II SA/Wa 1385/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. K. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga W. K. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej Nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. w przedmiocie ustalenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. Dowódca [...] w P. (zwany dalej: [...]) w związku z niezdolnością do służby trwającą dłużej niż trzy miesiące, skierował W. K. (zwany dalej: skarżący) na badanie przez komisję wojskową lekarską, w celu ustalenia aktualnej zdolności do zawodowej służby wojskowej. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. (zwana dalej: RWKL, organ I instancji), działając na podstawie art. 5 ust 1, 6 i 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 poz. 330, zwana dalej: u.s.w.ż.z.) oraz § 4, § 11, § 16 pkt 1 i 2 i § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem z 2015 r.) oraz § 5 i 7 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r. poz. 1013 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem z 2012 r.), orzekła, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej - kategoria Z (Zał. 1 Grupa II). Skarżący nie został zaliczony do żadnej grupy inwalidztwa. W pkt 8 ww. orzeczenia RWKL rozpoznała u skarżącego: 1) Reakcję adaptacyjną krótkotrwałą, § 67 pkt 1; 2) Vod: [...],0 Dsph=[...]. Vos; [...]Dsph=[...]. Krótkowzroczność obu oczu, § 13 pkt 2; 3) Zespół bólowy lędźwiowo - krzyżowy w remisji objawowej, bez § bez pkt. W pkt 10 ww. orzeczenia RWKL określiła, że schorzenia wymienione w pkt 1-3 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą wojskową na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U. z 2003 r. Nr 62, poz. 567 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem z 2003 r.) Uzasadniając podjęte orzeczenie organ I instancji wskazał, iż stwierdzone w wyniku wykonanych badań rozpoznania, nie stanowią przeciwskazania do pełnienia zawodowej służby wojskowej na podstawie załącznika Nr 1 rozporządzenia z 2015 r., w grupie badanych II. W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji. Wydanemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.: 1. art. 107 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2018 r. poz. 2096 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), polegającą na wyłącznie zdawkowym przytoczeniu stanu faktycznego, nieistotnym z punktu widzenia rzeczowej sprawy, pomijając jednocześnie obowiązek wyjaśnienia okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia; 2. art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie okoliczności faktycznych sprawy, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia i przyjęcie jako motywów orzeczenia podczas, gdy naruszony przepis nakłada na organ administracji publicznej wyjaśnić stronie przesłanki, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz ich zasadność; 3. §17 rozporządzenia z 2015 r.; 4. § 22 rozporządzenia z 2015 r. Skarżący wskazał, iż w pkt 8.1 zaskarżonego orzeczenia RWKL rozpoznała u niego reakcję adaptacyjną krótkotrwałą (§ 67 pkt 1). W objaśnieniach do pkt § 67 pkt 1 dobitnie wynika, że przepis ten dotyczy reakcji przebytych lub rokujących ustąpienie w ciągu 6-9 miesięcy. W związku z powyższym RWKL miała obowiązek zastosowania art. 107 § 1 pkt 6 oraz art 11 k.p.a. i szczegółowego wyjaśnienia skarżącemu, czy stwierdzona ułomność odnosi się do reakcji przebytych czy rokujących ustąpienie w ciągu 6-9 miesięcy. RWKL miała obowiązek to uczynić. To samo dotyczy punktu pkt 8.2 oraz 8.3 orzeczenia. Brak uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia praktycznie podjęcie jakiejkolwiek polemiki z jego treścią. Jednocześnie skarżący jako strona nie ma obowiązku domyślać się toku rozumowania RWKL, zwłaszcza jeżeli orzeczenie jest dla niego niekorzystne. Wskazał także, iż przepis §17 rozporządzenia z 2015 r. wskazuje, na podstawie jakich dokumentów orzekają wojskowe komisje lekarskie i są to m. in.: wyniki pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby; karty badań profilaktycznych i okresowych; książeczka zdrowia żołnierza zawodowego. Organ I instancji nie dysponował podczas orzekania tymi dokumentami, co zdaniem skarżącego miało istotny wpływ na rozstrzygniecie. Podniósł również, iż RWKL miał obowiązek doręczyć mu 1 egzemplarz orzeczenia, jednak orzeczenie to doręczyła DBLT (wraz z 2 odpisami dla tej jednostki). DBLT doręczył skarżącemu odpis tego orzeczenia po 10 miesiącach. Wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot kontroli w niniejszej sprawie orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska (zwana dalej: CWKL, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 6 i 7 u.s.w.