VII SA/Wa 63/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 23 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia oddalić wniosek K. K. o przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. UZASADNIENIE Pismem z dnia 21 lipca 2009 r., K. K. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła w/w wniosku. Wniosek o tej samej treści, wraz z zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009 r., w imieniu skarżącej złożył w dniu 31 sierpnia 2009 r. pełnomocnik skarżącej adwokat J. S. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, iż jego zdaniem bieg terminu dla skarżącej powinien biec od 29 czerwca 2009 r., kiedy to otrzymała pismo od pełnomocnika, bowiem skarżąca może mieć odrębny punkt widzenia niż pełnomocnik. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Sąd może na wniosek przywrócić termin stronie, która bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej, można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie dającej się przezwyciężyć. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zobacz postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). W niniejszej sprawie powoływanie się na argument, iż skarżąca może mieć odrębny punkt widzenia niż jej pełnomocnik nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu. Należy bowiem stwierdzić, iż jeśli strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (por. wyrok SN z 21 lutego 2002 r., I PKN 903/2000 , Prok. i Pr. 2003, nr 15, poz. 39 - dodatek). Pełnomocnik posiadający wiedzę prawniczą będąc profesjonalistą powinien być świadomy swoich obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych (por. postanowienie NSA z 29 lipca 2004 r., FZ 133/04, niepubl.). Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu strona wnosząca zażalenie przy dochowaniu minimum staranności mogła dochować terminu. Wskazać trzeba, iż strona ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego (por. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. OZ 569/2004). Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jak gdyby działał na własną rzecz. W przedmiotowej sprawie profesjonalny pełnomocnik powinien skonsultować otrzymane postanowienie z dnia 16 czerwca 2009 r. w takim czasie, aby możliwe było zachowanie terminu przy ewentualnym złożeniu zażalenia na w/w postanowienie Sądu. Na marginesie zauważyć należy iż podkreślenie faktu doręczenia postanowienia jedynie pełnomocnikowi, nie zaś bezpośrednio stronie jako okoliczności ograniczającej prawa skarżącej nie jest uzasadnione. Profesjonalny pełnomocnik winien bowiem znać treść art. 67 § 5 Ppsa, który stanowi, że jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym (a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie), doręczenia należy dokonać tym osobom. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do dokonania czynności, wyłącza to możliwość przywrócenia terminu. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 1 cytowanej ustawy orzekł jak w sentencji.