II SA/Bk 845/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2012 r. sprawy ze skargi G. R. C. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie sądowe w sprawie; 2. zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy w kwocie 100 (stu) złotych. UZASADNIENIE Pełnomocnik Pana G. R. C. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Wojewody P. z dnia [..] października 2011 r. Nr [...], wydaną w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2012 r. tutejszy Sąd zawiesił postępowanie sądowe w sprawie w związku ze śmiercią uczestnika postepowania – T.C. w dniu 2 lutego 2012 r. Pismem procesowym z dnia 8 października 2012 r. strona skarżąca cofnęła skargę wniesioną w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 25 października 2012 r. tutejszy Sąd podjął zawieszone postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W ocenie Sądu złożone oświadczenie nie budzi wątpliwości, co do swej treści, a w sprawie nie zachodzą wskazane przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego cofnięcie skargi należy uznać za skuteczne. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.