II FSK 1223/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędziowie: NSA Antoni Hanusz, WSA del. Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 3485/08 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 14 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., po rozpoznaniu odwołania A.K. (dalej: Skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta C. z 21 lutego 2008 r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. zmieniającą własną decyzję ostateczną z 14 lutego 2007 r. ustalającą Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. poprzez zwiększenie kwoty zobowiązania podatkowego o podatek należny od nieruchomości położonej przy ulicy Ś. 16 (działka nr 11 obręb Ś.). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że Skarżący, w związku z uchwałą nr 497/XLV/2006 Rady Miasta Ciechanów z dnia 26 października 2006 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców realizujących na terenie miasta C. nowe inwestycje lub tworzących nowe miejsca pracy związane z tymi inwestycjami (Dz. Urz. Województwa Mazowieckiego Nr 234, poz. 45367); dalej "uchwała Rady Miasta Ciechanów", zgłosił w dniu 13 grudnia 2006 r. Prezydentowi Miasta C. zamiar korzystania z pomocy w formie zwolnienia od podatku od nieruchomości. W zgłoszeniu oświadczył, że planuje zakup działki i postawienie hali magazynowo-produkcyjnej wraz z wyposażeniem. Skarżący nabył w dniu 15 czerwca 2007 r. prawo użytkowania wieczystego działki nr 11, położonej w C. przy ul. [...] oraz prawo własności usytuowanych na działce budynków, budowli i urządzeń stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności. W dniu 30 czerwca 2007 r. złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której podał dane dotyczące przedmiotów opodatkowania uwzględniając nabytą działkę nr [...]. Wniósł również o zwolnienie od podatku od nieruchomości działki nr [...] przy ul. [...] w C., uzasadniając, że na działce zostanie wykonany system monitoringu wycieku paliw do gleby, a zgłoszona budowa hali na działce nr [...] zostanie zrealizowana w dalszej części inwestycji. Prezydent Miasta C. w dniu 17 sierpnia 2007 r. poinformował Skarżącego, że co do zasady jest możliwe udzielenie pomocy publicznej na wspieranie inwestycji realizowanej na działce nr [...], po spełnieniu warunków przewidzianych w uchwale z dnia 26 października 2006 r. i rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie udzielania przez gminy pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją (Dz.U. Nr 142, poz. 1017); dalej "rozporządzenie Rady Ministrów". Stwierdził jednak, że brak jest podstaw do udzielenia pomocy na wsparcie inwestycji na działce nr 20/2, ponieważ zamiar korzystania z pomocy nie został zgłoszony organowi podatkowemu do dnia 31 grudnia 2006 r. Postanowieniem z 26 listopada 2007 r. Prezydent Miasta C. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i decyzją z 21 lutego 2008 r. zmienił własną decyzję ostateczną w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r. W odwołaniu od decyzji wydanej w pierwszej instancji Skarżący wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz dopuszczenie dowodu z przesłuchania strony na okoliczność treści zgłoszenia z dnia 11 grudnia 2006 r., przesłanek nabycia działki nr [...], prowadzenia działalności na działce nr [...] i zakończenia inwestycji na tej nieruchomości. Skarżący wyjaśnił, że kupił inną nieruchomość niż planował, ale mógł natychmiast przystąpić do prowadzenia na niej zamierzonej działalności, ponieważ nabyta nieruchomość była zabudowana. Nieruchomość, którą kupił w czerwcu 2007 r. odpowiada planowanemu w grudniu 2006 r. zakresowi inwestycji. W jego ocenie została wykonana nowa inwestycja w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że inwestycja określona przez Skarżącego w zgłoszeniu z 2006 r., jako "zakup działki i postawienie hali magazynowo produkcyjnej wraz z wyposażeniem" oraz inwestycja zrealizowana jako "nabycie bazy paliw - płynów", stanowią różne inwestycje. Różnica występuje w ich zakresie przedmiotowym, ponieważ hala magazynowo-produkcyjna służy działalności wytwórczej, natomiast baza paliw-płynów służy działalności usługowej (handlowej). Organ drugiej instancji wyjaśnił, że celem regulacji zawartej w rozporządzeniu i