I OSK 1702/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 22 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. B., I. B., R. B., S. B., K. S. i M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 546/18 w sprawie ze skargi H. B., I. B., R. B., S. B., K. S. i M. L. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 5 czerwca 2018 r. nr NSP-VIII.7581.1.41.2017.MB w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 lutego 2019 r. oddalił skargę H. B., I. B., R. B., S. B., K. S. i M. L. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 5 czerwca 2018 r. nr NSP-VIII.7581.1.41.2017.MB w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z 7 lutego 2016 r. Starosta S. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w obrębie M., gmina U., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 6,93 ha, poprzez udzielenie E. S.A. z siedzibą w G. Oddział w K. zezwolenia na założenie, przeprowadzenie i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w postaci dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, dla inwestycji pod nazwą "Budowa stacji 110/15 kV GPZ R., budowa napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, budowa powiązań istniejącej sieci SN z projektowanym GPZ R., stacji kontenerowej 15/0,4 kV, powiązań istniejącej sieci nn z nową stacją 15/0,4 kV oraz zasilania rezerwowego potrzeb własnych GPZ R.", zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie realizacji inwestycji celu publicznego - budowy stacji 110/15 kV GPZ R. oraz budowy napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy U. nr [... z dnia [...] lutego 2016 r. Wojewoda Pomorski decyzją z 4 czerwca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z 7 lutego 2016 r. Wnioskiem z 28 listopada 2016 r. E. S.A. z siedzibą w G. Oddział w K. zwróciła się do Starosty S. o wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], o pow. 6,93 ha, poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na założenie, przeprowadzenie i utrzymanie na przedmiotowej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w postaci dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 3451,9 m2 (wyznaczonej pasem technologicznym, o szerokości 12 m (2 x 6 m od osi linii), przy długości projektowanej trasy linii 287,6 m (po osi linii)), w tym lokalizacja 2 słupów. Decyzją z 8 lutego 2017 r. Starosta S.: 1. udzielił E. S.A. z siedzibą w G. Oddział w K. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części przedmiotowej nieruchomości w celu założenia, przeprowadzenia i utrzymania przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w postaci dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV; 2. wskazał, że zezwolenie obejmuje w szczególności prawo wstępu E. S.A. z siedzibą w G. Odział w K. na część przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni ograniczenia 3451,9 m2, tj. pas technologiczny o szerokości 12 (2 x 6 m od osi linii) i długości 287,6 m (po osi linii), w tym lokalizacja 2 słupów w celu budowy dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV; 3. decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Wojewoda Pomorski, po rozpatrzeniu odwołania skarżących, decyzją z 5 czerwca 2018 r., wydaną na podstawie art. 9a w zw. z art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.) – zwanej dalej u.g.n., utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z 8 lutego 2017 r. Wojewoda uznał, że w sprawie zachodziły przesłanki do wydania przez Starostę S. decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. Zaistniała bowiem przesłanka uprzedniego wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Decyzję taką wydał wobec przedmiotowej nieruchomości Starosta S. w dniu 7 lutego 2017 r. a decyzją z dnia 4 czerwca 2018 r. Wojewoda Pomorski utrzymał przedmiotowe rozstrzygnięcie w mocy. Niewątpliwie przy tym budowa linii energetycznej jest realizacją celu publicznego, o jakim stanowi art. 6 pkt 2 u.g.n. W niniejszej sprawie zaistniały również okoliczności uzasadniającej nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. We wniosku z 28 listopada 2016 r. inwestor wskazał, że ważnym elementem uzasadniającym konieczność natychmiastowego rozpoczęcia inwestycji jest zapewnienie dostawy energii dla nowych odbiorców oraz, że inwestycja wynika z braku możliwości przyłączenia nowych odbiorców energii elektrycznej w rejonie miejscowości R. Mając to na uwadze Wojewoda stwierdził, że realizacja celu publicznego, w szczególności związana z zapewnieniem i utrzymaniem odpowiedniej ilości dostaw energii oraz zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego całej aglomeracji wskazuje na istnienie zarówno interesu społecznego jak i ważnego interesu gospodarczego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdyż inwestycji tej nie można zaliczyć do inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 z zm.). W przepisie tym jest mowa o stacjach elektroenergetycznych lub napowietrznych liniach elektroenergetycznych o napięciu znamionowym wynoszącym nie mniej niż 220 kV, a