II SA/Wa 1287/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Góraj, Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na broń oddala skargę UZASADNIENIE Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. – o broni i amunicji (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), cofającą K. K. pozwolenie na broń palną myśliwską, przyznane decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 1985 r. W uzasadnieniu podał, że dla podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń na podstawie powołanych przepisów, w sprawie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, nie jest wymagane ujawnienie innych okoliczności. Przesłankę cofnięcia pozwolenia, że osoba taka może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z tego względu organ, dysponując prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] sierpnia 2006 r., sygn. akt [...], uznającym K. K. winnym popełnienia dwukrotnie przestępstwa z art. 284 § 2 kk. w związku z art. 12 kk. – przestępstwa przeciwko mieniu – zobligowany jest cofnąć mu pozwolenie na broń myśliwską. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając, że naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 powołanej ustawy o broni i amunicji, a także przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 6, 7, 11, 80, 81, 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje jedynie legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu pod względem zgodności z prawem materialnym względnie przepisów procedury administracyjnej. Rozpatrując skargę K. K. pod tym kątem, Sąd uznał, że skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji. Przepis ten stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broń w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnieniu takich przestępstw. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeśli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 do 6 ustawy. W sprawie jest bezspornym, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S., wydanego w sprawie o sygn. akt: [...], został uznany winnym zarzucanego mu przestępstwa z art. 284 § 2 kk. W zw. z art. 12 kk., tj. o to, że w okresie od października do listopada 2004 r. w S., w krótkich odstępach czasu w wykonywaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, poprzez wprowadzenie w błąd co do pomocy w załatwieniu pracy w Holandii pobrał na poczet kosztów pieniądze w kwocie 500 zł od Z. S. oraz mienie w postaci artykułów spożywczych o wartości 500 zł od K. P., nie mając zamiaru wywiązania się ze złożonej obietnicy, czym doprowadził każdego z nich do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem i za ten czyn został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby dwóch lat. Podkreślić należy, że przestępstwo, o które oskarżony i skazany został skarżący znajduje się w rozdziale XXXV kodeksu karnego, tj. przestępstwo przeciwko mieniu. Sąd podziela słuszność stanowiska organu, że rodzaj popełnionego przez skarżącego przestępstwa i okoliczności jego popełnienia wskazują, że nie daje on gwarancji wywiązywania się z obowiązków, jakie ciążą na posiadaczu broni, jak też zasad bezpiecznego obchodzenia się z bronią. Zachodzi też uzasadniona obawa, że może on użyć posiadaną broń w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sąd uznał więc, że w rozpoznawanej sprawie, spełnione zostały warunki wymienione w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zobowiązujące organ Policji do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej, bowiem organy Policji przy wydawaniu zaskarżonych decyzji przestrzegały zasad procesowych określonych w k.p.a. Przestrzegały więc zasady dochodzenia prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmował wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Należycie i wyczerpująco informował stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Wreszcie w sposób wyczerpujący zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) oraz uzasadniał swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a., o czym świadczy treść uzasadnień obu zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.