uchwale jest refundacja faktycznie poniesionych przez przedsiębiorcę wydatków na realizację nowych inwestycji oraz zwiększenie liczby miejsc pracy. W jego ocenie cel ten nie został zrealizowany, ponieważ nabycie funkcjonującej bazy paliw spowodowało jedynie zmianę właściciela, nie spowodowało natomiast gospodarczej intensyfikacji miasta. Skarżący zrealizował jedynie część zgłoszonej w 2006 r. inwestycji, ponieważ zakupił działkę. Przepis § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów, który uzależnia udzielenie pomocy od zakończenia nowej inwestycji nie daje możliwości jej podziału na etapy (części). W 2007 r. Skarżący nabył prawo użytkowania wieczystego działki oraz prawo własności posadowionych na niej nieruchomości, w dniu 15 czerwca 2007 r. złożył wniosek o wpis prawa do księgi wieczystej nieruchomości, a w konsekwencji w dniu 1 lipca 2007 r. powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Dlatego też zasadnym było dokonanie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2007 na podstawie przepisu art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) dalej jako Op. W skardze Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji wydanych w obu instancjach, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonalności zaskarżonych decyzji. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów: 1. art. 2 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez niejasne określenie zasad ulg podatkowych w podatku od nieruchomości z tytułu nowych inwestycji oraz niezastosowanie odpowiedniego vacatio legis przepisów uchwały, 2. § 1 i § 2 pkt 1, § 6 ust 1 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia, art. 2 ust 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844); dalej "u.p.o.l.", przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wymienionych przepisów rozporządzenia i objęcie opodatkowaniem budynków i budowli położonych na działce nr 11, 3. art. 6 ust. 2 u.p.o.l. poprzez niezastosowanie tego przepisu, 4. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 199, art. 210 § 4 oraz art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Op. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Stwierdził, że nie jest uzasadniony zarzut niejasnego określenia w powołanej uchwale zasad udzielania zwolnienia w podatku od nieruchomości. Rada gminy uchwalając zwolnienie podatkowe wskazała, że udzielenie takiej pomocy jest możliwe na zasadach określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów. Nie oznacza to jednak, że rada gminy w żaden sposób nie może w uchwale modyfikować warunków stosowania zwolnienia określonych w rozporządzeniu. Przysługują jej kompetencje do kształtowania zwolnienia poprzez jego ograniczanie, konkretyzowanie, wprowadzanie warunków dodatkowych, których rozporządzenie nie przewiduje. Dalej Sąd doszedł do konkluzji, iż zwolnienie od podatku od nieruchomości zostało uzależnione od spełnienia warunków określonych w uchwale z dnia 26 października 2006 r. oraz rozporządzeniu Rady Ministrów. Zostało ono powiązane z realizacją inwestycji, którą podatnik obowiązany był zgłosić, określić i zrealizować w określonym terminie. W 2007 r. Skarżący wykonał jedynie część zadeklarowanej inwestycji (zakup prawa wieczystego użytkowania działki wraz z budynkami stanowiącymi odrębny przedmiot własności). Organ podatkowy zwrócił uwagę, że możliwość uzyskania zwolnienia podatkowego co do zasady istnieje i jest zależne od zakończenia inwestycji (budowa hali magazynowo-produkcyjnej wraz z wyposażeniem) w terminie określonym w uchwale, to jest do 31 grudnia 2009 roku (§ 2 ust. 2 uchwały). Nie można natomiast uznać, że zakup gruntu wraz z bazą paliw stanowi zakończenie inwestycji zgłoszonej w dniu 11 grudnia 2006 r. Zasadne jest stanowisko organów podatkowych, odnośnie uznania inwestycji określonej w zgłoszeniu z dnia 11 grudnia 2006 r., jako "zakup działki i postawienie hali magazynowo-produkcyjnej wraz z wyposażeniem" i inwestycji zrealizowanej, którą Skarżący, w piśmie z dnia 10 września 2007 r., określił jako "nabycie bazy paliw - płynów", jako różnych inwestycji. Ponieważ termin do zadeklarowania inwestycji upłynął 31 grudnia 2006 r., nie jest słuszny pogląd Skarżącego o możliwości uzupełnienia wniosku (zmiany zakresu inwestycji) po wskazanej dacie. Zdaniem Sądu i instancji bezpodstawny jest zarzut błędnej wykładni § 6 pkt 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów. Organy podatkowe rozpoznając sprawę uzasadniły, że udzielenie zwolnienia jest warunkowane zgłoszeniem określonej inwestycji właściwemu organowi podatkowemu i jej zakończeniem w terminie określonym uchwałą rady gminy. W ocenie Sądu organy podatkowe rozpoznając sprawę nie naruszyły wskazanych w skardze zasad, według których obowiązane są prowadzić postępowanie podatkowe, a oceniając przedstawione dowody nie naruszyły art. 191 Op. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 u.p.o.l.. W przepisie tym ustawodawca określił bowiem moment powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu nowych budynków lub budowli, a nie już istniejących, które w trakcie roku zostały nabyte przez podatnika. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od opisanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono: I. w oparciu o przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, poprzez: 1. obrazę przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.); dalej jako "p.p.s.a." w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 tej ustawy poprzez nierozpatrzenie zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie: naruszenia art. 2 i 217 Konstytucji RP, błędnej wykładni § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, zarzutów naruszenia przepisów postępowania, przedstawionych w uzasadnieniu niniejszej skargi, poprzez nieuwzględnienie skargi z 21 listopada 2008 r. mimo naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe obu instancji w toku postępowania podatkowego oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie dlaczego nierozpatrzono wymienionych zarzutów wskazanych w skardze z dnia 21 listopada 2008 r., 2. obrazę przepisów art. 145 § 1 lit. c) w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi z dnia 21 listopada 2008 r. na skutek pominięcia przez sąd administracyjny naruszeń jakich dopuściły się w toku postępowania organy podatkowe obu instancji, tj: a) art. 122 i art. 187 § 1 Op. przez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania wszystkich istotnych dowodów w celu wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza okoliczności związanych ze zgłoszeniem Prezydentowi Miasta C. inwestycji oraz zakończenia inwestycji, b) art. 180 i art. 199 Op. poprzez pominięcie wniosku dowodowego o przesłuchanie strony na okoliczność zgłoszenia inwestycji oraz zakończenia inwestycji, c) art. 191 Op. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, oparcie się na dowodach i twierdzeniach organów podatkowych z pominięciem twierdzeń i dowodów zgłoszonych przez skarżącego, d) art. 121 § 1 Op. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, brak dbałości o bezstronność rozstrzygnięcia, pominięcie ewentualnego wpływu pracowników Urzędu Miasta w C. na działania skarżącego w przedmiocie zakupu nieruchomości od Gminy Miejskiej C., nieuwzględnieniu stosownego vacatio legis Uchwały Rady Miasta, II. w oparciu o przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez: 1. błędną wykładnię § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie udzielania przez gminy pomocy regionalnej na wspieranie nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją w zw. z § 1 Uchwały Nr 497/XLV/2006 Rady Miasta Ciechanów z dnia 26 października 2006 r. w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości dla przedsiębiorców realizujących na terenie miasta C. nowe inwestycje lub tworzących nowe miejsca pracy związane z tymi inwestycjami, poprzez przyjęcie, że nowa inwestycja obejmuje precyzyjnie skonkretyzowane i nowo stworzone składniki majątkowe stanowiące inwestycję, która spowoduje intensyfikację miasta podczas, gdy przepis § 2 pkt rozporządzenia Rady Ministrów przyjmuje szerokie pojęcie nowej inwestycji, rozumianej, jako nakłady w majątku podatnika służące zaplanowanej rozbudowie przedsiębiorstwa i bez wymogu osiągnięcia celu intensyfikacji miasta, 2. niewłaściwe zastosowanie przepisów § 1, § 2 pkt 1, § 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów zw. z § 1 i § 2 pkt 2 ust. 1 Uchwały Rady Miasta polegające na błędnym przyjęciu, że zakup nieruchomości