II OZ 1294/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 531/10 w przedmiocie odmowy sporządzenia uzasadnienia postanowienia w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w G. i A. P. na uchwałę Rady Miejskiej we W. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wydanym na rozprawie postanowieniem z dnia 28 września 2011 r. oddalił wniosek A. P. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2011 r. Pismami z dnia 29 września 2011 r. i dnia 5 października 2011 r. Prokurator Okręgowy w G. oraz A. P. wystąpili o uzasadnienie powyższego postanowienia z dnia 28 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 17 października 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 531/10, odmówił sporządzenia uzasadnienia postanowienia. Sąd ten wskazał, że zgodnie z art. 163 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom. Natomiast ani art. 194 p.p.s.a., ani żaden inny nie przewidują zaskarżalności postanowienia o odmowie uzupełnienia wyroku, w związku z czym przedmiotowe postanowienie, jako niezaskarżalne, nie wymagało sporządzenia uzasadnienia. W zażaleniu A. P. zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie: 1) art. 163 § 1 p.p.s.a. w związku z wadliwym zastosowaniem tego przepisu w stopniu rzutującym na wynik sprawy w następstwie dowolnego ustalenia, że postanowienia oddalające wniosek o uzupełnienie merytorycznej części wyroku ogłoszone na rozprawie (tu: w zakresie oceny legalności także uchwały Rady Miejskiej we W. z dnia [...] lutego 2010 r. (bez numeru) "w przedmiocie nieuwzględnienia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego") nie są postanowieniami "podlegającymi zaskarżeniu" w rozumieniu tego przepisu tylko z tej przyczyny, że postanowieniami podlegającymi zaskarżeniu, zdaniem Sądu, są wyłącznie te, na które służy zażalenie (art. 194 § 1 p.p.s.a.), w sytuacji, gdy postanowieniami podlegającymi zaskarżeniu są również te, od których może być wniesiona skarga kasacyjna na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. lub także - ewentualnie - od których może być złożony wniosek dopuszczony treścią art. 191 p.p.s.a. 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 166 tej ustawy w związku wadliwym zastosowaniem tych przepisów w stopniu rzutującym na wynik sprawy w następstwie: a) braku poczynienia w uzasadnieniu skarżonego postanowienia jakichkolwiek ustaleń wykluczających możliwość uznania postanowienia tego Sądu z dnia 28 września 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 531/10 o oddaleniu wniosku A. P. o uzupełnienie wyroku tego Sądu z dnia 06 czerwca 2011 r., II SA/Gd 531/10, (w zakresie rozstrzygnięcia i kosztów związanych z tą częścią skargi A. P. na akt prawa miejscowego, która obejmowała także uchwałę Rady Miejskiej we W. z dnia [...] lutego 2010 r. (bez numeru) "w przedmiocie nieuwzględnienia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego"): - albo za postanowienie kończące postępowanie w sprawie w takim znaczeniu, o którym mowa w art. 173 § 1 p.p.s.a., - albo za postanowienie podlegające zaskarżeniu w formie wniosku dopuszczonego treścią art. 191 p.p.s.a., a więc w ramach skargi kasacyjnej (zażalenia), o ile dane postanowienie miało wpływ na treść orzeczenia podlegającego odrębnemu zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, b) braku przeprowadzenia analizy porównawczej w sposób uwzględniający znaczenie zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego, mającej - w danym wypadku - służyć wyjaśnieniu, dlaczego postanowienia w kwestiach drugorzędnych, do których należy zaliczyć dotyczące kosztów postępowania, a więc i te, które także mogą być wydawane także przez uwzględnienie lub oddalenie wniosku o uzupełnienie wyroku (tu: w kontekście art. 157 § 1 i § 2 p.p.s.a.), jako podlegające zaskarżeniu, bądź w ramach środków odwoławczych od wyroków, bądź w formie zażaleń (art. 227 § 1 p.p.s.a.) wymagają uzasadnienia bądź z urzędu, bądź na wniosek podmiotu uprawnionego, natomiast postanowienia w kwestiach dotyczących meritum sprawy, a w danym wypadku oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku w części zawierającej ocenę legalności określonej uchwały Rady Miejskiej we W., są niezaskarżalne, a więc i nie wymagają uzasadnienia. 3) art. 141 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 166 tej ustawy, w stopniu rzutującym na wynik sprawy, w związku z brakiem przesłanek do zastosowania pierwszego z tych przepisów w odniesieniu do złożonych w terminie przez A. P. i Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. wniosków o sporządzenie uzasadnienia ww. postanowienia z dnia 28 września 2011 r. oraz - pośrednio - także 4) art. 3 § 1 i art. 153 p. p. s. a., odczytywanych w kontekście zasady zaufania wyprowadzanej między innymi z art. 2 Konstytucji RP, w stopniu rzutującym na wynik sprawy w związku z doprowadzeniem: a) do braku praktycznej realizacji postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010 r., II OSK 2390/10, uwzględniającego skargę kasacyjną A. P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2010 r., II SA/Gd 532/10 o odrzuceniu skargi A. P. z dnia 