w sprawie dotyczącej odmowy wydania decyzji potwierdzającej prawo skarżącej do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Z treści tego postanowienia wynika, że skarżąca została pouczona o treści przepisów art. 141 § 1 i art. 142 k.p.a., a zatem o tym, że na to postanowienie nie służy zażalenie, a strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. o odmowie wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych skarżąca złożyła do SKO we W. z uchybieniem 14-dniowego terminu, o którym została w tej decyzji pouczona. Dlatego też SKO we W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. Sąd I instancji postanowieniem z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 33/08 odrzucił skargę J.A. na wymienione na wstępie postanowienie SKO we Włocławku z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...] o odmowie wyłączenia członków tego organu od orzekania w sprawie z uwagi na to, że skoro strona nie mogła zaskarżyć tego postanowienia zażaleniem, to nie mogło ono być przedmiotem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sąd administracyjny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącą do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia 27 lutego 2008 r. - sporządzonym osobiście przez skarżącą i złożonym 21 dni po otrzymaniu przez skarżącą odpisu postanowienia Sądu I instancji z dnia 28 stycznia 2008 r. o odrzuceniu skargi - skoro z treści tego pisma nie wynikało, czy stanowi ono skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi, czy też jest wnioskiem o przywrócenie terminu i do jakiej czynności procesowej. Naprowadzone okoliczności oraz zakres kontroli sprawowanej w tej sprawie, która obejmuje zarządzenie o pozostawieniu pisma z dnia 27 lutego 2008 r. bez rozpoznania, przesądzają o braku możliwości odniesienia się przez Naczelny Sąd Administracyjny do powoływanych przez wnoszącą zażalenie okoliczności, które - jej zdaniem - uzasadniały wyłączenie Prezesa SKO we W. od rozstrzygania o prawie skarżącej do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Mając to wszystko na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepisy art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.