przedmiotowa inwestycja dotyczy inwestycji budowy stacji 110/15 kV GPZ R., budowy napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, budowy powiązań istniejącej sieci SN z projektowanym GPZ R., stacji kontenerowej 15/0,4 kV, powiązań istniejącej sieci nn z nową stacją 15/0,4 kV oraz zasilania rezerwowego potrzeb własnych GPZ R., która nie wchodzi w zakres stosowania cytowanego przepisu, gdyż dotyczy linii elektroenergetycznej o mniejszym napięciu znamionowym niż 220 kV. Wojewoda wyjaśnił także, że planowana inwestycja polegająca na budowie stacji 110/15 kV GPZ R. oraz budowie napowietrznej dwutorowej linii 110 kV zgodna jest z zapisami obowiązującego na przedmiotowym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zgadzając się z powyższą decyzją H. B., I. B., R. B., S. B., K. S. i M. L. zaskarżyli ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 1 października 2018 r. E. S.A. z siedzibą w G. Odział w K. również wniosła o oddalenie skargi i o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci uzasadnienia techniczno – ekonomicznego na budowę stacji transformatorowej 110/15 kV GPZ R. wraz z linią zasilającą 2 x 110 kV oraz powiązań 15 kV na okoliczności uzasadniające wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. Sąd I instancji wskazał, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. może nastąpić, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki: 1. uprzednio wydana została decyzja na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, 2. wniosek dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego, 3. spełnione zostaną przesłanki wskazane w art. 108 k.p.a., tj.: konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony; 4. występuje ważny interes gospodarczy. Przy czym, przesłanka zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 108 k.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają łącznego ich wystąpienia a zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. WSA podzielił stanowisko organów, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy wystąpiły przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 124 ust. 1a u.g.n. Przede wszystkim bowiem, opisaną na wstępie decyzją z dnia 7 lutego 2016 r. Starosta S. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Pomorskiego z 4 czerwca 2018 r. WSA wyjaśnił, że wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. nie wymaga, aby wcześniej została wydana ostateczna decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, o jakiej mowa w ust. 1 tego samego artykułu. Celem wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest właśnie to, aby inwestor mógł rozpocząć inwestycję zanim decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na zakładanie na niej różnego rodzaju ciągów i przewodów stanie się ostateczna i wykonalna. Po wydaniu tej decyzji, pismem z 28 listopada 2016 r. E. S.A. z siedzibą w G. Oddział w K. złożyła wniosek o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. w celu założenia, przeprowadzenia i utrzymania na działce nr [...] przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w postaci dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 3451,9 m2, wyznaczonej pasem technologicznym o szerokości 12 m i długości projektowanej trasy linii na działce 287,6 m, w tym lokalizacja 2 słupów. Sąd I instancji uznał, że przedmiotowa inwestycja, niewątpliwie wiąże się z inwestycją celu publicznego, o jakiej mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., który za cele publiczne uznaje budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja ta ma zostać wykonana w ramach zamierzenia "Budowa stacji 110/15 kV GPZ R., budowa napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, budowa powiązań istniejącej sieci SN z projektowanym GPZ R., stacji kontenerowej 15/0,4 kV, powiązań istniejącej sieci nn z nową stacją 15/0,4 kV oraz zasilania rezerwowego potrzeb własnych GPZ R.". W ocenie Sądu I instancji, organy prawidłowo przyjęły za wyczerpujące wyjaśnienia inwestora, który wskazywał na istnienie zarówno interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego. Rozbudowa sieci energetycznej zapewni poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej, wzrost bezpieczeństwa jej dostawy oraz umożliwi realizację nowych inwestycji w zakresie budownictwa mieszkaniowego i polepszenie warunków rozwoju gospodarczego regionu. Niewątpliwie inwestycja ta służyć będzie ogólnie pojętemu interesowi publicznemu, a co za tym idzie niezbędne dla jej przeprowadzenia zezwolenie na zajęcie nieruchomości skarżących podyktowane jest takim słusznym interesem społecznym. Ponadto, podmiot eksploatujący linię energetyczną nie planowałby, będącej dla niego finansowym obciążeniem, jej kosztownej modernizacji w sytuacji, gdy istniejąca infrastruktura w pełni zabezpieczałaby potrzeby energetyczne odbiorców, a jej stan nie powodowałby wystąpienia niebezpieczeństwa rozległej awarii. Zdaniem Sądu I instancji, zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy, będących