wraz z budynkami i budowlami położnymi na działce nr 11, stanowiący "nabycie bazy paliw – płynów" zgłoszony Prezydentowi Miasta C. w dniu 9 lipca 2007 r. stanowi inną inwestycję niż zgłoszona w dniu 11 grudnia 2006 r. inwestycja określona jako: "zakup działki i postawienie hali magazynowo – produkcyjnej wraz z wyposażeniem", co skutkowało przyjęciem, że zgłoszona Prezydentowi Miasta C. w dniu 9 lipca 2007 r. może stanowić jedynie częściowe wykonanie inwestycji zgłoszonej w dniu 13 grudnia 2006 r. i przyjecie w konsekwencji, że z uwagi na nieukończenie nowej inwestycji, brak jest podstaw do zastosowania zwolnienia w podatku od nieruchomości za 2007 r. w oparciu o wymienione przepisy. Z uwagi na powyższe Skarżący wniósł o: 1. na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądzenie od Samorządowego Kolegium odwoławczego w C., na rzecz skarżącego A.K. kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym także koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, przeto podlega oddaleniu. Skarżący w pkt I. 1 skargi kasacyjnej zarzucił obrazę przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpatrzenia zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia art. 2 i art. 217 Konstytucji RP, błędnej wykładni przepisu § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, zarzutów naruszenia przepisów postępowania, przedstawionych w uzasadnieniu niniejszej skargi poprzez nieuwzględnienie skargi z dnia 21 listopada 2008 r. mimo naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe obu instancji w toku postępowania podatkowego oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie, dlaczego nierozpatrzono wymienionych zarzutów wskazanych w skardze z dnia 21 listopada 2008 r. Zauważyć i podkreślić trzeba na wstępie, że stawianie sądowi pierwszej instancji zarzutu nierozpatrzenia zarzutów skargi kasacyjnej uznać należy za niezrozumiałe; wprawdzie powiązanie zarzutu sformułowanego w petitum skargi kasacyjnej z jego uzasadnieniem pozwala przyjąć, że mamy do czynienia z pomyłką a intencją strony skarżącej było zarzucenie Sądowi I instancji nierozpatrzenia zarzutów zgłoszonych w skardze to pozostaje jednak ocena braku należytej staranności przy sporządzaniu skargi kasacyjnej. Skarżący wywodzi, iż Sąd administracyjny I instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 2 i art. 217 Konstytucji RP poprzez brak oceny zastosowania stosownego vacatio legis. Zgodzić należy się ze skarżącym, iż Sąd I instancji zarzut ten pominął w swoich rozważaniach. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że zarzut ten jest natury procesowej, a to oznacza, iż aby strona go zgłaszająca mogła osiągnąć zamierzony skutek musiałaby wykazać, że wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem argumentacja tego rodzaju w skardze kasacyjnej nie została przedstawiona. Za taką, a więc uzasadniającą, że stwierdzone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie można uznać stwierdzenia, iż "Brak uzasadnienia pozbawia skarżącego możliwości oceny czy brak stosownego vacatio legis mógł mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia". Dodać trzeba, że zarzutu braku "stosownego vacatio legis" strona wnosząca skargę kasacyjną nie powiązała z naruszeniem konkretnego przepisu prawa, nie wyjaśniła też jaki ów "stosowny vacatio legis" powinien być i na podstawie jakiego przepisu prawa to swoje twierdzenie ewentualnie opiera. Mimo tych braków w konstrukcji skargi kasacyjnej należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 68, poz. 449 z późn. zm.) akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Strona skarżąca nie wykazała aby będąca przedmiotem kontrowersji w niniejszej sprawie uchwała z dnia 26 października 2006 r. weszła w życie z naruszeniem terminu wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Dodać należy, że skarżący kwestionując zgodność z prawem uchwały, której przepisy stanowią podstawę prawną zaskarżonej decyzji powinien skierować zarzuty, w trybie i na zasadach określonych w stosowanych przepisach, przeciwko tej uchwale. Sąd administracyjny ma wprawdzie możliwość pominięcia zapisów aktów podustawoawych gdy stwierdzi ich niezgodność z Konstytucją lub ustawą. Jednakże w skardze kasacyjnej nie został podniesiony zarzut, iż Sąd