ż.z., § 3 i § 11 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia z 2012 r., § 7 pkt 1, § 23 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia z 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, orzekła o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ odwoławczy wskazał, iż sprawa została rozpatrzona na podstawie dokumentów zgromadzonych przez RWKL. W toku postępowania orzeczniczego prowadzonego przez CWKL nie było potrzeby przeprowadzenia ponownego badania, bowiem skarżący nie kwestionował ustaleń dokonanych przez organ I instancji, nie przedłożył także żadnych nowych dowodów. Odnosząc się do rozpoznania postawionego w pkt 8.1 zaskarżonego orzeczenia - ,,reakcja adaptacyjna krótkotrwała'' CWKL podała, iż zgodnie z objaśnieniami do § 67 załącznika Nr 1 do rozporządzenia z 2015 r. "reakcje adaptacyjne (reakcje dezadaptacyjne, reakcje kryzysowe, ostre reakcje na stres, zaburzenia stresowe) to: przemijające, niepsychotyczne zaburzenia psychiczne w postaci zaburzeń emocjonalnych (lęk, depresja, napięcie, gniew), zaburzeń zachowania (agresja, autoagresja, ucieczka, izolacja) i w postaciach mieszanych, powstające pod wpływem stresujących wydarzeń lub sytuacji, u osób w zasadzie zdrowych psychicznie'' skutkujące orzeczeniem o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej dla osób orzekanych zaliczonych do Grupy II (kolumny piątej wykazu) obejmującej m. in. żołnierzy zawodowych. Kwalifikacja do § 67pkt 1 dotyczy reakcji przebytych lub rokujących ustąpienie w ciągu 6-9 miesięcy, a więc opisywanego przypadku, to jest reakcji przebytej. Wskazała, że wojskowe komisje lekarskie orzekają o związku schorzeń rozpoznanych u badanych w oparciu o rozporządzenie z 2003 r., które zawiera dwa załączniki (wymienione w pkt 1 tego rozporządzenia) tj. 1. Wykaz chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej stanowiące zał. nr 1 do rozporządzenia z 2003 r. i 2. Wykaz chorób będących istotnym pogorszeniem stanów chorobowych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej stanowiący zał. nr 2 do rozporządzenia z 2003 r. Aby zaliczyć schorzenie rozpoznane podczas badania komisyjnego za pozostające w związku ze służbą wojskową winny być spełnione dwie przesłanki, a mianowicie schorzenie rozpoznane u badanego winno występować w jednym z załączników oraz warunki służby na stanowisku służbowym orzekanego winny odpowiadać kryteriom zawartym w ww. załącznikach. Warunki służby wojskowej, pozwalające zaliczyć schorzenia w związku z tą służbą, wojskowe komisje lekarskie oceniają w oparciu o dołączoną dokumentację wymienioną w § 2 rozporządzenia z 2003 r. Dokumentację powyższą organ kierujący dostarcza wraz ze skierowaniem do wojskowej komisji lekarskiej Jeżeli więc rozpoznane schorzenie nie występuje w zał. nr 1 lub 2 lub warunki służby badanego nie odpowiadają kryteriom, określonym w tych załącznikach, wówczas wojskowa komisja lekarska nie ma podstaw do uznania związku tego schorzenia ze służbą wojskową. Oczywiście schorzenie może być uznane za pozostające w związku ze służbą wojskową w następstwie doznanego urazu, ale wówczas musi być przeprowadzone postępowanie powypadkowe zakończone wydaniem kwalifikacji prawnej przez właściwego Szefa WSzW. Brak protokołu powypadkowego i kwalifikacji prawnej Szefa WSzW , w którym by zaliczono wypadek za pozostający w związku ze służbą wojskową uniemożliwia zaliczenie schorzenia będącego następstwem wypadku za pozostające w związku ze służbą wojskową. Rozpoznana u skarżącego reakcja adaptacyjna krótkotrwała nie występuje w żadnym z załączników do rozporządzenia z 2003 r. brak jest więc podstaw do uznania związku tego schorzenia ze służbą wojskową. Podczas czynności orzeczniczych, prowadzonych przez RWKL (w dniu [...] marca 2019 r.) skarżący był konsultowany przez