podstawą jej wydania. Wbrew stanowisku skarżących, mające zastosowanie w sprawie przepisy u.g.n. nie wskazują na obowiązek określenia w decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. terminu udzielenia zezwolenia, jak i nie wymagają przed jej wydaniem zbadania zgodności zaplanowanej przez inwestora inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przepisy te nie nakładają również na organ obowiązku określenia, czy inwestycja ta zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko czy też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli skarżący wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organy obydwu instancji naruszyły art. 7., art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwana dalej - K.p.a., przez brak dokładnego i wszechstronnego ustalenia całokształtu okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwieniu sprawy, poprzez między innymi oparcie podstawowych ustaleń w sprawie na podstawie oświadczeń wnioskodawcy nie żądając od wnioskodawcy dowodów na potwierdzenie jego oświadczeń, a także na niewyjaśnieniu w sposób jasny i wyczerpujący podstaw i uzasadnienia wydanej decyzji, a tym samym uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych art. 107 § 3 K.p.a., 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie skargi, w sytuacji gdy organy obydwu instancji naruszyły art. 9 K.p.a. przez uchybienie obowiązkowi należytego i wyczerpującego informowania strony przez organ administracji w każdym stadium postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; 3) art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarga winna zostać uwzględniona w całości, do powyższego doszło na wskutek błędnej wykładni przez Sąd I instancji art. 7, art. 6, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. albowiem organ nie zebrał i nie rozpatrzył całokształtu materiału dowodowego, czym naruszył art. 77 K.p.a., nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, czym naruszył art. 7 i art. 80 K.p.a., nie stanął na straży praworządności, czym naruszył art. 6 K.p.a., a w konsekwencji naruszył art. 8 K.p.a., gdyż nie wzbudził zaufania do organów administracji publicznej, co doprowadziło do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, II. naruszenie prawa materialnego wskutek błędnej subsumpcji ustaleń faktycznych do przepisów przez akceptację przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stanowiska organów czym doszło do: 1) naruszenia art. 6 pkt 2 u.g.n. przez uznanie, że zamierzona inwestycja stanowi cel publiczny realizowany przez przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, 2) naruszenia art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez nieuchylenie rozstrzygnięcia pozostającego w sprzeczności z wyrażoną w ustawie zasadniczej zasadą proporcjonalności, 3) naruszenia art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 108 K.p.a. poprzez uznanie, iż istnieją przesłanki do udzielenia przez organ zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości uczestników, w tym zezwolenie na prawo wstępu na przedmiotową nieruchomość 4) naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez uznanie, iż zbędne jest określenie terminu udzielenia zezwolenia na zajęcie nieruchomości uczestników, w sytuacji gdy przepis ten upoważnia starostę jedynie do czasowego zajęcia nieruchomości, 5) naruszenia art. 140 k.c. poprzez akceptację stanowiska organów ograniczającego prawa własności właścicieli nieruchomości w sposób sprzeczny z prawem i zasadami współżycia społecznego, 6) naruszenia art. 21 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne naruszenie prawa własności uczestników, 7) naruszenia art. 112 ust. 3 u.g.n. polegające na uznaniu, iż organ podjął czynności zmierzające do ustalenia możliwości zrealizowania celu w inny sposób niż ograniczenie praw do przedmiotowej nieruchomości, przez co nie została spełniona przesłanka ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, 8) naruszenia § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.) w sytuacji, gdy w ocenie skarżących, przedmiotowa inwestycja winna zostać zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przez co zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405) przedsiębiorstwo przesyłowe powinno zostać zobligowane do przedstawienia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. S.A. wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 329), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Materialnoprawną podstawę kontrolowanej w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzji stanowił art. 124 ust. 1a u.g.n. Zgodnie z postanowieniami tego przepisu w przypadkach określonych w art. 108 K.