III OSK 4438/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 października 2020r., sygn. akt IV SA/Po 462/20 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 462/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę R. S. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. R. S. wnioskiem z dnia 3 grudnia 2019 roku zwrócił się do Sądu Okręgowego w Poznaniu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w 2016 r. w sprawach zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem statystycznym 028. Prezes Sądu Okręgowego w Poznaniu ustalił, iż wskazane przez wnioskodawcę sprawy rejestrowane są w systemie informatycznym Sędzia 2, przy czym kategoria rejestracji spraw jest na tyle ogólna, że nie pozwala na wyodrębnienie tych, o które wniósł skarżący oraz nie zawiera całości dokumentów znajdujących się w aktach poszczególnych spraw. Wobec tego pismem z dnia 16 grudnia 2019 r. wyjaśnił skarżącemu, że udostępnienie żądanych informacji wymagałoby przejrzenia 116 spraw, w celu wyodrębnienia tych, które spełniają wymogi zapytania. Większość z nich została oddana do archiwum zakładowego, a nie znajdują się w systemie informatycznym, co z kolei związane byłoby z koniecznością oddelegowania kilku pracowników - a to prowadziłoby do dezorganizacji pracy wydziałów. W związku z powyższym na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej: u.d.i.p.), wezwano skarżącego do wykazania, że uzyskanie informacji publicznej przetworzonej, będzie szczególne istotne dla interesu publicznego, w ciągu 7 dni kalendarzowych od otrzymania niniejszego pisma, pod rygorem wydania przez organ decyzji o odmowie udostępnienia informacji. R. S. w piśmie z dnia 17 stycznia 2020 roku nie wykazał, aby uzyskanie informacji publicznej przetworzonej, zgodnie ze wskazanym powyżej wnioskiem było szczególne dla interesu publicznego. Prezes Sądu Okręgowego w Poznaniu decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., znak [...] na podstawie art. 104, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. odmówił udzielenia informacji. Prezes Sądu Apelacyjnego w Poznaniu po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt ustawy z dnia 6 u.d.i.p. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż Prezes Sądu Okręgowego w Poznaniu prawidłowo ustalił, że w świetle możliwości wyodrębnienia wnioskowanych informacji żądana informacja ma charakter przetworzony. Zrealizowanie wniosku wymaga znacznego nakładu środków, a przede wszystkim dodatkowej pracy wielu osób trudnej do pogodzenia z bieżącymi działaniami tego sądu. Zdaniem organu analiza 116 akt spraw konieczna dla zrealizowania wniosku, w tym związana z koniecznością pozyskania akt spraw przekazanych do archiwum zakładowego, wymaga dodatkowej pracy trudnej do pogodzenia z koniecznością zapewnienia bieżącej sprawnej pracy sądu. Jednocześnie uznano, że także sam proces anonimizacji wymaga znacznego nakładu pracy i czasu. Wobec tego, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanki szczególnego znaczenia tej informacji dla interesu publicznego, zdaniem organu odwoławczego, Prezes Sądu Okręgowego w Poznaniu prawidłowo odmówił udzielenia wnioskowanej informacji. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie ulega wątpliwości na gruncie niniejszej sprawy, iż informacja, o jakiej udostępnienie wnioskował skarżący stanowi informację publiczną. Sąd podkreślił, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast "informacją przetworzoną" jest informacja niejako stworzona z już istniejących. Sąd I instancji uznał, że organy prawidłowo zakwalifikowały wnioskowaną przez skarżącego informację do kategorii przetworzonych. Samo udostępnienie odpisu wyroku, nawet jeśli miałoby się wiązać z dokonaniem jego anonimizacji, stanowi udostępnienie informacji prostej, bowiem nie polega na wytworzeniu nowej jakościowo informacji, a jedynie udostępnieniu informacji już istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Zdaniem Sądu, sytuacja ta ulega zmianie w chwili, gdy wniosek dotyczy pewnego zbioru informacji prostych, który to zbiór należy utworzyć wedle kryteriów wskazanych we wniosku. Takie działanie wymaga już pewnego wysiłku