II SA/Gl 454/08

SENTENCJA Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 16 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy UZASADNIENIE We wniosku, złożonym na druku urzędowego formularza P. K. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Skąpe informacje zawarte we wniosku pozwoliły jedynie ustalić, że skarżący przebywa obecnie w [...] i że posiada ojca i brata. W związku z powyższym referendarz sądowy, pismem z dnia 13 sierpnia 2008 r. wezwał skarżącego do złożenia zaświadczenia wystawionego przez [...], z którego wynikałoby, że skarżący w [...] nie wykonuje żadnej pracy zarobkowej, nie osiąga żadnych dochodów ani też nie posiada zdeponowanych środków pieniężnych. Na wezwanie to nie udzielono odpowiedzi. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Na wstępie zaznaczyć trzeba, że obowiązujące przepisy ustanawiają zasadę odpłatności postępowania sądowego - art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Przy ocenie przesłanek przemawiających za przyznaniem prawa pomocy pod uwagę brane są te okoliczności, które strona uprawdopodobniła, gdyż z treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wynika, że ciężar udowodnienia powoływanych we wniosku faktów spoczywa na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy. Uwzględniając te uwagi stwierdzono, że nie da się jednoznacznie ustalić, czy skarżący rzeczywiście zasługuje na przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. P. K. nie wykazał bowiem w sposób bezsporny, że nie ma jakichkolwiek środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego oraz opłacenia usług radcy prawnego. Brak jest bowiem danych co do jego ewentualnego zatrudnienia w [...], środków złożonych do depozytu a także ewentualnego majątku [...]. Nie można więc stwierdzić, że na pewno zasługuje on na przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Całokształt wskazanych wyżej okoliczności sprawił, że, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.