I GZ 402/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. Sp. z o.o. w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Gliwicach z dnia 4 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 445/22 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w C. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2022 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE G. Sp. z o. o. w C. (dalej jako: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2022 r., nr [...]. Zarządzeniem z dnia 17 maja 2022 r. Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osobę, która podpisała skargę (np. oryginał odpisu KRS aktualnego na dzień podpisania skargi lub oryginał pełnego odpisu KRS) ewentualnie odpisu tego dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem, w sposób zgodny z wymogami zawartymi w treści art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ustalił, że przesyłka zawierająca to wezwanie, została wysłana na adres skarżącej i doręczono ją stronie w dniu 1 czerwca 2022 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej to wezwanie, znajdującej się w aktach sądowych sprawy. Przesyłka zawierająca odpis KRS została nadana przez skarżącą w urzędzie pocztowym w dniu 9 czerwca 2022 r. (data na stemplu pocztowym). Sąd ustalił, że skarżąca uzupełniła brak formalny skargi po upływie ustawowego, siedmiodniowego terminu i postanowieniem z dnia 4 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 445/22 odrzucił skargę G. Sp. z o.o. w C. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2022 r., nr [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, zarzucając błędne ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd. Zdaniem skarżącej, przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi została odebrana przez osobę nieupoważnioną, a samo wezwanie zostało skarżącej podrzucona pod drzwi. Nadmieniła również, że w dniach od 30 maja do 5 czerwca nikogo w siedzibie skarżącej nie było. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie niewątpliwie wystąpiły braki formalne skargi, których usunięcie było niezbędne do nadania jej dalszego biegu. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, który przy pierwszej czynności procesowej obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis takiego pełnomocnictwa (art. 37 § 1 powołanej wyżej ustawy). Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową, dokonujące czynności w postępowaniu sądowym przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, mają obowiązek przy pierwszej czynności w postępowaniu wykazać swoje umocowanie do działania stosownym dokumentem (art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a.). Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym (art. 48 § 3 p.p.s.a.). Brak dokumentu właściwie określającego umocowanie do wniesienia skargi jest jednym z braków formalnych, o których mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., który uniemożliwia nadanie skardze biegu. W takim przypadku przewodniczący wzywa stronę o ich uzupełnienie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. skargę, w której pomimo wezwania nie zostały uzupełnione, w terminie braki formalne, Sąd odrzuca. Prawidłowo zatem, stosownie do przywołanych przepisów, WSA wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osobę, która podpisała skargę (np. oryginał odpisu KRS aktualnego na dzień podpisania skargi lub oryginał pełnego odpisu KRS) ewentualnie odpisu tego dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem. Wezwanie zostało doręczone w dniu 1 czerwca 2022 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w niniejszej sprawie z dniem 8 czerwca 2022 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi, zatem słusznie Sąd I instancji uznał, że skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 77 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy odbierający pismo nie chce dokonać potwierdzenia, datę doręczenia oraz przyczyny braku podpisu, na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki oznacza doręczający, co zostało dokonane w niniejszej sprawie. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podnoszone przez skarżącą okoliczności nieskutecznego doręczenia wezwania do usunięcia braków formalnych skargi nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Na awersie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwania sądu w rubryce "Potwierdzam własnoręcznym podpisem, że w dniu dzisiejszym wyżej wymienioną przesyłkę otrzymałem", znajduje się czytelna adnotacja o treści: "01.06.22 r. J. B. D.O. [...] – odmówiła podpisu" oraz nieczytelny podpis. Nie ma żadnych wątpliwości – i skarżąca i tego nie kwestionuje – że przesyłka sądowa zaadresowana została i wysłana na adres siedziby skarżącej, tj. ul. [...], [...]. Analiza akt administracyjnych i sądowych sprawy przeczy stanowisku autora zażalenia. Sama skarżąca nigdy wcześniej nie kwestionowała doręczeń dokonywanych osobie uprawnionej tj. J. B., choćby przy doręczeniu zaskarżonego postanowienia, jak również na każdym etapie postępowania administracyjnego. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, przesyłki te trafiały do adresata, bo skarżąca w terminie wniosła zażalenie na postanowienie WSA o odrzuceniu skargi. Ponadto na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonego postanowienia widnieje obok odręcznego podpisu J. B. również pieczątka firmowa skarżącej. Powyższe przeczy twierdzeniu autora zażalenia o tym, że przesyłka zawierająca wezwania do usunięcia braków formalnych skargi została odebrana przez osobę nieupoważnioną. Ponadto z punktu widzenia logiki i zasad doświadczenia życiowego mało prawdopodobne wydaje się, że w siedzibie spółki stale przebywa osoba nieuprawniona, która odbiera kierowaną do spółki korespondencję urzędową i posługuje się pieczęcią firmowa skarżącej. Nawet gdyby jednak przyjąć taki punkt widzenia, jak prezentuje autor zażalenia, to należy wskazać, że rolą przedsiębiorcy, jako profesjonalnego uczestnika obrotu oraz podmiotu inicjującego postępowanie sądowe, jest zapewnienie możliwości doręczania korespondencji w jej siedzibie osobie uprawnionej (zob. Postanowienie NSA z dnia 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GZ 80/21). Skoro zaś osoba, obecna pod adresem siedziby spółki nie oświadczyła doręczającemu, że nie jest upoważniona do dokonywania jakichkolwiek czynności w imieniu pracodawcy, to nie można czynić zarzutu, że przesyłkę doręczono do rąk osoby nieuprawnionej. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób zatrudnionych w siedzibie spółki, do której przesyłka jest adresowana, skoro zobowiązują się one do jej odbioru (zob. Postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt II GZ 185/21). W tych okolicznościach zażalenie okazało się niezasadne, bowiem pomimo skutecznie doręczonego skarżącej wezwania do uzupełnienia braków formalnych w zakreślonym przez sąd terminie, nie uzupełniła braków formalnych skargi, a tym samym ziściły się przesłanki do odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.