II OZ 1012/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 września 2012 r., II SA/Gd 260/12 odrzucającego skargę kasacyjną M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2012 r., II SA/Gd 260/12 w sprawie ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 7 września 2012 r., II SA/Gd 260/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (zwany dalej "WSA") odrzucił skargę kasacyjną M. K. na postanowienie WSA z dnia 29 czerwca 2012 r., II SA/Gd 260/12 w sprawie ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (zwanego dalej "SKO") z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W uzasadnieniu WSA wskazał, że postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r., II SA/Gd 260/12 odrzucił skargę L. C. na decyzję SKO z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, a w dniu 6 sierpnia 2012 r. (data stempla pocztowego) do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna, datowana na dzień 3 sierpnia 2012 r., wniesiona przez doradcę podatkowego P. P. w imieniu M. K. od ww. postanowienia WSA z dnia 29 czerwca 2012 r. Zdaniem WSA skarga kasacyjna wniesiona przez doradcę podatkowego w imieniu M. K. podlega odrzuceniu jako niespełniająca wymagań formalnych przewidzianych w art. 175 ppsa, bowiem doradca podatkowy nie może sporządzać skarg kasacyjnych w innych sprawach, aniżeli dotyczących obowiązków podatkowych, celnych lub egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, a niniejsza sprawa, w której doradca podatkowy P. P. wniósł w imieniu M. K. skargę kasacyjną od postanowienia WSA, dotyczy opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w następstwie uchwalenia planu zagospodarowana przestrzennego. Jednorazowa opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zmianami - zwanej dalej "upzp") ma charakter publicznoprawny, stanowi ona dochód budżetu gminy, ale nie jest jednak należnością podatkową (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego /zwanego dalej "NSA"\ z dnia 3 września 2004 r., OSK 520/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2008 r., II OZ 287/08, LEX nr 518748; wyrok NSA z dnia 16 września 2008 r., II OSK 1030/07, LEX nr 516771; wyrok NSA z dnia 28 października 2009 r., II OSK 1517/07, LEX nr 573573). Tym samym - zdaniem Sądu pierwszej instancji -doradca podatkowy nie może skutecznie sporządzić skargi kasacyjnej w sprawie dotyczącej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Wnosząc zażalenie na ww. postanowienie WSA pełnomocnik M. K. wskazał, że doradca podatkowy jest legitymowany do działania we wszelkich sprawach dotyczących obowiązków publicznoprawnych zdefiniowanych w art. 4 w związku z art. 2 § 1 - 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami - zwanej dalej "op"). Nie ulega wątpliwości, że opłata określona w art. 36 ust. 4 upzp mieści się w definicji art. 2 § 1 - 3 op, a jedynym wyłączeniem jest art. 2 § 4 op, który wyraźnie stwierdza, że "przepisów ustawy nie stosuje się do świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków cywilnoprawnych oraz do opłat za usługi, do których stosuje się przepisy o cenach", zaś opłata planistyczna wynikająca z art. 36 upzp nie należy do żadnej z tych kategorii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 175 § 3 pkt 1 ppsa skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami. Jednak wbrew twierdzeniom autora zażalenia żaden z przepisów upzp nie nakazuje organom ustalającym wysokość opłaty posługiwania się procedurą podatkową, a sprawa opłaty planistycznej jako daniny nie uregulowanej przez op nie stanowi sprawy obowiązków podatkowych. NSA wskazuje, że sama oplata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mimo cech upodobniających ją do podatku, podatkiem nie jest, bowiem nie ma ona jednoznacznie charakteru fiskalnego, a więc cechy doktrynalnie uznawanej za cechę wyrażającą istotę podatku. Taki pogląd aktualnie dominuje w orzecznictwie NSA (por. w szczególności: wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2008 r.; II OSK 1030/07, wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2007 r., II OSK 935/06; postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2008 r., II OZ 287/08; wyrok NSA z dnia 16 maja 2006 r., II OSK 563/05; wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2006 r., II OSK 710/05; wszystkie opublikowane: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powołanych przepisów i okoliczności niniejszej sprawy należy zatem stwierdzić, iż trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, że doradca podatkowy nie może sporządzać skarg kasacyjnych w innych sprawach, aniżeli dotyczących obowiązków podatkowych, celnych lub egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, a więc także w niniejszej sprawie, w której doradca podatkowy P. P. wniósł w imieniu M. K. skargę kasacyjną od postanowienia WSA w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w następstwie uchwalenia planu zagospodarowana przestrzennego. Skoro postanowienie WSA z dnia 7 września 2012 r. jest poprawne i zgodne z prawem, to mając te względy na uwadze NSA, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie.