II SAB/Gd 117/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na przewlekłe prowadzenie przez Starostę Słupskiego postępowania w sprawie nieodpłatnego przeniesienia prawa własności nieruchomości gruntowej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu I. K. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE I. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na przewlekłe prowadzenie przez Starostę Słupskiego postępowania w sprawie z jego wniosku z dnia 30 kwietnia 2019 r. o nieodpłatne przeniesienie prawa własności nieruchomości gruntowej. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 9 listopada 2022 r., wezwano skarżącego do wskazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi zwracał się z ponagleniem do właściwego organu. Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. stanowi bowiem, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie zaś do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei, art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, od dnia 1 czerwca 2017 r., wyczerpanie środków zaskarżenia następuje więc poprzez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z treści powołanych przepisów wynika więc, że jednym z warunków formalnych, który musi zostać spełniony przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, tj. wniesienie ponaglenia do właściwego organu. Dopiero wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) otwiera skarżącym drogę do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego. Co więcej, skarżący powinien wykazać, że wyczerpał tryb przewidziany dla skargi na bezczynność lub przewlekłość, tj. że wystąpił do organu z ponagleniem w trybie art. 37 k.p.a. Ponaglenie jest więc warunkiem formalnym skargi a jego brak powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt I OZ 33/20, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W piśmie procesowym z dnia 15 listopada 2022 r., stanowiącym odpowiedź na wystosowane do skarżącego wezwanie, skarżący oświadczył zaś, że z uwagi na konstytucyjną zasadę praworządności, uznał, że niestosownym zachowaniem byłoby kierowanie pod adresem organu ponagleń, względnie żądania przyspieszenia rozpoznania sprawy. Z powyższego wynika, w sposób niewątpliwy, że przed wniesieniem skargi skarżący nie wniósł wymaganego ponaglenia. Tym samym, Sąd uznał, że skarżący nie wypełnił ustawowego obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia, a zatem skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę, o czym orzekł w punkcie 1 postanowienia. Jednocześnie, w punkcie 2 postanowienia, Sąd orzekł o zwrocie skarżącemu uiszczonego wpisu sądowego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.