administracyjny I instancji zastosował normę prawną wywiedzioną z uchwały, pomimo jej niezgodności z normami wyższego rzędu. Jako częściowo zasadny uznać należy zarzut, iż Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, bowiem w uzasadnieniu wyroku rzeczywiście brak jest odniesienia się do tego zarzutu expressis verbis. Należy jednak zwrócić uwagę, że przepis ten stanowi legalną definicję pojęcia nowej inwestycji. W tym zakresie Sąd I instancji poczynił stosowne rozważania akceptując stanowisko organów podatkowych. Powyższe stwierdzenie uzasadnia pogląd, iż dostrzeżona wadliwość uzasadnienia nie miała wpływu na wynik sprawy, w konsekwencji nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma racji strona wnosząca skargę kasacyjną jakoby Sąd I instancji nie odniósł się do pozostałych zarzutów skargi. Sąd uznał, że nie miało miejsce naruszenie przepisów postępowania stwierdzając, iż "organy podatkowe rozpoznając sprawę nie naruszyły wskazanych w skardze zasad, według których obowiązane są prowadzić postępowanie podatkowe, a oceniając przedstawione dowody nie naruszyły art. 191 Op". Należy wprawdzie wytknąć, iż ocena ta jest lakoniczna ale nie uzasadnia zarzutu, jakoby Sąd I instancji nie poddał ocenie podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego nierozpatrzono wymienionych wyżej zarzutów, a podniesionych w skardze z dnia 21 listopada 2008 r. Jak wyżej wskazano, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji odniósł się do dwóch z zarzutów podniesionych w skardze, których nierozpatrzenie zarzuca się w skardze kasacyjnej. Zarzut braku odniesienia się przez Sąd I instancji do braku "stosownego vacatio legis" co do zasady trafny Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że pozostawał jednak bez wpływu na wynik sprawy. Stąd też brak wyjaśnienia powodów, dla których Sąd I instancji nie odniósł się do tego zarzutu, także należy ocenić jako nie mający istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy w tym kontekście zauważyć, że nie można obowiązku "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., rozumieć jako obowiązku szczegółowego i drobiazgowego odniesienia się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów. Przedstawienie stanu sprawy (podobnie jak i zarzutów skargi, stanowisk pozostałych stron oraz wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia) ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06 - publ. w internetowej bazie orzeczeń, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dodać trzeba także, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. Sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122) wskazano, że przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób jednoznaczny wynika jaki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął jako podstawę swojego orzeczenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jako nieusprawiedliwiony uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 187 § 1, art. 180 i art. 199, art. 191, art. 121 § 1 Op. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej powiązanej z ww. zarzutem wynika, iż strona skarżąca upatruje naruszenia wskazanych przepisów postępowania w zaakceptowaniu przez Sąd I instancji braku przeprowadzenia przez organy podatkowe dowodu w postaci przesłuchania strony. Nadto zarzuca brak wszechstronnego i pełnego wyjaśnienia przez organy podatkowe okoliczności złożenia oświadczeń. Przyjmuje się zarówno w doktrynie (A. Hanusz. Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego. Zakamycze. 2004.) jak i w orzecznictwie (np. wyrok NSA z 22.01.2010 r. Sygn. akt sygn. akt II FSK 1281/08, LEX nr 558880), że zakres postępowania dowodowego, jakie winny przeprowadzić organy podatkowe, determinuje treść przepisu prawa materialnego, który znajdzie zastosowanie w sprawie. Zgodnie z art. 122 Op. obowiązkiem organów podatkowych jest bowiem ustalenie faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc wynikających z hipotezy normy prawa materialnego. Wśród warunków umożliwiających skorzystanie z ulgi podatkowej z tytułu realizacji nowej inwestycji jest także obowiązek zgłoszenia, w terminie do 31 grudnia 2006 r. Prezydentowi Miasta C. pisemnego wniosku o zamiarze skorzystania z pomocy określonej w § 1 wraz