ze strony organu udostępniającego informację w celu ich wyszukania, zebrania i opracowania. Jak wskazano dokonanie takiej analizy i podjęcie szeregu czynności w celu wykonania wniosku o udostępnienie szeregu informacji prostych stanowi już patrząc całościowo udostępnienie informacji przetworzonej. Tym samym Sąd I istancji przyjął, że skarżący wnioskował w rzeczywistości o udostępnienie informacji przetworzonej, nie zaś informacji prostej. W ocenie Sądu, Prezes Sądu Okręgowego w Poznaniu słusznie wezwał R. S. do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego, która uzasadniałaby udostępnienie mu wnioskowanych informacji. Skoro skarżący nie wyjaśnił, jak zamierza wykorzystać wnioskowane informacje, ani też nie wynikało to ze złożonego przez niego wniosku, niemożliwym było ocenienie spełnienia ustawowego kryterium udzielenia informacji publicznej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. S., zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez przyjęcie, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji przetworzonej. W przypadku przyjęcia, że żądany zakres informacji ma charakter informacji przetworzonej, sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że skarżący nie wykazał, że żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Skarżący kasacyjnie podniósł, że uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji nie zawiera dostatecznego wyjaśnienia, dlaczego organ uznał, że żądanie skarżącego nie spełnia warunków do pozytywnego rozpoznania wniosku. Wskazano, że organ skupił się na wykazywaniu, iż udzielenie informacji wiąże się z uciążliwością organizacyjną dla organu. Skarżący kasacyjnie podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż czasochłonność oraz trudności organizacyjno-techniczne lub biurowe, jakie wiążą się z przygotowaniem informacji publicznej, nie mogą zwalniać obowiązanych podmiotów z tego obowiązku, a tym samym kwestie te nie mogą ograniczać prawa do uzyskania informacji publicznej przewidzianego w art. 3 u.d.i.p., przy uwzględnieniu ograniczeń z art. 5 tej ustawy (zob. wyr. WSA w Opolu z 13.1.2005 r., II SAB/Op 14/04, CBOSA). Skarżący kasacyjnie podniósł, że Sąd Okręgowy w Poznaniu podjął już szereg czynności w celu rozpoznania wniosku. Ustalił wykaz spraw i miejsce przechowywania dokumentów. Zdaniem R. S. organ nie wyjaśnił, czy posiadane przez niego systemy informatyczne ograniczają go w sprawnym udzieleniu informacji, a w szczególności czy narzędzia te powodują, że organ musiałby dokonywać skomplikowanego przetwarzania swoich baz danych. Z treści wniosku skarżącego nie wynika bowiem, że domaga się on kopii wyroków. Uznano, że udzielenie informacji żądanej przez skarżącego, może ograniczyć się do wydruku wyroków wraz z uzasadnieniami. Wykonanie wówczas anonimizacji wyroków, nie powinno wiązać ze zbyt dużą uciążliwością dla organu. Skarżący kasacyjnie wskazał, że domagał się szeregu informacji prostych. Informacja prosta nawet w znacznej ilości, nie stanowi informacji przetworzonej. Gromadzenie informacji nie powoduje konieczności ich przetwarzania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, o zwrot kosztów postępowania za obie instancje oraz zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonej w niej podstawy. Skarga kasacyjna okazała się niezasadna. Zarzut naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez przyjęcie, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, a w przypadku przyjęcia, że jest to informacja przetworzona, że skarżący nie wykazał, że żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał dodatkowo, iż jego zdaniem wnioskodawca domagał się szeregu informacji prostych. Informacja prosta nawet w znacznej ilości nie stanowi informacji przetworzonej, a gromadzenie informacji prostych nie powoduje konieczności ich przetwarzania. Istota zarzutu skargi kasacyjnej ogniskuje się na dwóch kwestiach: po pierwsze oceny, czy wniosek skarżącego dotyczy uzyskania dostępu do informacji prostej, czy też do informacji przetworzonej, po drugie, wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji przetworzonej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie informacji przetworzonej nie został zdefiniowane w u.d.i.p. Rozumienie "przetworzenia" informacji ukształtowane zostało w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych w drodze wskazania konkretnych stanów faktycznych, które odpowiadają rozumieniu tego pojęcia w języku potocznym. Pierwsze rozumienie przetworzenia uwzględnia aspekt jakościowy zmian wprowadzanych w odniesieniu do informacji prostych, drugie zwraca uwagę na aspekt techniczny i ilościowy, traktując przetworzenie informacji prostych w kategoriach czynności, jakim muszą zostać poddane, aby uzyskać dane podlegające udostępnieniu. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, oba te rozumienia "przetwarzania" informacji prostych nie stoją w sprzeczności z potocznymi intuicjami językowymi, nie wprowadzają zatem jakiegoś sztucznego rozumienia informacji przetworzonej. Nie stanowią też rozumień wzajemnie konkurencyjnych i wykluczających się, ale uzupełniają się, tworząc dwa kryteria uznawania informacji publicznej za informację przetworzoną. Posługując się niejednoznacznym terminem, ustawodawca zaakceptował tę dwuznaczność i oddał prawo nadawania sądom treści normatywnej pojęciu informacji przetworzonej. W pierwszym rozumieniu informacja przetworzona to informacja jakościowo nowa, nieistniejąca dotychczas w ostatecznej treści i postaci, jej wytworzenie wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonych czynności analitycznych, porządkujących w odniesieniu do posiadanego zbioru danych. Przetworzeniem jest zebranie, często na podstawie różnych kryteriów, informacji prostych i następnie ich przeanalizowanie, zredagowanie, opracowanie w postaci nowego dokumentu i nowej informacji o treści, która do tej pory w takiej postaci nie istniała. Drugie rozumienie informacji przetworzonej dotyczy przypadków, gdy żądanie udostępnienia istniejącej informacji publicznej ma taki zakres i rozmiar, że wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia działań poza zakresem jego rutynowych czynności, a nakierowanych na przygotowanie żądanej informacji i nadanie jej formy umożliwiającej udostępnienie, albowiem proste udostępnienie w formie posiadanej przez podmiot zobowiązany nie jest możliwe. Brak możliwości udostępnienia może być również konsekwencją ograniczeń wynikających z obowiązującego prawa, np. konieczności ochrony danych osobowych. W tym drugim rozumieniu suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich wyselekcjonowaniem i przygotowaniem nakładem koniecznej pracy i środków, może być traktowana jako informacja przetworzona (tak wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11; wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1645/14; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1362/17; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1056/18; wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 4369/18, oraz I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, komentarz do art. 3, teza 1). Za przetworzenie może być w pewnych sytuacjach uznana konieczność obróbki informacji prostej przyjmująca postać anonimizacji, jeśli zostaną spełnione określone warunki. W rozpoznawanej sprawie zgodzić należy się z Sądem I instancji, iż skarżący domagał się dostępu do informacji przetworzonej. Wnioskiem z dnia 3 grudnia 2019 r. skarżący zwrócił się do Sądu Okręgowego w Poznaniu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w roku 2016 w sprawach zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem statystycznym 028. Z informacji wskazanych przez organ wynika zaś, iż sprawy objęte wnioskiem rejestrowane są w systemie informatycznym Sędzia 2, przy czym kategoria rejestracji spraw jest na tyle ogólna, że nie pozwala na wyodrębnienie tych, o które wniósł skarżący oraz nie zawiera całości dokumentów znajdujących się w aktach poszczególnych spraw, a udostępnienie żądanych informacji wymagałoby przejrzenia akt 116 spraw, w celu wyodrębnienia tych, które spełniają wymogi zapytania. Większość akt z tych spraw została przekazana do archiwum zakładowego i nie znajdują się w systemie informatycznym, co z kolei związane byłoby z koniecznością oddelegowania kilku pracowników do wyszukania właściwych akt - a to prowadziłoby do dezorganizacji pracy wydziałów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego o zakwalifikowaniu wniosku skarżącego jako żądania udostępnienia informacji publicznej przetworzonej przesądza szereg okoliczności, a przede wszystkim: zakres wnioskowanej informacji prostej, nakład pracy konieczny do uzyskania właściwych akt z archiwum zakładowego, konieczność ich przeanalizowania pod kątem treści wniosku, brak rezerwowych zasobów osobowych w strukturze organu pozostających do obsługi wyłącznie wniosków o dostęp do informacji publicznej i pozostająca w związku z tym ewentualna potrzeba przesunięcia pracowników od właściwych zadań merytorycznych do obsługi tego wniosku i przewidywana dezorganizacja pracy wydziałów orzeczniczych sądu. Należy również mieć na względzie i to, że wyodrębnienie z akt wyroków wraz z uzasadnieniami, np. przez ich skopiowanie, nie zakończy procesu przygotowania materiałów objętych wnioskiem. Tak wyroki, jak przede wszystkim uzasadnienia będą wymagały anonimizacji. Już tylko sam proces anonimizacji, bez dodatkowych trudności, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie (wskazano je powyżej), związanych z przygotowaniem informacji prostych, może być uznany za przetworzenie informacji. Anonimizacja nie może być bowiem uznana za czynność stricte techniczną, przyjmującą postać jednorazowego aktu. Jest to w rzeczywistości ciąg działań obejmujących określone czynności intelektualne oraz faktyczne. Proces ten rozpoczyna wyodrębnienie z istniejących zbiorów danych wnioskowanej informacji prostej, następnie jej percepcja i obróbka intelektualna dokonywana pod kątem obowiązującego prawa, przede wszystkim pod kątem ochrony tajemnic prawnie chronionych i gwarantowanego konstytucyjnego prawa do prywatności, ochrony danych osobowych, czy tajemnicy przedsiębiorcy. Czynności te mogą być wykonywane przez różne osoby, co będzie wymagało ich współpracy, a często podjęcia działań kierowniczych ze strony osób zarządzających jednostką zobowiązaną do udzielenia informacji publicznej. Część czynności wewnętrznych związanych z przygotowaniem informacji w tym zakresie może przybrać postać sformalizowaną i pisemną, ze względu na odpowiedzialność prawną związaną z ewentualnym naruszeniem wskazanych wyżej wartości prawnie chronionych. Wykonanie tych czynności wymagać może znacznego czasu i nakładów pracy. Nie można wykluczyć, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzić mogła konieczność konsultacji z sędziami referentami w poszczególnych sprawach, gdyż czasami ujawnienie określonych okoliczności faktycznych sprawy opisywanych w uzasadnieniu wyroku, pozwala na pełną identyfikację stron procesu. Po drugie, uznanie zanonimizowanej informacji prostej za przetworzoną może być uzasadnione zakresem anonimizacji wpływającym na znaczny nakład koniecznej pracy, czy potrzebą dysponowania określonymi środkami technicznymi (urządzeniami i oprogramowaniem) służącymi do zamazania lub fizycznego usunięcia określonych danych podlegających ochronie, np. danych osobowych, jak również koniecznością dysponowania określonymi kompetencjami do obsługi urządzenia i oprogramowania służącego do anonimizacji. Również na tym etapie może dojść do potrzeby współpracy między osobami, które wyodrębniły wnioskowaną informację ze zbioru danych, dokonały jej percepcji i oceny pod kątem zakresu anonimizacji ze względu na tajemnice prawnie chronione i gwarantowane konstytucyjne prawo do prywatności, ochrony danych osobowych, czy tajemnicy przedsiębiorcy, a osobami, które dokonają faktycznego zamazania lub wycięcia określonych fragmentów wnioskowanej informacji ze względu na powyższe ograniczenia. Anonimizacja w sensie technicznym może być zlecona także poza podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Potrzeba taka staje się coraz częstsza, gdyż postępujący dynamicznie rozwój techniki stworzył nowe możliwości odczytywania pozornie zanoniminowanych, tj. zamazanych tylko dla oka ludzkiego fragmentów informacji. Istniejące obecnie urządzenia pozwalają bowiem odczytać informację zamazaną na każdym rodzaju nośnika informacji (szerzej wyrok