psychologa i specjalistę psychiatrę. Po przeprowadzeniu badań uznali oni, że skarżący jest zdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Nie kwestionując lakoniczności uzasadnienia orzeczenia RWKL organ odwoławczy podał, iż w przypadku orzeczeń, wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie, stosuje się w ograniczonym zakresie zasady, wynikające z zapisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym dotyczące uzasadniania orzeczeń. Postępowanie orzecznicze ma na celu m. in. określenie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz ustalenia określonego rozpoznania, przyporządkowanego do kryteriów wskazanych w załącznikach do rozporządzenia z 2015 r. W omawianej sprawie dokonane rozpoznania nie budziły żadnych wątpliwości orzeczniczych, prowadzących do uznania, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej (Kategoria Z - Zał. I Grupa II). CWKL uznała, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 11 k.p.a. Dokonane rozpoznanie jest oczywiste i pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że rozpoznanie - określone w § 67 pkt 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia z 2015 r. "powoduje niezdolności do służby wojskowej". Wydane orzeczenie jest także zgodne z dyspozycją § 19 ust. 1 rozporządzenia z 2015 r., zawiera bowiem rozpoznanie oraz ustalenie kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej, oraz określenie ich związku lub braku związku z zawodową służbą wojskową. Za bezzasadny uznała zarzut, dotyczący naruszenia §17 rozporządzenia z 2015 r., co do którego skarżący nie wskazał na czym naruszenie to miałoby polegać. Wyjaśnił w tym zakresie, iż podmiot kierujący na badania dołącza do skierowania do wojskowej komisji lekarskiej posiadane dokumenty, które dotyczą stanu zdrowia żołnierza zawodowego i mogą mieć znaczenie dla ustalenia związku choroby lub ułomności z zawodową służbą wojskową. Wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów określonych w § 9 rozporządzenia z 2015 r. Ponadto informację o warunkach i przebiegu służby wojskowej (dla celów wojskowych komisji lekarskich), uwzględniającą wykryte schorzenia i przebyte urazy z ich przebiegiem i wynikiem leczenia, a także czynniki ryzyka wynikające ze szczególnych właściwości lub warunków służby na zajmowanych stanowiskach, sporządza lekarz jednostki na podstawie badania lekarskiego, karty opisu stanowiska służbowego, karty badań profilaktycznych i okresowych oraz dokumentacji medycznej i orzeczniczo-lekarskiej żołnierza. Z informacji wystawionej przez lekarza jednostki nie wynika, aby skarżący pełnił służbę w warunkach szkodliwych. Zatem RWKL wydała orzeczenie zgodnie z przepisem § 18 ust. 1 rozporządzenia z 2015 r., to jest niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu dokumentów. Organ odwoławczy stwierdził także niezasadność zarzutu naruszenia § 22 rozporządzenia z 2015 r., wskazując jednocześnie, iż skarżącemu chodziło o przepis § 21, który reguluje kwestię doręczenia orzeczenia za pośrednictwem dowódcy jednostki wojskowej. Podniósł przy tym, że zaskarżone orzeczenie doręczone zostało skarżącemu za pośrednictwem DBLT, natomiast okoliczności doręczenia tego orzeczenia przez DBLT, w szczególności zwłoka w jego doręczeniu nie mają żadnego znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia. W skardze złożonej na powołane orzeczenie do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Wydanemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 oraz § 3 k.p.a. ponieważ treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym orzeczeniu pozostaje w oczywistej sprzeczności z jej uzasadnieniem. Skarżący wskazał na błędy, dostrzeżone w zaskarżonym orzeczeniu polegające na: 1) podaniu błędnej siedziby DBLT w części końcowej orzeczenia dotyczącej określenia jego adresatów; 2) określeniu w sentencji orzeczenia, że utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie, podczas gdy w jego uzasadnieniu stwierdza, że skarżący jest niezdolny do służby wojskowej; 3) określeniu, że dokonane rozpoznanie - określone w § 67 pkt 1 załącznika nr 1 rozporządzenia z 2015 r. - powoduje niezdolność do służby wojskowej. Odnosząc się do kwestii doręczenia orzeczenia RWKL skarżący wskazał, że na