II SA/Gd 618/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. i A. K. na uchwałę Rady Gminy z dnia 23 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli niezamieszkałych nieruchomości, na których powstają odpady komunalne oddala skargę. UZASADNIENIE A. K. i B. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713) – zwanej dalej u.s.g., skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 23 września 2019 r., nr XIII/92/2019, domagając się stwierdzenia jej nieważności. Uchwałą tą, wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.) w związku z art. 6c ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm.), została uchylona w całości uchwała Rady Gminy z dnia 13 grudnia 2012 r., nr XVIII/150/2012 w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli niezamieszkałych nieruchomości, na których powstają odpady komunalne. Uzasadniając wniesioną skargę, skarżący wyjaśnili, że od 2015 r. są właścicielami nieruchomości położonej na terenie gminy, zabudowanej domkiem letniskowym a w piśmie z dnia 22 listopada 2019 r. Rada Gminy, powołując się na § 1 zaskarżonej uchwały, odmówiła im odbioru śmieci komunalnych. Zdaniem skarżących, zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem art. 3 ust. 2 pkt 3 i art. 6c ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Podejmując tę uchwałę Rada Gminy zastosowała bowiem błędną interpretację pojęcia nieruchomości niezamieszkałej, obejmując nią również te posesje, na których znajdują się domki letniskowe, a w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1418/15, stwierdzono, że chodzi o to, aby wszystkie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy choćby robili to nieregularnie, wchodziły w zakres abstrakcyjnego pojęcia nieruchomości zamieszkałych, w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy a powstają odpady komunalne. Nieruchomości letniskowe są nieruchomościami zamieszkałymi i są objęte systemem zagospodarowania odpadami komunalnymi. W sprawie rozpoznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny stroną postępowania była Rada Gminy. W odpowiedzi na skargę, Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. Rada wskazała na wstępie, że skarżący nie posiadają legitymacji skargowej w przedmiotowej sprawie. Zaskarżona uchwała nie narusza bowiem ich interesu prawnego ani uprawnienia, gdyż dotyczy wyłącznie właścicieli niezamieszkałych nieruchomości położonych na terenie gminy, których dotyczą przepisy art. 6c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Następnie, Rada wyjaśniła, że niewątpliwie obowiązkowym zadaniem własnym gminy jest utrzymanie czystości i porządku w gminach. Jednakże, w ramach tego zadania gminy zobowiązane są tylko do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy a jedynie fakultatywnie, mogą w drodze uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych także od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne, na co wskazuje treść art. 6c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Z uwagi na fakt, że do ustawowych obowiązków gmin nie należy odbiór i zagospodarowanie odpadów z nieruchomości niezamieszkałych, a towarzyszące tym zadaniom koszty są rażąco niewspółmierne do osiąganych przychodów, Rada Gminy podjęła zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę, co nie narusza obowiązków wynikających z art. 6c ust. 1 powołanej uchwały. Ponadto, Rada wskazała, że zaskarżona uchwała nie narusza także przepisu art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gdyż gmina nieprzerwanie zapewnia czystość i porządek na swoim terenie i tworzy warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności obejmuje, wbrew zarzutom skarżących, wszystkich właścicieli nieruchomości położonych na jej terenie systemem gospodarowania odpadami komunalnymi, który jest realizowany m.in. poprzez nadzorowanie gospodarowania odpadami komunalnymi czy też poprzez prowadzenie ewidencji umów zawartych na odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w celu kontroli wykonywania przez nich i przedsiębiorców obowiązków ustawowych. Rada zwróciła przy tym uwagę, że w doktrynie i orzecznictwie istnieją rozbieżne poglądy co do tego jak należy traktować nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe: czy jako nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, czy jako nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. Zdaniem Rady kwestii tej nie rozstrzygnął powołany przez skarżących wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż wydany on został w zupełnie innym stanie prawnym i faktycznym. Dalej, Rada wyjaśniła, że nieruchomości letniskowe położone na terenie gminy były włączone do gminnego systemu odbioru odpadów komunalnych od 2013 r. Po kilku latach funkcjonowania i prawnego modyfikowania systemu odbioru odpadów komunalnych ustawodawcy udało się w końcu ustalić formułę zryczałtowanej odpłatności właścicieli nieruchomości letniskowych za gospodarowanie odpadami komunalnymi w postaci ustalonej przez Radę Gminy rocznej opłaty ryczałtowej, która na terenie Gminy przy selektywnym zbieraniu odpadów do końca 2019 r. wynosiła 304 zł. Jednakże, do zbilansowania wszystkich kosztów funkcjonowania tego systemu trzeba było dopłacić za 2019 r. 110 000 zł. Formuła odpłatności właścicieli nieruchomości letniskowych za gospodarowanie odpadami komunalnymi uległa zmianie w związku z kolejną nowelizacją ustawy z dnia 19 lipca 2019 r., która weszła w życie z dniem 6 września 2019 r., i zgodnie z którą w 2020 r. gminy nie mogły ustalić z tego tytułu rocznej ryczałtowej opłaty