III SA/Lu 144/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu [...] listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2020 r. Inspektor Transportu Drogowego (dalej: [...], organ odwoławczy, organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania Z. K. (dalej jako strona, skarżący), utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako organ I instancji) z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] września 2019 r. w miejscowości N. [...] przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...] Kontrolowanym zespołem pojazdów kierował J. J., wykonując krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]. W trakcie kontroli kierowca okazał wymagane dokumenty, w tym wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy oraz kartę kierowcy do tachografu cyfrowego. Analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, iż kierowca nie wprowadził ręcznie zapisów dotyczących okresów swojej aktywności. Brak wpisów wystąpił w okresie od [...] sierpnia 2019 r. od godziny [...] do [...] września 2019 r. do godz. [...]. Kierowca nie okazał zaświadczenia o działalności za wymieniony okres czasu. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem nr [...] z [...] września 2019 r. Kierowca podpisał protokół bez zgłaszania zastrzeżeń co do treści protokołu i przeprowadzonych przez funkcjonariuszy czynności kontrolnych. Przesłuchany w dniu kontroli w charakterze świadka kierowca zeznał, że w okresie od [...] sierpnia 2019 r. od godziny [...] do [...] września 2019 r. do godz. [...] miał czas wolny i odpoczywał w domu. Natomiast [...] września 2019 r. po włożeniu karty do tachografu i zalogowaniu zauważył, że nie wykonał poprawnego wpisu manualnego i nie mógł go już później wykonać. Kierowca wyjaśnił, że został przeszkolony z obsługi tachografu zainstalowanego w pojeździe odnośnie wykonywania prawidłowych wpisów manualnych za okresy gdy w tachografie nie była włożona karta kierowcy. W wyniku stwierdzonych naruszeń organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne wobec przedsiębiorcy, o czym zawiadomił skarżącego. W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, skarżący złożył pismo z [...] września 2019 r, w którym wskazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia opisanego w protokole kontroli i wniósł o umorzenie postępowania. Wyjaśnił, że zgodnie z relacją kierowcy, [...] września 2019 r. w trakcie logowania karty do tachografu przepakowywał on swoje rzeczy z auta osobowego i nie zdążył wykonać wpisu manualnego. Próba naprawy błędu poprzez wylogowanie i ponowne zalogowanie karty nie powiodła się. Wyjaśnił, że nie miał wpływu na ujawnione naruszenie, ponieważ kierowca nie poinformował go o braku dokonania wpisu manualnego na kartę kierowcy [...] września 2019 r. Gdyby wiedział o braku wpisu kierowcy wystawiłby mu odpowiednie zaświadczenie. Argumentował, że kierowca został przeszkolony w zakresie obsługi tachografu, a dotychczasowa historia obsługi urządzenia rejestrującego wskazywała na dochowanie należytej staranności z jego strony. Podkreślał, że w 2019 r. kierowca ten tylko raz nie dokonał wpisu manualnego (w dniu [...]) za co został wyposażony w zaświadczenie o działalności potwierdzającej jego aktywność. Skarżący wskazywał również na niemożność weryfikacji ciągłości zapisów zawartych na karcie przed wczytaniem z niej danych. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] listopada 2019 r., na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.), dalej u.t.d. w zw. załącznikiem nr 3 u.t.d., lp. 6.3.8. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy. Organ I instancji nie znalazł przesłanek wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone podczas kontroli naruszenie oraz nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania. Skarżący złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji, w którym zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 8, art.9, art.10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 ustawy z [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej k.p.a poprzez ich niezastosowanie. [...] utrzymując w mocy decyzję organu I instancji decyzją z [...] stycznia 2020 r. w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. h u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 60 z 28 lutego 2014 r., str. 1), dalej rozporządzenie 165/2014 w sprawie tachografów. Organ odwołał się do regulacji tego aktu, w tym do treści 32 ust. 1, art. 33 ust. 1 i ust. 3, art. 34 ust. 6 i ust. 7 oraz art. 36. Pokreślił, że w świetle ostatniego przepisu jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w tachograf cyfrowy, musi być w stanie okazać, na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych: (i) swoją kartę kierowcy; (ii) wszelkie zapisy odręczne oraz wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006;(iii) wykresówki odpowiadające okresowi, o którym mowa w ppkt (ii), w trakcie którego prowadził on pojazd wyposażony w tachograf analogowy . Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., który karą pieniężną w wysokości [...] złotych sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis. Analiza materiału dowodowego w postaci danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy, protokołu kontroli drogowej i protokołu przesłuchania kierowcy w roli świadka, zdaniem organu odwoławczego bezspornie wykazała stwierdzenie naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych dotyczących aktywności kierowcy gdy karta kierowcy nie była zalogowana do tachografu. W ocenie organu odwoławczego, wbrew zarzutom odwołania w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w nim wskazanych. Organ I instancji zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo, a normy prawa materialnego właściwie zastosowanie, co znalazło wyraz w uzasadnieniu podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Odnosząc się do wyjaśnień strony, w zakresie zaistnienia przesłanek zwalniających skarżącego z odpowiedzialności organ podkreślił, że warunkiem zwolnienia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za naruszenie popełnione poprzez kierowcę w trakcie wykonywanego przewozu jest wskazanie, że naruszenie powstało na skutek okoliczności określonych w art. 92c u.t.d. Natomiast w ocenie organu błąd kierowcy oraz niepoinformowanie przez kierowcę przedsiębiorcy o braku dokonanego wpisu manualnego nie stanowi okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł zapobiec i których nie mógł przewidzieć. Z odwołaniem do orzecznictwa i istoty odpowiedzialności administracyjnej organ odwoławczy podkreślał, że wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy w sytuacji gdy naruszenie wynika z zawinionego działania kierowcy, którym się on posługuje przy wykonywaniu transportu drogowego, a nie jest działaniem nadzwyczajnym, niemożliwym do przewidzenia i na które nie ma on wpływu, nie może mieć miejsca, albowiem prowadziłoby to w istocie do możliwości każdorazowego uniknięcia sankcji przez ten podmiot za błędy w szkoleniu, nadzorze i doborze pracowników. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 92c, art. 93 u.t.d. poprzez ich niezastosowanie oraz naruszenie prawa procesowego, tj.: art. 6, art. 7 w zw. z art. 75 art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy, dokonywanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym oraz zignorowanie wyjaśnień złożonych w toku prowadzonego postępowania. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podtrzymał w pełni stanowisko wskazane w piśmie z [...] września 2019 r. oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Podkreślał, że regularnie szkoli pracowników, dane zarówno z kart kierowców jak i z tachografów są na bieżąco analizowane, a historia kontroli norm czasu pracy kierowców jak i właściwej obsługi tachografów zarówno ze strony Inspekcji Transportu Drogowego jak i Państwowe Inspekcji Pracy nie wykazał dotychczas żadnych uchybień. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja [...] Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym (u.t.d.). Przedmiotowa ustawa określa odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to z kolei - zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, w tym obowiązki i warunki wynikające z powołanego na wstępie rozporządzenia 165/2014 w sprawie tachografów. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 12 000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy (...) – ust. 7 art. 92a u.t.d.. Stosownie do art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014 w sprawie tachografów przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (art. 33 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia). Stosownie zaś do art. 34 rozporządzenia 165/2014 w sprawie tachografów kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (ust. 1). Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy (ust. 2). Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy – wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf (ust. 3 art. 34 ww. rozporządzenia) Zgodnie z ust. 5 art. 34 rozporządzenia 165/2014 rozporządzenia w sprawie tachografów, kierowcy: a) zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu; b) obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację następujących okresów: (i) pod symbolem grafika: czas prowadzenia pojazdu; (ii) pod symbolem grafika: "inna praca", która oznacza wszelkie czynności inne niż prowadzenie pojazdu, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/15/WE, a także wszelkie prace wykonywane dla tego samego lub innego pracodawcy w sektorze transportowym lub poza nim; (iii) pod symbolem grafika: "okresy gotowości" zgodnie z definicją w art. 3 lit. b) dyrektywy 2002/15/WE; (iv) pod symbolem grafika: przerwy lub odpoczynek. Według art. 36 ust. 2 rozporządzenia 165/2014 w sprawie tachografów, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w tachograf cyfrowy, musi być w stanie okazać, na każde żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych: (i) swoją kartę kierowcy; (ii) wszelkie zapisy odręczne oraz wydruki sporządzone w ciągu bieżącego dnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006; (iii) wykresówki odpowiadające okresowi, o którym mowa w ppkt (ii), w trakcie którego prowadził on pojazd wyposażony w tachograf analogowy. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy karą pieniężną w wysokości [...] zł - za każdy wpis. W okolicznościach niniejszej spawy, jak wynika z ustaleń organów, analiza okazanej do kontroli karty kierowcy wykazała, iż kierowca nie wprowadził ręcznie zapisów dotyczących okresów swojej aktywności. Brak wpisów wystąpił w okresie od [...] sierpnia 2019 r. od godziny [...] do [...] września 2019 r. do godz. [...]. Kierowca wyjaśnił, że w tym okresie miał czas wolny i odpoczywał w domu, natomiast [...] września 2019 r. po włożeniu karty do tachografu i zalogowaniu zauważył, że nie wykonał poprawnego wpisu manualnego i nie mógł go już później wykonać. Te ustalenia faktyczne, które zostały utrwalone w protokole kontroli i protokole przesłucha kierowcy nie zostały przez skarżącego podważone. Tym samym za chybione uznać należy zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania, w tym poczynionych ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie wykazał ani powoływanych sprzeczności ani braków w materiale dowodowym, które uzasadniałyby wadliwość podjętego rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skargi materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie, jaki i ocena faktyczna i prawna przyjęta przez organy znalazła wyraz w uzasadnieniu decyzji. Stan faktyczny w niniejszej sprawie ustalony został prawidłowo (zgodnie z przepisami proceduralnymi z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie organy uwzględniły dane wynikające z protokołu pokontrolnego, protokołu zeznań kierowcy. Nie można, w ocenie Sądu, stwierdzić wadliwości w ustaleniu przez organy stanu faktycznego niniejszej sprawy. Uzasadnienie decyzji organów obydwu instancji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a., zawiera przedstawienie stanu faktycznego i wyjaśnienie zastosowanego przepisu prawa materialnego dla wymierzonej kary administracyjnej. Poza sporem jest, że ustalony stan faktyczny sprawy wyczerpuje przesłanki opisanego naruszenia w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym pod lp. 6.3.8. W sytuacji, gdy ustalenia faktyczne uzyskane w trakcie kontroli, jak i stanowisko strony w trakcie prowadzonego postępowania nie budziły wątpliwości i jednoznacznie wskazywały na powstanie naruszenia określonego w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., to nie można skutecznie zarzucać organowi naruszenia zasad postępowania administracyjnego, nie wskakując gdzie tych naruszeń i na jakim etapie skarżący upatruje. Skarżący nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jego interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów. Ponadto skarżący nie składał żadnych wniosków dowodowych ani nie przedstawił żadnego dowodu, który organ pominął w trakcie prowadzonego postępowania. Nie można zatem podzielić zarzutu skargi co do naruszenia art. 75 k.p.a. Tak naprawdę, pomimo stawianych zarzutów procesowych skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych, gdyż istota skargi skupia się na zarzutach nieuwzględnienia przez organ zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych i pominięcia składanych przez skarżącego na etapie postępowania administracyjnego wyjaśnień uzasadniających, w jego ocenie, odstąpienie od ukarania. Skarżący zawracał uwagę na dobrą znajomić obsługi tachografu przez kierowcę, brak wiedzy skarżącego o niedokonaniu przedmiotowego wpisu co uniemożliwiło wydanie stosownego zaświadczenia, liczbę stwierdzonych naruszeń i podejmowanie z jego strony regularnych szkoleń pracowników. W kontekście powyższego stanowiska skarżącego, to po pierwsze nie sposób podzielić argumentacji skargi, że organ "zignorował" wyjaśnienia skarżącego złożone w toku postepowania. Wręcz przeciwnie organ do tych wyjaśnień się odniósł i je ocenił uznając, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 92c u.t.d., czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str.6, 9). Po drugie, w ocenie Sądu, przedstawiona przez organ ocena okoliczności faktycznych niniejszej sprawy jest prawidłowa, natomiast niezadowolenie strony z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem przez ten organ zasad postępowania. Podkreślić należy, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a u.t.d. ma charakter obiektywny, a więc obciąża podmiot wykonujący transport drogowy, jeżeli wystąpił zakazany przez ustawę skutek, bez wnikania, jakie były jego przyczyny i kto ponosi winę za dane naruszenie. Organ działa w tej sprawie w warunkach związania i nie ma możliwości miarkowania nałożonej kary pieniężnej (istnieje domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy). Nie