NSA z marca 2021 r., III OSK 1466/21). Jak wynika z powyższego są to czynności, które wymagają zazwyczaj podjęcia określonych czynności przygotowawczych, organizacyjnych, kierowniczych i poniesienia pewnych wydatków. Z tych względów zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, iż wniosek skarżącego obejmował żądanie dostępu do informacji przetworzonej. Odnosząc się do drugiej kwestii, na której oparto zarzut skargi kasacyjnej wskazać należy, iż w podniesionym zarzucie skargi kasacyjnej jej autor stoi na stanowisku, iż w przypadku uznania, że żądana informacja ma charakter przetworzony wnioskodawca wykazał istnienie szczególnego interesu publicznego. Pomimo wskazania w komparycji zarzutu, iż zdaniem autora skargi kasacyjnej wykazany został interes publiczny w uzyskaniu informacji przetworzonej, wątek ten został w całości pominięty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Ze skargi kasacyjnej nie wynika na czym miałoby polegać istnienie szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu przez skarżącego informacji przetworzonej, a tym samym naruszenie wskazanego w zarzucie przepisu prawa. Zarzut w tej postaci nie nadaje się do merytorycznego rozpoznania. Skarga kasacyjna jest bowiem wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym wnoszonym w konkretnej sprawie, co obliguje autora skargi kasacyjnej do powiązania zarzutu naruszenia wskazanej normy generalno-abstrakcyjnej z konkretnym działaniem bądź zaniechaniem sądu I instancji w danej sprawie podjętym na gruncie zindywidualizowanego stanu faktycznego. Tym samym w skardze winny być sprecyzowane zarzuty kasacyjne w taki sposób, by możliwe było odniesienie się przez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Ocena, czy istnieje szczególny interes publiczny musi być dokonana tym samym w sposób zindywidualizowany, w tym sensie, iż powinna uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy zainicjowanej podaniem o udzielenie tej informacji, które determinują wnioski, jakie w wyniku tej oceny można sformułować. Należy pamiętać także, iż w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. ustawodawca posłużył się klauzulą generalną, bo taki charakter ma użyty w tekście przepisu zwrot "szczególne istotne dla interesu publicznego". Cechą klauzul generalnych jest to, że stanowią one skierowany do stosującego prawo nakaz dokonania oceny określonych stanów, wskazując kryteria takiej oceny. Posłużenie się wyrażeniem o cechach klauzuli generalnej pozwala ustawodawcy nadać regulacji pewną dozę elastyczności, konieczną w tych przypadkach, gdy kazuistyczne wymienienie przesłanek nie jest celowe lub możliwe np. ze względu na nieprzewidywalne zróżnicowanie stanów faktycznych. Ciężar dokonania oceny i zakwalifikowania stanu faktycznego jako spełniającego przesłankę ustawową leży w tych przypadkach na podmiocie stosującym prawo. Kwalifikacja ta nie jest jednak pochodną wykładni, zwrot o charakterze ocennym nie poddaje się bowiem działaniom interpretacyjnym. To nie na drodze czynności interpretacyjnych, poprzez zastosowanie dyrektyw wykładni, możliwe jest ustalenie, czy w sprawie zaistniała sytuacja "szczególnie istotna dla interesu publicznego". Ustalenie tego możliwe jest wyłącznie w ramach procesu stosowania przepisu. Proces stosowania prawa wiąże się zaś z zestawieniem wyinterpretowanej z przepisu prawa normy zachowania z ustalonym stanem faktycznym i postawieniem tezy, iż stan faktyczny ustalony w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w przepisie prawa. Oznacza to, że dla podniesienia zarzutu naruszenia przepisu zawierającego klauzule generalne, konieczne jest przywołanie okoliczności faktycznych sprawy. Brak uzasadnienia zarzutu oznacza, że podstawa kasacyjna nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 176 p.p.s.a (por. wyrok NSA z 16.3.2005, GSK 402/04). Z obu wskazanych wyżej względów zarzut skargi kasacyjnej jest nieuzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie - na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. - zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy. W związku z tym rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.