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Postępowanie w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być zatem wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu, a wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzależnione zostało od uprzedniego wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Dla zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. znaczenie ma tylko fakt samego wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 tego przepisu, nie zaś jej wykonalność, skuteczność, prawidłowość, czy nawet skuteczne doręczenie (por. wyrok NSA z 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA"). Rozpatrując wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości organ orzekający nie sprawdza po raz kolejny spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ale uwzględnia sam fakt wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. Analizuje natomiast, czy w sprawie wystąpił przypadek określony w art. 108 K.p.a. lub ważny interes gospodarczy. Jeżeli warunki te zostaną spełnione, organ orzekający jest obowiązany zezwolić na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na realizację celu publicznego wskazanego w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Stosownie do art. 108 § 1 K.p.a., decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma zatem charakter związany, gdyż kwestii wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadku spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, ustawodawca nie pozostawił uznaniu organów orzekających. Decyzja wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny. Subsydiarność decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy występuje w obrocie prawnym poprzedzająca ją decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Zatem wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. musi każdorazowo być poprzedzone ustaleniem, że istnieje w obrocie prawnym wydana wcześniej decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w niniejszej sprawie zarówno Kontrolowany Sąd jak i organy obu instancji prawidłowo uznały, że wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. Sporną decyzję poprzedzała decyzja z dnia 7 lutego 2016r. o ograniczeniu sposobu korzystania z części działki nr [...], wydana w trybie art. 124 ust.1 u,g,n. Tym samym, spełniony został podstawowy warunek wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n., a mianowicie w obrocie prawnym pozostawała decyzja ograniczająca sposób korzystania ze spornej nieruchomości. Organy oraz Sąd w sposób prawidłowy przyjęły, że wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym i ważnym interesem gospodarczym. Przy czym, w postępowaniu toczącym się w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n., nie prowadzi się w tym zakresie szczegółowego postępowania dowodowego, podstawowym materiałem jest wniosek inwestora i zawarta w nim argumentacja, które determinują ocenę organu. Skoro zatem spółka wykonuje ustawowe obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego w zakresie rozbudowy sieci przesyłowych i połączeń z innymi, zapewniając bezpieczeństwo energetyczne oraz polepszenie warunków rozwoju gospodarczego regionu to nie sposób nie przyjąć za sądem i organami, że realizuje w ten sposób ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny uprawniający do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Brak podstaw do ponownego badania przesłanek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 124 ust.1a u.g.n. powoduje że nie jest możliwe w jego trakcie kolejne weryfikowanie, czy sporna inwestycja stanowi cel publiczny realizowany przez przedsiębiorstwo użyteczności publicznej (art. 6 pkt 2 u.g.n.), czy w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. rozważono w sposób dostateczny możliwość realizacji w inny sposób celu objętego decyzją o ograniczeniu korzystania z nieruchomości ( art. 112 ust.3 u.g.n.). W tym stanie rzeczy zgodzić trzeba się z zaprezentowanym przez Kontrolowany Sąd stanowiskiem, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w przepisie art. 124 ust.1a u.g.n. Wbrew stanowisku autora kasacji kontrolowana w postępowaniu administracyjnym decyzja zawiera określenie terminu. Zawarte w przepisie art. 124 ust.1a u.g.n. określenie "niezwłoczne" spełnienie świadczenia to nic innego jak określenie terminu wykonania obowiązku oznaczającego w istocie spełnienia go bez zbędnej zwłoki. Poza zakresem dociekań Sądu Odwoławczego pozostaje zgodność przedsięwzięcia z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis będący podstawą kontrolowanej w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzji nie stanowi takiego warunku. W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z zarzutem, że w badanej sprawie nie zostały podjęte wszystkie, niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z tego względu za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 K.p.a. Zgodność decyzji z przesłankami prawnymi jej wydania uniemożliwia przyjęcie, że na skutek jej wydania doszło do naruszenia art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2, art. 21 Konstytucji RP. Wobec braku podstaw do uwzględnienia wskazanych w kasacji zarzutów skargę kasacyjną należało oddalić na zasadzie art. 184 P.p.s.a. i dlatego orzeczono jak w sentencji. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.).