w wysokości wyższej niż 169 zł. W takiej sytuacji oraz w związku z gwałtowanym wzrostem kosztów odbioru i utylizacji odpadów komunalnych Gmina w trosce o swój byt prawny i ekonomiczny zmuszona została w 2020 r. do ograniczenia kręgu właścicieli nieruchomości, od których będzie mogła przy zachowaniu niezbędnego bilansu między kosztami i wpływami z gminnego systemu odbioru odpadów komunalnych dalej odbierać i przekazywać do utylizacji odpady komunalne. Gdyby tego nie uczyniła to w 2020 r. powstałby z tego tytułu deficyt budżetowy za odbiór odpadów tylko w okresie letnim w wysokości około 300 000 zł natomiast za odbiór odpadów za cały rok obejmujący także koszty tzw. pustych przelotów śmieciarek oraz przeciętnie okres 9 miesięcy do około 1500 rozrzuconych na terenie całej gminy nieruchomości letniskowych w wysokości około 1 000 000 zł. Z uwagi na powyższe, począwszy od stycznia 2020 r. umożliwiono każdemu z właścicieli nieruchomości letniskowych oddawanie gromadzonych przez nich odpadów komunalnych licencjonowanym przedsiębiorcom zajmującym się zawodowym wywozem odpadów stałych na podstawie zawieranych z nimi cywilnoprawnych umów, w których mogli swobodnie ukształtować czas ich trwania, częstotliwość wywozów oraz wysokość odpłatności, która może okazać się w ostatecznym rozrachunku korzystniejsza od ponoszonej dotąd na rzecz gminy do końca 2019 r. Takie też zasady odbioru odpadów funkcjonowały w gminie do końca 2012 r. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności stanowiącej akt prawa miejscowego uchwały Rady Gminy z dnia 23 września 2019 r., nr XIII/92/2019, uchylającej uchwałę Rady Gminy z dnia 13 grudnia 2012 r., nr XIII/92/2019, w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli niezamieszkałych nieruchomości, na których powstają odpady komunalne, nie wykazała podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Na wstępie, zauważyć należy, że podstawę prawną wniesionej w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powołanego przepisu wynika, że podstawową przesłanką konieczną dla skutecznego podważenia uchwały organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego, jest wykazanie przez skarżących, że uchwała ta narusza ich interes prawny lub uprawnienie. W wykonaniu tego warunku skarżący muszą wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy ich własną - prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżaną przezeń uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) właśnie ich interes prawny lub uprawnienie. Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba zatem dowieść, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżących, czyli np. pozbawia ich pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną przy tym cechą tak rozumianego interesu prawnego jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. W ocenie Sądu, zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała narusza bezpośrednio interes prawny i uprawnienie skarżących. Z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika bowiem, że skarżący są właścicielami położonej na terenie gminy nieruchomości, zabudowanej domem letniskowym, i na podstawie uchylonej, zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą, uchwały Rady Gminy z dnia 13 grudnia 2012 r., nr XVIII/150/2012, odbierane był z należącej do nich nieruchomości odpady komunalne. Z kolei, pismem z dnia 22 listopada 2019 r. Rada Gminy z dniem 1 stycznia 2020 r. odmówiła skarżącym odbioru odpadów komunalnych, powołując się na zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę. Okoliczność ta, w sposób niewątpliwy wskazuje, że uchwała Rady Gminy z dnia 23 września 2019 r. pozbawiła skarżących uprawnienia do odbioru przez gminę z należącej do nich nieruchomości odpadów komunalnych w dotychczasowy sposób. Dlatego też, w ocenie Sądu, ustalenia zaskarżonej uchwały naruszają interes prawny skarżących, co uprawniało skarżących do wniesienia w niniejszej sprawie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Przechodząc zatem do merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały Sąd miał na uwadze, że zgodnie z treścią art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Unormowanie art. 147 § 1 p.p.s.a. nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych. Zgodnie więc z treścią art. 91 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Z powyższego wynika, że tylko istotne naruszenie prawa powoduje nieważność uchwały organu gminy. W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym wskazuje się przy tym, że do istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2672/19, https://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, OwSS z 1996 r., nr 3, poz. 90; wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OwSS z 1998 r., nr 3, poz. 79; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2296/06, LEX nr 320813; Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Stosownie do treści art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Według art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Powyższa zasada konstytucyjna znalazła odzwierciedlenie w art. 40 ust. 1 u.s.g., w myśl którego, na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Gmina ma zatem kompetencje do uchwalania aktów prawa miejscowego regulujących określone sfery życia społeczności lokalnej w ściśle wyznaczonych przepisami prawa granicach przedmiotowych. Materia regulowana wydanym przez organ aktem normatywnym ma wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Potwierdza to treść § 143 w związku z § 115 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r., poz. 283), z których wynika, że w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Zdaniem Sądu, Rada Gminy podejmując zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę z dnia 23 września 2019 r. działała zaś na podstawie przyznanej jej delegacji ustawowej i nie przekroczyła zakresu tego upoważnienia. