II GSK 337/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędziowie NSA Małgorzata Korycińska Cezary Pryca (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 listopada 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1736/07 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 16 listopada 2007 r., wydanym w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1736/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględniając skargę wniesioną przez M. S. uchylił decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] oraz decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z [...] czerwca 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z [...] stycznia 2007 r. stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencia Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa K. z [...] maja 2006 r. przyznającą M. S. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2005. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż M. S. złożył w dniu [...] czerwca 2004 r. w Biurze Powiatowym Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004. W wyniku kontroli, która odbyła się w dniu [...] sierpnia 2004 r. inspekcja terenowa wykryła liczne nieprawidłowości polegające na zawyżeniu powierzchni zadeklarowanej w stosunku do powierzchni stwierdzonej. Ponadto stwierdzono, iż cała działka rolna nie była użytkowana rolniczo na dzień [...] czerwca 2003 r. Powyższe potwierdzają zdjęcia przedmiotowych działek, wykonywane przez inspektorów terenowych w trakcie realizacji czynności kontrolnych w gospodarstwie rolnym producenta rolnego. W dniu [...] maja 2005 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. decyzją z [...] maja 2006 r. przyznał M. S. wnioskowaną płatność. Następnie Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. - działając w trybie nadzoru administracyjnego -decyzją z [...] stycznia 2007 r. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Organ nadzorczy stwierdził, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] maja 2006 r. przyznająca skarżącemu płatności bezpośrednie na 2005 r. do w/w działek rolnych, rażąco naruszyła przepis art. 143 b powołanego powyżej rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, oraz przepis art. 2 pkt 2 ustawy z 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru ponieważ przyznała przedmiotowe płatności także do gruntów, których powierzchnia nie powinna zostać nimi objęta. Tym samym spełniona została przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, będąca podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Pełnomocnik M. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARIMR we W. z dnia [...] stycznia 2007 r. jako wydanych z naruszeniem art. 138 § 1 w zw. z art. 7, 77§ 1 i 80 k.p.a. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, iż wskazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji materiał dowodowy nie zezwala na jednoznaczne ustalenia. W ocenie skarżącego w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, niezbędne jest zebranie i wskazanie takich dowodów, które ponad wszelką wątpliwość wykazują wadliwość kontrolowanej decyzji. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie brak jest dowodów, że grunty, na które została przyznana płatność w dniu [...] czerwca 2003 r. nie były użytkowane rolniczo oraz nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Skarżący uważa, że nie odpowiada stanowi faktycznemu stwierdzenie organu odwoławczego, iż wycofanie gruntów nastąpiło po zawiadomieniu o kontroli, co skutkuje bezskutecznością takiego zachowania. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz poprzedzająca ją decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] stycznia 2007 r. stwierdził, że naruszają one prawo w stopniu uzasadniającym uchylenie obu decyzji. W ocenie Sądu przesłanką stwierdzającą nieważność decyzji, którą rozważono w stanie faktycznym sprawy była przesłanka art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji, ale tylko takie naruszenie prawa, które można ocenić jako rażące naruszenie norm prawnych uzasadnia nieważność decyzji administracyjnej. Sąd I instancji stwierdził, że okoliczność ta nie została wyjaśniona zarówno przez organ odwoławczy jak i organ I instancji w sposób niebudzący wątpliwości. Sąd nie podziela stanowiska organu pierwszej instancji jak i organu odwoławczego, jakoby z przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2004 r. kontroli oraz zdjęć wykonanych w tym dniu, w sposób niebudzący wątpliwości wynikało, że przedmiotowe działki rolne nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 r. Tylko takie dowody, które ponad wszelką wątpliwość wykazywałyby, że w dniu [...] czerwca 2003 r. sporne grunty nie były prawidłowo użytkowane rolniczo mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu I instancji brak było ustaleń, czy działki te porastają byliny wieloletnie, co mogło stanowić dowód, że stan taki miał miejsce w czerwcu 2003 r. Sąd podzielił zarzut strony, że w niniejszej sprawie organ naruszył przepisy art. 7,77 § 1 i 80 k.p.a., wydając rozstrzygnięcie, w sytuacji gdy sprawa nie została wyczerpująco i wszechstronnie wyjaśniona. W skardze kasacyjnej Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. przez błędne uznanie, że wydając zaskarżoną decyzję organ dopuścił się uchybienia przepisom proceduralnym w ten sposób, że nie przeprowadził postępowania dowodowego oraz nie dokonał wyczerpującej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną nieprawidłowe zastosowanie wskazanych przepisów k.p.a., leżące u podstaw skarżonego wyroku, wynika z nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sad Administracyjny charakteru postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Z samej istoty postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wynika, że