II OZ 1307/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1009/11 odrzucające wniosek A. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej i osadzenia w obozach pracy postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1009/11 odrzucił wniosek A. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej i osadzenia w obozach pracy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że S. K. działając jako pełnomocnik siostry A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2010 r., nr [...] o odmowie przyznania wyżej wymienionej świadczenia pieniężnego przysługującego osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. W skardze zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia podnosząc, iż A. K. jest osobą starszą (rok urodzenia 1927), cierpiącą na wiele schorzeń tj. niewydolność krążenia, nadciśnienie tętnicze, miażdżyca, cukrzyca, bóle kręgosłupa, choroba naczyniowa nóg, na potwierdzenie czego przedłożyła stosowną dokumentacje lekarską. Nadto nie ma ona możliwości samodzielnego poruszania się i nie mogła także skorzystać z pomocy innej osoby celem wniesienia niniejszej skargi. Pełnomocnik zwróciła uwagę, iż również ona nie miała możliwości przyjazdu do skarżącej celem udzielenia stosownej pomocy z uwagi na to, że była zima (styczeń), przeziębiła się, miała wysoką gorączkę i bóle stawów. W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie siedmiodniowy termin wskazany w art. 87 § 1 p.p.s.a. nie został dotrzymany. Decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2010r. A. K. odebrała osobiście w dniu [...] grudnia 2010 r., co odzwierciedla zwrotne potwierdzenie jej odbioru. Tymczasem skarga do tut. Sądu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia złożona została dopiero w dniu 19 lipca 2011 r., który to dzień stanowi jednocześnie datę udzielenia przez skarżącą pełnomocnictwa swej siostrze S.K. do reprezentowania jej przed sądem administracyjnym. Jak wskazano, z uzasadnienia przedmiotowego wniosku wynika, że składająca skargę jest osobą bardzo schorowaną, zaś z dołączonego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, iż wymaga ona stałej opieki innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. W związku z powyższym – a zatem uwzględniając stan zdrowia skarżącej - należy przyjąć, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi na wskazaną na wstępie decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych ustała z dniem, w którym skarżąca mogła skorzystać z pomocy innej osoby. Jak wynika z treści niniejszego wniosku było to możliwe w lutym 2011 r., najpóźniej zaś w kwietniu tego roku tj. kiedy skończyła się zima. Przedmiotowy wniosek został tymczasem złożony dopiero w dniu 19 lipca 2011 r., a więc z kilkumiesięcznym opóźnieniem. W zażaleniu działająca przez pełnomocnika A. K. wskazała, że postanowienie Sądu I instancji jest bardzo krzywdzące. Skarżąca nie zdając sobie sprawy z konsekwencji swojego działania, otrzymawszy w grudniu 2010 r. pismo, ,,odłożyła je do szuflady". Jak wskazano dalej, w tamtym czasie nikt z rodziny nie zainteresował się sprawą. Pełnomocnik i skarżąca zaś mieszkają w różnych miejscowościach. Prócz tego, jak wskazano, pełnomocnik ma 77 lat, jest osobą schorowaną (choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze, reumatyzm, choroby gastrologiczne-jest po ciężkiej operacji trzustki, na potwierdzenie czego posiada karty szpitalne). Stwierdzono, że przekroczenie terminu w niniejszej sprawie nie było działaniem świadomym, było niezawinione przez skarżącą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie zaskarżonym postanowieniem Sądu I instancji odrzucono wniosek A. K., którym zwróciła się ona o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2010 r. Mając na uwadze stan zdrowia skarżącej należało uznać, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi na decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2010 r. ustała z dniem, w którym skarżąca mogła skorzystać z pomocy innej osoby. Z treści przedmiotowego wniosku wynika, iż najpóźniej było to możliwe w kwietniu tego roku. tj. kiedy zmieniły się wskazywane przez pełnomocnika warunki pogodowe. W związku z powyższym trafne jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że będący przedmiotem niniejszego postępowania wniosek, który został wniesiony w dniu 19 lipca 2011 r. był spóźniony i w związku z tym należało go odrzucić. W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.