II GSK 600/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Janusz Drachal sędzia NSA Janusz Zajda sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosków B. M.-S. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 600/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej B. M.-S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Go 838/13 w sprawie ze skargi B. M.-S. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 600/14. UZASADNIENIE Pismami z 15 września, 23 września i 16 października 2017 r. B. M.-S. (dalej: skarżący) wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z trzema wnioskami o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku tego Sądu z 29 kwietnia 2015 r., o sygn. akt II GSK 600/14. Pierwsza z wątpliwości skarżącego (pismo z 15 września 2017 r.) dotyczy tego, że w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 11 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Go 988/09 "sąd ustalił, że na powierzchni 38,63 ha miałem zeschniętą trawę. Wg NSA ustalenie jest prawidłowe i konieczne. Proszę o wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści "niewykoszone zeschnięte trawy" czy trawy zostały zeschnięte w wyniku suszy glebowej czy ja osobiście byłem sprawcą wysuszenia trawy na powierzchni 38,63 ha. Wyjaśnienie jest potrzebne, aby ja i NSA mogła odczytać z wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. II SA/Go 988/09 z dnia 11.03.2011 roku czy byłem winien zeschnięcia trawy". Druga z wątpliwości skarżącego (pismo z 23 września 2017 r.) dotyczy wyjaśnienia "czy WSA i NSA zbadał czy organ I i II instancji Agencji dokonał porównania danych ewidencji gruntów, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) z danymi zawartymi w moim wniosku w sprawie działek [...], [...] w M. i [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w O., gmina Ż.". Trzecia z wątpliwości skarżącego (pismo z 16 października 2017 r.) dotyczy wyjaśnienia "czy łąka i pastwisko (TUZ) w okresie zimy klimatycznej 2005 r. (w okresie braku wegetacji / braku zielonej trawy) jest czy nie jest łąką i pastwiskiem (TUZ)". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, przy czym postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. (por. postanowienia NSA: z 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 406/09; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek o dokonanie wykładni wyroku nie może zatem stanowić próby uzupełnienia treści rozstrzygnięcia; może jedynie zmierzać do doprecyzowania istniejącego "elementu" orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 1 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 452/11). Mając na uwadze powyższe uwagi przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 29 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II GSK 600/14 uchylił wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 27 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Go 838/13 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Jedyną przyczyną uznania skargi kasacyjnej za zasadną było niedostateczne odniesienie się przez Sąd I instancji do zastosowania przez organ art. 49 rozporządzenia nr 2419/2001 przewidującego m.in. wyjątek od zasady dziesięcioletniego terminu przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności w przypadku powołania się na okoliczności wskazujące na działanie w dobrej wierze. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej NSA uznał za nieusprawiedliwione. W uzasadnieniu w szczególności podkreślono, że przedmiotem kontroli kasacyjnej był wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału ARiMR z 13 sierpnia 2013 r. w przedmiocie ustalenia skarżącemu kwoty częściowo nienależnie pobranych płatności ONW na rok 2004. NSA wskazał, że skarżący we wniosku o przyznanie płatności ONW na rok 2004 zadeklarował działki rolne o powierzchni 73,27 ha i do tej wielkości działek została mu przyznana pomoc. Z chwilą wypłaty tychże środków finansowych miał obowiązek prowadzić działalność rolniczą na powierzchni nie mniejszej niż 73,27 ha przez kolejne 5 lat. Wskutek przeprowadzonej kontroli gospodarstwa w zakresie wniosku o płatności na rok 2005 organy ustaliły, że tylko część działek spełniała warunki do objęcia płatnością ONW (34,64 ha). Natomiast powierzchnia wykluczona z płatności ze względu na brak użytkowania rolniczego wyniosła 38,63 ha. Okoliczność ta zostały wykazana w postępowaniu dotyczącym odmowy przyznania płatności ONW na rok 2005, które zostało zakończona decyzją Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z 4 listopada 2009 r., a skarga od tej decyzji mocą prawomocnego wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 11 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Go 988/09 została oddalona. NSA podkreślił, że sytuacja, w której zostało prawomocnie przesądzone, że skarżący w kolejnym roku, po podjęciu zobowiązania ONW warunków tej płatności nie dotrzymał w całości lub części, ma bezpośredni wpływ na wielkość przyznanej pomocy finansowej za lata wcześniejsze. Z tej przyczyny NSA za niezasadne uznał zarzuty odnoszące się do przyjęcia nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie można było ustalać stanu faktycznego sprawy dotyczącego płatności na rok 2005. Tym samym odwołanie się w tym zakresie przez Sąd I instancji do ustaleń zawartych w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 11 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Go 988/09 w przedmiocie odmowy przyznania płatności ONW na rok 2005, było prawidłowe i konieczne. Przypomnienie fragmentu uzasadnienia wyroku NSA z 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 600/14 było konieczne w kontekście treści wniosków skarżącego o wyjaśnienie wątpliwości co do treści tego wyroku. Przede wszystkim zauważyć należy, że choć skarżący wskazuje na wyrok NSA z 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 600/14 to faktycznie swoje zastrzeżenia kieruje do treści uzasadnień wyroków WSA w Gorzowie Wlkp. z 11 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Go 988/09 oraz z 27 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Go 838/13. We wniosku z 15 września 2017 r. skarżący wskazuje bowiem na stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 11 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Go 988/09, dotyczące wyrażenia "niewykoszone zeschnięte trawy" i żąda wyjaśnienia czy był winien zeschnięcia trawy. Żądanie takie jest bezprzedmiotowe, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie nie zawarł jakichkolwiek stwierdzeń, z uwagi na to, że ustalenie to zostało dokonane w postępowaniu dotyczącym płatności ONW na rok 2005. Z kolei wątpliwości skarżącego wyrażone we wnioskach z 23 września i 16 października 2017 r. dotyczą wyjaśnienia czy WSA i NSA zbadał, czy organ I i II instancji Agencji dokonał porównania danych ewidencji gruntów, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne z danymi zawartymi w moim wniosku w sprawie działek [...], [...] w M. i [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w O., gmina Ż. oraz czy łąka i pastwisko (TUZ) w okresie zimy klimatycznej 2005 r. (w okresie braku wegetacji / braku zielonej trawy) jest czy nie jest łąką i pastwiskiem (TUZ). Treść tych wniosków w ogóle nie nawiązuje do treści uzasadnienia wyroku NSA z 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 600/14. Tak więc wnioski skarżącego w istocie nie zmierzały do wytłumaczenia wątpliwości co do istniejących elementów prawomocnego orzeczenia NSA z 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 600/14 i jako takie nie mogły zostać wyjaśnione. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że stanowisko NSA zostało wyrażone w uzasadnieniu wyroku w sposób jasny i nie wymaga wyjaśnienia, a wnioski skarżącego są nieusprawiedliwione. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 158 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.