stronie 6 uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia organ odwoławczy twierdzi, że orzeczenie organu I instancji zostało prawidłowo doręczone i doręczenie nie narusza § 21 ust 2 rozporządzenia z 2015 r., ponieważ "Orzeczenie o niezdolności do zawodowej służby wojskowej doręcza się w zamkniętej kopercie za pośrednictwem dowódcy jednostki wojskowej". Problem polega na tym, że orzeczenie RWKL nie było orzeczeniem o niezdolności do zawodowej służby wojskowej, bo orzekało, że skarżący jest zdolny do zawodowej służby wojskowej, co potwierdziła CWKL W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumentację tożsamą z zaprezentowaną w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej przewidują dwa odrębne tryby orzekania o zdolności do służby wojskowej. Zasadą jest, iż określenie zdolności poborowych do czynnej służby wojskowej należy do kompetencji powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich (art. 26 ust. 1 u.p.o.o.). Natomiast wojskowe komisje lekarskie są właściwe do orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej: 1) poborowych, w okresie kiedy nie urzęduje powiatowa komisja lekarska, 2) żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową oraz 3) żołnierzy rezerwy (art. 29 ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.o.o.). Do wojskowej komisji lekarskiej kieruje - z urzędu lub na wniosek - wojskowy komendant uzupełnień, a w odniesieniu do żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową - dowódca jednostki wojskowej (art. 29 ust. 2 u.p.o.o.). Tryb postępowania przed wojskowymi komisjami lekarskimi ma charakter szczególny i stanowi lex specialis wobec regulacji zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 851/14, publ. cbois). Wojskowe komisje lekarskie mają obowiązek przeprowadzić postępowanie w sposób zgodny z regulacjami, zawartymi w rozporządzeniu w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, zaś w kwestiach tam nieuregulowanych winny stosować ogólne zasady, rządzące postępowaniem administracyjnym. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że kontrola sądowoadministracyjna orzeczeń wojskowych komisji lekarskich ma charakter ograniczony i sprowadza się w zasadzie do badania prawidłowości postępowania orzeczniczego pod względem formalnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli dokonanego przez komisję rozpoznania w zakresie stwierdzonych schorzeń ani oceny fachowości przeprowadzonych badań lekarskich. W zakresie swoich uprawnień sąd administracyjny kontroluje natomiast, czy organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, czy orzekały na podstawie kompletnego materiału dowodowego, jak również, czy ustalony przez nie stan faktyczny znalazł odzwierciedlenie w orzeczeniu właściwej komisji lekarskiej. Zgodnie z § 11 rozporządzenia MON z 2015 r. przy orzekaniu o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej i zaliczaniu do jednej z kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do zawodowej służby wojskowej komisje lekarskie uwzględniają wykaz chorób i ułomności, stanowiący załącznik nr 1 do rozporządzenia. W myśl § 17 ust. 1 rozporządzenia MON z 2015 r., wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 9, tj. dokumentów dołączonych do skierowania do wojskowej komisji lekarskiej, które dotyczą stanu zdrowia żołnierza zawodowego, w szczególności na podstawie: odpisu przebiegu zawodowej służby wojskowej z akt personalnych żołnierza zawodowego, informacji o warunkach i przebiegu służby wojskowej dla celów wojskowych komisji lekarskich, historii chorób leczenia szpitalnego, karty badań profilaktycznych i okresowych, książki zdrowia żołnierza zawodowego, akt postępowania powypadkowego. Przepis § 18 ust. 1 rozporządzenia MON z 2015 r. stanowi, że wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i skompletowaniu dokumentów. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej powinno zawierać w szczególności: (1) rozpoznanie, (2) ustalenie kategorii zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby wojskowej, a w razie stwierdzenia chorób i ułomności – określenie ich związku lub braku związku z zawodową służbą wojskową (§ 19 ust. 1). Od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. za pośrednictwem komisji, która wydała orzeczenie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia (§ 22 ust. 1 rozporządzenia MON z 2015 r.). CWKL rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Jednakże, w razie potrzeby, może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów (§ 23 ust. 2). Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził uchybień w postępowaniu, zakończonym wydaniem orzeczenia CWKL. Organ I instancji dokonał bowiem prawidłowej kwalifikacji rozpoznania, określonego w punktach 8.1-8.3, do odpowiednich paragrafów załącznika nr 1 (grupa II), zaś zaliczenie skarżącego do kategorii Z – zdolny do zawodowej służby wojskowej, znalazło potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy. Również CWKL zasadnie uznała, że zaskarżone orzeczenie organu I instancji odpowiada prawu. Podejmując rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia, CWKL należycie uzasadniła swe stanowisko. Z akt sprawy wynika, że na podstawie zgromadzonej dokumentacji oraz w wyniku przeprowadzonych badań i konsultacji (w tym przez psychologa i specjalistę psychiatrę) rozpoznano u skarżącego następujące schorzenia: 1) Reakcja adaptacyjna krótkotrwała, § 67 pkt 1; 2) Vod: [...],0 Dsph=[...]. Vos; [...] Dsph=[...]. Krótkowzroczność obu oczu, § 13 pkt 2; 3) Zespół bólowy lędźwiowo - krzyżowy w remisji objawowej, bez § bez pkt. Schorzenia te w ocenie RWKL oraz CWKL nie powodują u skarżącego niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej na podstawie wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia z 2015 r. Przebyta reakcja adaptacyjna rozpoznana została w badaniu psychologicznym z dnia [...] marca 2019 r. (k. 42 akt administracyjnych). Zauważyć należy, co prawidłowo wskazał też organ odwoławczy, iż z objaśnień szczegółowych, zawartych w załączniku do rozporządzenia z 2015 r. wynika, iż § 67 dotyczy reakcji adaptacyjnych (reakcji dezadaptacyjnych, reakcji kryzysowych, ostrych reakcji na stres, zaburzeń stresowych), stanowiących przemijające, niepsychotyczne zaburzenia psychiczne w postaci zaburzeń emocjonalnych (lęk, depresja, napięcie, gniew), zaburzeń zachowania (agresja, autoagresja, ucieczka, izolacja) i postaciach mieszanych, powstających pod wpływem stresujących wydarzeń lub sytuacji, u osób w zasadzie zdrowych psychicznie. Punkt 1 § 67 dotyczy zaś reakcji przebytych lub rokujących ustąpienie w ciągu 6-9 miesięcy. Rację mają zatem organy, kwalifikujące przebytą reakcję adaptacyjną jako schorzenie z § 67 pkt 1. Nie ulega też wątpliwości, iż skarżący mieści się w grupie II, gdyż pełni zawodową służbę wojskową w [...] Bazie [...] w P.. W takiej sytuacji, w przypadku wystąpienia reakcji adaptacyjnej krótkotrwałej, orzec należy kategorię Z – zdolny do zawodowej służby wojskowej. Zasadnym było zatem orzeczenie wobec skarżącego kategorii Z. Jako oczywistą omyłkę pisarską należy traktować fakt, że w treści zaskarżonego orzeczenia CWKL wskazał, iż dokonane u skarżącego rozpoznanie, określone w § 67 pkt 1 załącznika do rozporządzenia z 2015 r., powoduje niezdolność do służby wojskowej. W świetle przedstawionych wyżej przepisów rozporządzenia z 2015 r. oraz sentencji i uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, jest to ewidentna omyłka pisarska. Na marginesie tylko wskazać należy, że w razie rozbieżności pomiędzy sentencją a uzasadnieniem, decydujące znaczenie ma sentencja. Jednakże w sprawie niniejszej tylko jedno zdanie uzasadnienia nie było spójne z sentencją, całość uzasadnienia odzwierciedlała natomiast rozstrzygnięcie, zawarte w sentencji. Na wynik niniejszej sprawy nie ma też wpływu podniesione w skardze uchybienie organ odwoławczego w zakresie nieprawidłowego oznaczenia jednostki kierującej skarżącego na badania. Sąd stwierdził także, że zaskarżone orzeczenie zostało prawidłowo uzasadnione. Uzasadnienie orzeczenia zawiera wskazanie stanu faktycznego ustalonego w sprawie i przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i nie pozostawia wątpliwości, z jakiej przyczyny skarżący uznany został za osobę zdolną do zawodowej służby wojskowej. CWKL odniosła się także do zarzutów złożonego przez skarżącego odwołania. W ocenie Sądu nie doszło zatem do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.