ma też znaczenia czy było to tylko jedno naruszenie, co podkreśla skarżący, czy ich wielokrotność. Ta okoliczność może mieć wpływ tylko na wysokość kary i stopień ich zakwalifikowania. W realiach rozpoznawanej sprawy orzekające organy właściwie uznały, że brak jest podstaw prawnych do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W okolicznościach niniejszej sprawy naruszenie zostało ujawnione [...] września 2019 r., i za stwierdzone naruszenie nie została nałożona na skarżącego kara przez inny uprawniony organ. Z tych zatem oczywistych przyczyn przesłanki wskazane w pkt 2 i 3 ust. 1 art. 92c u.t.d. nie mogą mieć zastosowania. Odnosząc się zatem do treści art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. należy przede wszystkim podkreślić, że norma prawna w nim wyrażona odnosi się do wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Przedsiębiorca ma bowiem obowiązek nadzorowania kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w powyższym zakresie. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę, który powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu prowadzonej działalności. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest takie zorganizowanie pracy kierowców, aby transport drogowy wykonywany był zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i stworzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentem, że tego typu zdarzeń czy okoliczności nie mógł przewidzieć. Sankcje administracyjne, stosowane automatycznie z mocy ustawy, mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Unormowane sankcje pieniężne, tak co do kwot jak i podstaw powinny stanowić dla ich adresatów wyznacznik przedsięwzięcia takich działań, które będą stanowiły podstawę do zminimalizowania skutków naruszeń (por. np. wyrok w sprawie sygn. akt VIII SA/WA 648/19, orzeczenia.nsa.gov.pl i powołane tam orzecznictwo). Zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. jest możliwe, gdy przedsiębiorca wykaże stosownymi dowodami, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub że wystąpiły zdarzenia, których nie mógł przewidzieć. To na przedsiębiorcy spoczywa ciężar wykazania okoliczności i udowodnienia okoliczności objętych hipotezą, bowiem on wywodzi skutki prawne z nich wynikające. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił dowodów kwestionujących ani treść protokołu z kontroli, ani nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub że wystąpiły zdarzenia, których nie mógł przewidzieć. Taką okolicznością w rozpoznawanej sprawie, zwalniającą skarżącego z odpowiedzialności administracyjnej, nie jest wskazana w skardze dobra znajomość obsługi tachografu przez kierowcę i stwierdzenie tylko jednego naruszenia oraz powoływanie się na fakt regularnych szkoleń pracowników. Jak trafnie zauważył organ, z odwołaniem do orzecznictwa, wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych przezeń kierowców polega nie tylko na prowadzonych szkoleniach, czy odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów, lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Kwestie właściwego doboru pracowników nie mieszczą się w zakresie regulacji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Ponadto, sam skarżący przyznał, iż kierowca w 2019 r. już raz (w [...]) nie dokonał wpisu manualnego. Ta okoliczność już, wbrew twierdzeniom skargi, świadczy o nie do końca właściwej organizacji pracy w przedsiębiorstwie skarżącego. To przedsiębiorca odpowiada za zatrudnionych pracowników, ich przeszkolenie, egzekwuje przestrzegania ustanowionych zasad i zapewnia właściwą organizację pracy i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dopuszczony wyjątek od zasady ponoszenia odpowiedzialności za naruszenie przepisów u.t.d., podlega interpretacji ścieśniającej. W tych okolicznościach zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie skarżący nie wskazał okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu, a organ nie może w trakcie toczącego się postępowania szukać okoliczności egzoneracyjnych, które będą stanowiły podstawę do odstąpienia od kary za ujawnione naruszenie. To strona jeżeli naruszenie powstało na skutek okoliczności, na które nie miała wpływu lub którym nie mogła zapobiec powinna te okoliczności wykazać by możliwym było uznanie, że do naruszenia ma zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d. Tak się w okolicznościach niniejszej sprawy nie stało. Dla porządku tylko dodać należy, iż organ odwoławczy bez potrzeby odwołał się do normy prawnej zwartej w art. 92b u.t.d., gdyż powyższy przepis nie znajduje zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy, albowiem podczas kontroli nie zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. Ta okoliczność jednak, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, zwłaszcza gdy zważyć, że organ dokonał prawidłowej wykładni art. 92c u.t.d., w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz.2325 ze zm.), zobowiązany był skargę oddalić.