II Ca 394/23

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 16 stycznia 2024 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu II Wydział Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Anna Kulczewska-Garcia</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2024 roku</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. K.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) SA</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego Poznań - Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 15 listopada 2022 r.</p> <p>sygn. akt IX C 1496/20</p> <p>1.  oddala apelację;</p> <p>2.  zasądza od powoda na rzecz pozwanego, jako zwrot kosztów procesu za instancję odwoławczą, 1.800 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty.</p> <p>Anna Kulczewska-Garcia</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z dnia 15 listopada 2022r. Sąd Rejonowy Poznań - Grunwald i Jeżyce w Poznaniu w pkt 1 powództwo oddalił , w pkt 2 zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 4.367 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty i w pkt 3 nakazał ściągnąć od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu kwotę 1.493,71 zł.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelację od powyższego wyroku złożył powód . Zaskarżył wyrok w całości . Zarzucił Sądowi Rejonowemu naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 §1 kpc</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 §1 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 277)">277 kpc</a> poprzez pominięcie istotnych wniosków zawartych w opinii biegłego sądowego w sposób wskazany w apelacji, błędną ocenę oświadczenia uczestników kolizji z dnia 9 marca 2019r. , zeznań świadka <span class="anon-block">E. M.</span>, świadka <span class="anon-block">F. Z.</span> oraz dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach szkody . </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Nadto apelujący zarzucił naruszenie prawa materialnego tj <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1;art. 361 § 2)">art. 361 §1 i §2 kc</a> poprzez bark zasądzenia na rzecz powoda kosztów najmu pojazdu zastępczego, kosztów holowania i parkowania, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, iż do zdarzenia doszło w deklarowanych okolicznościach a szkoda pozostaje w adekwatnym związku przyczynowo - skutkowym ze zdarzeniem z dnia 9 marca 2019r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda 13.886,70zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 czerwca 2019r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu za I i II instancję ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->W apelacji powód wniósł o przeprowadzenie przez Sąd Okręgowy szeregu dowodów w postępowaniu odwoławczym szczegółowo opisanych apelacji.</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego na rzecz pozwanego od powoda. Wniósł także o oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych w apelacji .</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2024r. Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235;art. 235 § 1)">art. 235 §1 kpc</a> pkt 2,5,6, w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391§1 kpc</a> oddalił wnioski dowodowe zgłoszone przez powoda w apelacji. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja była bezzasadna.</p> <p>Sąd Rejonowy poczynił w sprawie ustalenia faktyczne, które miały oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, nie budziły zastrzeżeń i nie zostały przez apelującego skutecznie zakwestionowane. Dlatego Sąd Okręgowy zaakceptował je i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 382)">art. 382 k.p.c.</a> przyjął za własne.</p> <p>Nie było podstaw do uzupełnienia postępowania dowodowego przed Sądem drugiej instancji w zakresie wnioskowanym w apelacji. Odnośnie do świadka <span class="anon-block">L. P.</span>, apelujący wskazał jego adres, na który w toku postępowania pierwszoinstancyjnego próbowano doręczyć mu wezwanie i okazało się, że od dawna tam nie mieszka (k.143). Dlatego należało uznać, że przeprowadzenie tego dowodu jest niemożliwe z przyczyn obciążających apelującego. Co do wniosków o uzupełniające przesłuchanie świadka <span class="anon-block">E. M.</span> i powołanie biegłego, zostały one powołane na okoliczności, dotyczące stopnia przyczynienia się kierowców do kolizji. Była to kwestia wtórna w stosunku do tego, czy do takiej kolizji w ogóle doszło. Ponieważ apelujący nie wykazał, że do tego zdarzenia doszło, nie zaktualizowała się potrzeba rozważania przyczynienia. Dlatego zgłoszone w apelacji wnioski dowodowe podlegały oddaleniu.