05 czerwca 2010 r. (w części) odnoszącej się do uchwały Rady Miejskiej we W. z dnia [...] lutego 2010 r. (bez numeru) "w przedmiocie nieuwzględnienia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" oraz od zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Gdańsku z dnia 9 lipca 2010 r. o podzieleniu określonej skargi A. P. z dnia 05 czerwca 2010 r. na trzy odrębne skargi i zarejestrowaniu ich pod trzema sygnaturami akt: II SA/Gd 532/10, II SA/Gd 533/10, II SA/Gd534/10, przez stwierdzenie - w istocie - że WSA w Gdańsku nie musi wyjaśniać na piśmie motywów, jakimi kierował się przy oddaleniu wniosku A. P. o uzupełnienie danego wyroku w zakresie, w którym oczywiste było oczekiwanie Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażone w powołanym postanowieniu NSA z dnia 21 grudnia 2010 r. o wyjaśnienie przez Sad I instancji wprost i bezpośrednio, dlaczego była - lub nie była - zgodna z prawem ww., uchwała Rady Miejskiej we W. o nieuwzględnieniu uwag A. P. do określonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej: m. p. z, p.), jako rzutująca wprost i bezpośrednio na późniejszą uchwałę tej Rady o zatwierdzeniu projektu danego m. p. z. p., b) do stanu, w którym NSA, z przyczyn leżących wyłącznie po stronie WSA w Gdańsku, może być pozbawiony możliwości objęcia swoją kontrolą realizacji wytycznych zawartych w ww. postanowieniu z dnia 21 grudnia 2010 r., II OSK 2390/10, a także może mieć znacznie utrudnioną kontrolę tej części wyroku WSA w Gdańsku z dnia 06 czerwca 2011 r., II SA/Gd 531/10, w której oddalono skargi A. P. i Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. na określone fragmenty uchwały Rady Miasta W. (Rady Miejskiej W.) z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] obszaru pomiędzy: granicą obrębu R. - od strony zachodniej, przedłużeniem ulicy W. w kierunku zachodnim, oraz granicą rezerwatu "D." od strony wschodniej, położonego w miejscowości C., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego z dnia 31 maja 2010 r. Nr 78, poz. 1387, to jest kontrolę w ramach rozpoznania skarg kasacyjnych wniesionych od tej części wyroku przez obu ww. skarżących. Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia albo o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie Sądowi I instancji kwestii sporządzenia uzasadnienia postanowienia z dnia 28 września 2011 r. do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o uwzględnienie przy rozpoznawaniu zażalenia treści postanowienia NSA z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2390/10 oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania związanych z wniesieniem niniejszego środka prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 163 § 1 p.p.s.a. postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom. Katalog przypadków, w których dopuszczalne jest zażalenie na określone postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera art. 194 § 1 powołanej ustawy. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji przepis ten nie przewiduje zażalenia na postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Również żaden przepis szczególny ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zaskarżalności takiego postanowienia w drodze zażalenia. Od postanowienia tego nie przysługuje także żaden inny środek odwoławczy - postanowienie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku nie może być uznane za kończące postępowanie, nie zamyka ono bowiem drogi do wydania wyroku a więc nie przysługuje od niego również skarga kasacyjna (postanowienie NSA z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt II FZ 601/05). W związku z tym, skoro na postanowienie o oddaleniu wniosku skarżącego o uzupełnienie wyroku nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia, to Sąd nie miał obowiązku uzasadniać tegoż postanowienia. Stanowisko Sądu I instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jest zatem prawidłowe, a ponadto zgodne z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie NSA z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II OZ 155/10; postanowienie NSA z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II OZ 241/10; postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. , sygn. akt II OZ 1341/10). Nie doszło zatem w niniejszej sprawie do naruszenia zaskarżonym postanowieniem przepisów regulujących powyższą kwestię. W niniejszej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, także art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. nie został naruszony, bowiem Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonywujący przedstawił przesłanki, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. Nie miał on natomiast obowiązku dokonywać wskazanych w zażaleniu ustaleń. Odnośnie natomiast zarzutu dotyczącego realizacji wytycznych zawartych w postanowieniu NSA z dnia 21 grudnia 2010 r. stwierdzić należy, że kwestia ta nie podlega ocenie na etapie postępowania dotyczącego postanowienia, którym odmówiono sporządzenia uzasadnienia postanowienia oddalającego wniosek o uzupełnienie wyroku. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.