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowił bowiem przepis art. 6c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którym rada gminy może, w drodze uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady. Niewątpliwie, przepis art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazuje, że gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności obejmują wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Jednakże, przepis art. 6c ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wprowadza rozróżnienie dwóch typów właścicieli nieruchomości: na których zamieszkują mieszkańcy (ust. 1) i na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (ust. 2). Jeśli chodzi o nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, to obowiązkiem gminy, płynącym z art. 6c ust. 1 ustawy jest zorganizowanie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli tych nieruchomości. Z kolei, jak wskazuje treść art. 6c ust. 2 ustawy, poprzez użycie słowa "może", jeśli chodzi o nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale na których powstają odpady komunalne, to rada gminy jedynie może (nie musi) uchwałą stanowiącą akt prawa miejscowego postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych także od ich właścicieli (zob. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 281/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, wbrew deklaracji zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy, gmina nie musi objąć systemem gospodarowania odpadami komunalnymi wszystkich właścicieli nieruchomości a jedynie właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, na co wskazuje treść art. 6c ust. 1 ustawy. Obowiązek objęcia systemem nie odnosi się do właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne (gminie pozostawiono w tym zakresie dowolność) ani tym bardziej właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy i nie powstają odpady komunalne (zob. M. Paczocha, Ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach a zasada przyzwoitej legislacji, FK 2013/7-8/5-24). Mimo że gmina zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 ma obowiązek objąć wszystkich właścicieli nieruchomości na swoim terenie systemem gospodarowania odpadami komunalnymi, to w dalszej części ustawy ustawodawca precyzuje, że ww. obowiązek gmina ma jedynie wobec właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (zob. P. Czapiel, Gospodarowanie odpadami komunalnymi w obliczu zmian wprowadzonych ustawą z dnia 1 lipca 2011 r., ST 2013/5/45-61). Tym samym, w stosunku do nieruchomości niezamieszkałych, na których powstają odpady komunalne, ustawodawca pozostawił gminie podjęcie decyzji, czy będzie odbierać odpady również z takich nieruchomości. Oznacza to, że gminy mogą zdecydować, czy przejmują obowiązki od wszystkich właścicieli nieruchomości, czy tylko od niektórych. Z przepisu art. 6c ust 2 wynika fakultatywność objęcia systemem odbierania odpadów komunalnych również właścicieli nieruchomości , na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2762/13, https://orzezcenia.nsa.gov.pl). Dlatego też, podjęcie przez Radę Gminy zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały z dnia 23 września 2019 r. nie wykracza poza przyznane jej w art. 6c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach upoważnienie. Rada, nie mając bowiem obowiązku odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, miała uprawnienie do uchylenia uchwały Rady Gminy z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli niezamieszkałych nieruchomości, na których powstają odpady komunalne. Jednocześnie, Sąd uznał, że w odpowiedzi na skargę, Rada Gminy przedstawiła racjonalną argumentację ekonomiczną i prawną, która stanowiła podstawę do podjęcia zaskarżonej uchwały, a która nie była kwestionowana przez skarżących przez co nie można postawić organowi zarzutu dowolności. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, że Rada Gminy podejmując zaskarżoną uchwałę z dnia 23 września 2019 r. nie naruszyła prawa w stopniu istotnym, uprawniającym do zastosowania sankcji z art. 147 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie, wyjaśnić należy, że dokonanie oceny w powyższym zakresie nie było zależne od tego, czy stanowiącą własność skarżących nieruchomość zaliczyć należy do nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, czy też do nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy. Przedmiotem bowiem wniesionej w niniejszej sprawie skargi jest ocena legalności uchylenia przez Radę Gminy uchwały w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli niezamieszkałych nieruchomości, na których powstają odpady, która to uchwała nie wskazuje, jakie nieruchomości zalicza do nieruchomości niezamieszkałych a jakie nie. Tym samym, rozważanie w tym temacie wykracza poza zakres niniejszej sprawy. Również z uwagi na powyższe, poza zakres niniejszej sprawy wykracza także rozważanie, czy gmina ma obowiązek odbierać odpady komunalne od skarżących będących właścicielami nieruchomości zabudowanej domem letniskowym. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę jako niezasadną. Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.