</p> <p>Bezzasadny był zarzut apelującego naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> we wszystkich jego aspektach.</p> <p>W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> została wyrażona zasada swobodnej oceny dowodów. Stosując ją sąd orzekający ocenia wiarygodność dowodów, czyli decyduje o tym, czy określony środek dowodowy ze względu na jego indywidualne cechy i obiektywne okoliczności, zasługuje na zaufanie, czy też nie. W ramach tej reguły sąd ocenia też moc dowodową, czyli siłę przekonania, jaką uzyskał wskutek przeprowadzenia określonych dowodów o istnieniu lub nieistnieniu faktu. Naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> może więc wynikać z tego, iż sąd przy ocenie wiarygodności i mocy dowodowej określonych dowodów przekroczył granice swobodnej ich oceny, dokonując oceny dowolnej, a więc sprzecznej z wymaganiami prawa procesowego, doświadczeniem życiowym oraz regułami logicznego myślenia. Rzeczą strony, która zgłasza taki zarzut jest więc wykazanie, że przy ocenie wiarygodności i mocy dowodowej konkretnego dowodu, przekroczono granice swobodnej jego oceny, a nadto iż miało to istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie zarzut taki będzie nieskuteczny.</p> <p>Apelujący nie uargumentował zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w sposób, od którego uzależniona jest jego skuteczność. Skierował go przeciwko ocenie pięciu dowodów: opinii biegłego, dokumentu oświadczenia uczestników kolizji, zeznań świadka <span class="anon-block">F. Z.</span>, zeznań świadka <span class="anon-block">E. M.</span> i dokumentacji fotograficznej. Jednakże w żadnym przypadku nie wykazał, że Sąd Rejonowy w ramach oceny tych dowodów przekroczył prawo procesowe lub wyciągnął wnioski sprzeczne z doświadczeniem życiowym czy regułami logiki oraz, że uchybienia te miały wpływ na wynik procesu. Apelujący nawet nie przedstawił własnej, konkurencyjnej oceny dowodów, tylko <em> <!-- -->a priori</em> przyjął, że wartościowe są dowody dla niego korzystne.</p> <p>W sprawie podstawowe znaczenie miały te dowody, które wprost miały świadczyć o zaistnieniu wypadku ubezpieczeniowego, czyli oświadczenie z 9 marca 2019 r. i zeznania świadka <span class="anon-block">E. M.</span>.</p> <p>Sąd Rejonowy trafnie skonstatował, że autentyczność podpisu <span class="anon-block">L. P.</span> na oświadczeniu z 9 marca 2019 r. nie została przez powoda udowodniona, choć była przez pozwanego kwestionowana. Nieudowodnienie, że <span class="anon-block">L. P.</span> podpisał ten dokument, nie pozwalało przyjąć, że złożył zawarte w nim oświadczenie. Apelujący nie podważał faktu, że autentyczność tego podpisu nie została wykazana. W tej sytuacji niepoparty żadnymi argumentami zarzut wadliwej oceny oświadczenia musiał być uznany za całkowicie chybiony.</p> <p>Dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena zeznań świadka <span class="anon-block">E. M.</span> nie budzi zastrzeżeń. Sąd logicznie i przekonująco wskazał, dlaczego uznał jej zeznania za w dużej części niewiarygodne. Apelujący nie przedstawił żadnych argumentów, które podważałyby tę ocenę.</p> <p>Skoro dokonana przez Sąd Rejonowy ocena oświadczenia z 9 marca 2019 r. i zeznań świadka <span class="anon-block">E. M.</span> była prawidłowa i pozostawała pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, to w sprawie nie było materiału, który pozwoliłby ustalić, że doszło do wypadku ubezpieczeniowego w okolicznościach, na które powoływał się powód. W konsekwencji taka lub inna ocena pozostałych dowodów nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, a więc zarzuty wymierzone w ich ocenę nie mogły odnieść skutku. W tej sytuacji tylko na marginesie można zauważyć, że także tym zarzutom nie towarzyszyła argumentacja, która w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> była konieczna dla ich skuteczności.</p> <p>Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował w sprawie prawo materialne i Sąd Okręgowy podziela jego rozważania w tym przedmiocie. Zarzuty apelującego naruszenia prawa materialnego były oparte na założeniu skuteczności zarzutów naruszenia prawa procesowego. Błędność tego założenia czyniła je bezprzedmiotowymi.</p> <p>W konsekwencji powyższych rozważań Sąd Okresowy ocenił apelację jako bezzasadną, co prowadziło do jej oddalenia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> Powód, jako przegrywający proces w drugiej instancji, był zobowiązany zwrócić pozwanemu poniesione przez niego koszty w postaci wynagrodzenia pełnomocnika procesowego.</p> <p>SSO Anna Kulczewska-Garcia</p> </div>