w jego toku bada się legalność decyzji administracyjnej. Organ podkreślił, że w postępowaniu nieważnościowym weryfikuje się decyzję organu niższego rzędu na podstawie materiału dowodowego, jaki ten organ zebrał i jakim dysponował w dacie wydania decyzji. Zdaniem skarżącego, przeprowadzenie przez organ stwierdzający nieważność decyzji postępowania dowodowego w zakresie wykraczającym poza ocenę akt sprawy, którymi dysponował organ niższego rzędu, naruszyłoby art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie skarżącego chybiony jest zarzut WSA, że organ wydał decyzję na podstawie niepełnego materiału dowodowego. Organ podkreślił, że nietrafne jest stwierdzenie Sądu I instancji, że wydając uchyloną decyzję organ nie dokonał niebudzacych wątpliwości ustaleń faktycznych. W ocenie skarżącego organ nie może dokonać nowych ustaleń faktycznych, gdyż nie to jest przedmiotem jego orzekania. Według skarżącego stanowiłoby to naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżącego WSA wadliwie ustalił istnienie naruszeń postępowania administracyjnego, poprzez co naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Kasator wskazał, że zasadnicze wątpliwości budzi dokonana przez WSA ocena protokołu z kontroli na miejscu. Organ twierdził, że kontrole są dokonywane przez osoby o odpowiednim wykształceniu kierunkowym i po dodatkowym przeszkoleniu specjalistycznym. Osoby te są władne stwierdzić, czy poszczególne działki rolne spełniają warunki agrotechniczne wymagane do uzyskania płatności bezpośrednich. W ocenie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa WSA podważa ocenę stanu zaniedbań w gospodarstwie M. S., dokonaną przez osoby o specjalistycznej wiedzy. Skarżący podkreśla, że właśnie na zdjęciach uwidocznione są zarośla, które można nazwać bylinami wieloletnimi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym-zdaniem skarżącego- uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego-wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przystępując do oceny zasadności zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, iż przedmiotem postępowania administracyjnego była sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] maja 2006 roku przyznająca M. S. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych za 2005 rok. Trafnie Sąd I instancji podkreślił, że stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. W literaturze podkreśla się, że stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc), (vide J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 699). Ponadto przypomnieć należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Podkreślić jednak należy, że nie oznacza to, iż w tym postępowaniu organ nadzoru jest zwolniony z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego z zastosowaniem środków dowodowych, o których mowa w art.75 § 1 k.p.a. Celem i istotą takiego postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przez organ nadzoru, jest jedynie ustalenie, czy kwestionowana decyzja wydana została przy zaistnieniu którejkolwiek z przesłanek określonych w art.156 § 1 k.p.a., (vide wyroki NSA: z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987 r., nr 1, poz. 35 i z dnia 28 maja 1985 r., I SA 89/85, GAP 1987, nr 23, s. 43, wyrok WSA w Warszawie z 20 listopada 2006 I SA/Wa 1142/06 niepublikowany). Powoływanie się przez organ nadzoru na zaistnienie przesłanki stwierdzenia nieważności w postaci rażącego naruszenia prawa, skutkuje koniecznością wykazania, iż stwierdzone uchybienie rzeczywiście takie cechy posiada. Niewątpliwie "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę naruszenia norm prawnych. Utożsamianie jednak tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest zasadne. Naruszenie bowiem przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Oznacza to, że dla uznania, iż wystąpiło kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, że miało ono charakter rażący. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, iż postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji nie było przeprowadzone w sposób któryby pozwalał na jednoznaczne stwierdzenie, że decyzja o przyznaniu M. S. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych wydana została z naruszeniem prawa i to takim, które ma charakter rażący. Ustalając istnienie przesłanki uzasadniającej stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] maja 2006 roku numer [...], organ nadzoru oparł się na treści protokołu kontroli z [...] sierpnia 2004 roku. Rozpatrując sprawę w trybie nadzorczym, organ administracji publicznej wskazał, że działki rolne oznaczone we wniosku literami [...], [...], [...], [...], o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], na dzień [...] czerwca 2003 roku nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, a tym samym nie powinny być uwzględniane przy naliczaniu płatności przez producenta rolnego w kolejnych latach. W ocenie organu nadzoru stwierdzone uchybienia skutkują ustaleniem, iż przy wydaniu w/w decyzji doszło do rażącego naruszenia art.143b ust.4 rozporządzenia Rady (WE) nr.1782/2003 z 29 września 2003 roku ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr.2019/93, (WE) nr.1452/2001, (WE) nr.1453/2001, (WE) nr.1454/2001, (WE) nr.1868/94, (WE) nr.1251/1999, (WE) nr.1254/1999, (WE) nr.1673/2000, (EWG) nr.2358/71 i (WE) nr.2529/2001 ( Dz.U. L 270 z 21.10.2003 r ze zm.) oraz art.2 ust.1 i ust.2 ustawy z 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru ( Dz.U. 6/2004, poz.40 ze zmianami). Stosownie do treści art. 143b ust.4 w/w rozporządzenia obszar użytków rolnych nowego państwa członkowskiego objęty system jednolitej płatności obszarowej stanowi część wykorzystywanych użytków rolnych utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej na dzień [...] czerwca 2003 roku, niezależnie od tego czy w tym dniu była na nich prowadzona produkcja czy też nie , oraz, jeśli jest to właściwe jest dostosowany zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi przez nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez komisję. Natomiast przepis art.2 ust.1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru wskazuje, iż osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej "producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Wreszcie w art.2 ust.2 w/w ustawy wskazuje się, że warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. Z przytoczonych norm prawnych wynika, że jednym z podstawowych warunków przyznania pomocy finansowej jest utrzymywanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Zagadnienie to zostało uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 kwietnia 2004 roku w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej ( Dz. U. 65 poz.600 ze zmianami). Zgodnie z pierwotnym brzmieniem § 1 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia utrzymywaniem gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska było, w przypadku łąk, koszenie trawy co najmniej raz w roku w okresie wegetacyjnym. Po zmianie rozporządzenia, która nastąpiła rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 lutego 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie minimalnych wymagań utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Dz. U. Nr 36, poz. 326) z dniem 16 marca 2005 r., utrzymywaniem łąk w dobrej kulturze rolnej jest koszenie okrywy roślinnej i jej usunięcie co najmniej raz w roku w terminie do dnia 31 lipca. W tym miejscu należy podkreślić, że organ nadzoru prowadząc postępowanie nadzorcze wywołane wnioskiem o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005 oparł się na treści protokołu z [...] sierpnia 2004 roku. Trafnie Sąd I instancji uznał, iż oceniając materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania wywołanego w/w wnioskiem, to jest treść protokołu z kontroli dokonanej [...] sierpnia 2004 roku nie sposób ocenić w sposób nie budzący wątpliwości, iż zakwestionowane działki gruntu nie spełniały wymogu, o którym mowa w treści art.2 ust.1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru. Zasadnie wskazuje Sąd I instancji, iż organ nadzoru nie ocenił, czy dokument ten zawiera bezsporne i zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym, ustalanym na dzień [...] czerwca 2003 roku , informacje o stanie zakwestionowanych działek gruntu. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż trafnie Sąd I instancji wskazał, że ustalenia o nie utrzymywaniu zakwestionowanych działek gruntu przez wnioskodawcę w dobrej kulturze rolnej, w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia oraz treść protokołu nie może przesądzać o wykazaniu ponad wszelką wątpliwość, iż na dzień [...] czerwca 2003 roku grunty te nie spełniały przesłanki o jakiej mowa w w/w przepisach prawa. Okoliczność ta nabiera szczególnego znaczenia jeśli zważyć jakość wykonanych zdjęć oraz fakt, że z treści protokołu wynika, iż kontrolerzy nie mieli dostępu do map ewidencyjnych tych gruntów. Nadto należy podkreślić, że ocena i analiza danych zawartych w omawianym protokole winna uwzględniać także treść tytułu III rozporządzenia Komisji (WE) numer 796/2004 z 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników. W tym miejscu należy także zwrócić uwagę na to, iż wbrew twierdzeniom zawartym w treści zaskarżonej decyzji w aktach administracyjnych brak jest decyzji rozpoznającej wniosek M. S. o płatności bezpośrednie za 2004 rok. Okoliczność ta umknęła także uwadze Sądu I instancji, jednak pozostaje to bez wpływu na wynik postępowania. Jak już wyżej wskazano, podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest rażące naruszenie prawa. Oznacza to, że na organie prowadzącym postępowanie nadzorcze spoczywa obowiązek wykazania, w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości, iż w konkretnie rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka rażącego naruszenia prawa, warunkująca stwierdzenie nieważności decyzji. Należało więc wykazać, na czym polegało rażące naruszenie wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji norm prawnych, pamiętając o tym, że naruszenie prawa materialnego może polegać na błędnej jego wykładni lub zastosowaniu do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisu, który nie może mieć do niego zastosowania (błąd subsumcji), albo na zastosowaniu przepisu nieobowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Istotne jest zatem, aby istniał związek przyczynowy między naruszeniem prawa a treścią rozstrzygnięcia, polegający na tym, że gdyby nie było stwierdzonego uchybienia, to treść rozstrzygnięcia administracyjnego byłaby inna. Biorąc pod uwagę powyższe uwagi stwierdzić należy, że nie jest trafny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art.145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a., poprzez błędne uznanie, iż wydając zaskarżoną decyzję organ uchybił przepisom proceduralnym i nie przeprowadził postępowania dowodowego oraz nie dokonał wyczerpującej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Zgodnie ze swoimi kompetencjami Sąd I instancji dokonuje oceny legalności zaskarżonej decyzji, a tym samym ocenia prawidłowość stosowania przez organ administracji publicznej, między innymi przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania byłby zasadny, gdyby strona wnosząca skargę kasacyjną wykazała, iż Sąd I instancji dokonał nieprawidłowej oceny zgodności z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego kontrolowanej decyzji administracyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji wykazał, iż w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.