z niezbędną dokumentacją obejmującą m. in. oświadczenie o planowanych do poniesienia kosztach inwestycyjnych, kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną oraz udziale własnym w nakładach związanych z nową inwestycją wynoszącą co najmniej 25 % (§ 2 ust. 1 pkt 2 uchwały Rady Miasta Ciechanów). Zgodnie z ust. 2 § 2 powołanej wyżej uchwały zakończenie nowej inwestycji lub utworzenie nowych miejsc pracy związanych z tą inwestycją winno być zrealizowane w terminie do 31 grudnia 2009 r. Powyższe prowadzi do wniosku, że Skarżący aby skorzystać z ulgi miał obowiązek: 1) złożyć oświadczenie o planowanych do poniesienia kosztach inwestycyjnych, 2) zakończyć nową inwestycję w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r. Dokonując wykładni zwrotu "planowanych do poniesienia kosztów inwestycyjnych" uwzględnić należy, że normodawca stanowi, iż mają być to wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną co prowadzi do wniosku, że w owym oświadczeniu powinno znaleźć się nie tylko oświadczenie o wysokości planowanych kosztów wyrażone kwotowo, ale także oświadczenie co do przedmiotu planowanych inwestycji; wniosek ten znajduje potwierdzenie także w ust. 2 § 2 uchwały Rady Miasta Ciechanów, który stanowi, że zakończenie nowej inwestycji winno być zrealizowane w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r. Zatem podatnik miał obowiązek zgłosić zamiar realizacji nowej inwestycji, i tą a nie inną inwestycję, zrealizować. Z przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego i nie kwestionowanego w skardze kasacyjnej wynika, że zgłoszona przez podatnika inwestycja nie została zrealizowana (skarżący miał wybudować halę magazynowo – produkcyjną wraz wyposażeniem tymczasem zakupił bazę paliw). Stąd też jako bezprzedmiotową uznać należy argumentację odwołującą się do zmiany planów inwestycyjnych podatnika jak i przyczyn, które do tej zmiany doprowadziły. W konsekwencji uznać także należy, że brak przeprowadzenia przez organy podatkowe wnioskowanych przez skarżącego dowodów, które te okoliczności miały wyjaśnić, w tym przesłuchanie w charakterze świadka strony nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Uznać także należy, że Sąd i instancji prawidłowo ocenił, że zgłoszone w dniu 9 lipca 2007 r. nabycie bazy paliw – płynów stanowi inną inwestycję niż zgłoszony w dniu 11 grudnia 2006 r. "zakup działki i postawienie hali magazynowo – produkcyjnej z wyposażeniem" i doszedł do prawidłowej konkluzji przyjmując za organami podatkowymi, że zgłoszona Prezydentowi Miasta C. w dniu 9 lipca 2009 r. inwestycja może stanowić jedynie częściowe wykonanie inwestycji zgłoszonej w dniu 13 grudnia 2006 r. Nie jest więc zasadny zarzut niewłaściwego zastosowania § 1, § 2 pkt 1, § 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów, w zw. z § 1 i § 2 pkt ust. 1 uchwały Rady Miasta Ciechanów. Wymienione wyżej warunki skorzystania z ulgi tj. złożenie oświadczenia określonej treści i zrealizowanie inwestycji w tym oświadczeniu określonej mają charakter materialnoprawny. Przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja, sprowadzająca się do twierdzenia, że warunki skorzystania z ulgi zostały zrealizowane bowiem podatnik wykonał inwestycję służąca prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, i nie jest ważne co zostało zgłoszone w oświadczeniu złożonym przed końcem 2006 r. nie ma wystarczającej podstawy normatywnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego bezzasadny jest zarzut naruszenia § 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Skoro bowiem podatnik nie spełnił warunku polegającego na wykonaniu inwestycji zgodnej ze złożonym oświadczeniem to bezprzedmiotowe jest rozważanie, czy owa inwestycja odpowiada definicji nowej inwestycji. Organy podatkowe trafnie więc ustaliły, a Sąd i instancji zaakceptował, że podatnik nie zrealizował zgłoszonej w dniu 11 grudnia 2006 r. inwestycji i to stało się zasadniczą przyczyną, dla której uznano, że nie spełnił on warunków skorzystania z ulgi na nowe inwestycje. Zasadna zatem okazała się ocena Sądu I instancji, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 14 października 2008 r. jest zgodna z prawem. Z tych względów skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.