VII SA/Wa 1641/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Prezydent W. decyzją nr [...] wydaną [...] listopada 2008r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane wniósł sprzeciw do zgłoszenia spółki z o.o. C. w W. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu urządzenia reklamowego na działce nr ewidencyjny [...] przy [...]. W uzasadnieniu organ podał, że z dokumentacji przedstawionej przez zgłaszającego wynika, że zgłoszenie dotyczy wolno stojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem. Roboty budowlane opisane w projekcie polegające na posadowieniu stopy fundamentowej o wymiarach 2,3 x 3,6 x 0,5 m na przygotowanym podłożu, a dopiero na niej montaż konstrukcji wsporczej i tablicy – nie mieszczą się zdaniem organu w pojęciu "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych". Wielkość urządzenia (wysokość ok. 8,5 m tablica o wymiarach 6,0 x 3,0 m) duży ciężar całkowity oraz sposób osadzenia na gruncie świadczą o tym, że przedmiotem zgłoszenia jest urządzenie reklamowe, wolno stojące, trwale związane z gruntem o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od tej decyzji złożyła spółka C. zarzucając organowi naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 kpa. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] sierpnia 2009r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2008r. W uzasadnieniu organ podał, iż według jego oceny dokonanej na podstawie dołączonej dokumentacji projektowej – proponowana tablica reklamowa jest wolnostojącym, trwale związanym z gruntem obiektem, w pełni samodzielnym i niepowiązanym z innym obiektem budowlanym. Wobec tego w przypadku tej inwestycji nie ma zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż dotyczy on instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach, zaś zdaniem organu instalowaniem nie można określać budowy samodzielnej konstrukcji na własnym fundamencie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła C. Sp. z o.o. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 ze zm.)) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia wystąpiły wobec czego należy uznać, iż skarga jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] sierpnia 2009r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru instalacji tablicy reklamowej na działce nr ewid. [...] przy ulicy [...] w W. Zdaniem składu orzekającego kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych (art. 30 Prawa budowlanego) jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego, w przebiegu którego właściwy organ powinien ustalić, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymaganiom określonym w przepisach prawa. W prowadzonym w tym zakresie postępowaniu wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia (w rozpoznawanej sprawie zgłoszenie sprzeciwu) powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego stosownie do zasad określonych w art. 7 i art. 77 kpa, a uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd Administracyjny wydanej decyzji. Należy przy tym podkreślić, że również istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie. Zgodnie z art. 140 kpa, organ ten jest tak samo jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Ma również możliwość na podstawie art. 136 kpa przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Kierując się powyższymi zasadami organ w rozpoznawanej sprawie powinien więc przede wszystkim ustalić charakter zamierzenia inwestycyjnego, a więc ocenić na podstawie złożonych przez inwestora (zgodnie z art. 30 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane) wraz ze zgłoszeniem informacji i dokumentów charakter zgłoszonych robót. Jest to konieczne dla jednoznacznej oceny czy ich rodzaj i zakres wymaga pozwolenia na budowę czy też może być zaakceptowany w uproszczonym trybie zgłoszenia. Dopiero bowiem ustalenie czy inwestycja jest budowlą określoną w art. 3 ust. 3 pkt 3 w/w ustawy czyli wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym realizacja których wymaga pozwolenia na budowę, czy też instalację tablicy i urządzenia reklamowego o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy objętą zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 obowiązkiem zgłoszenia pozwoli organowi na wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie stosowanie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Powyższych ustaleń organ winien dokonać na podstawie szczegółowej analizy przedstawionego projektu budowlanego wskazującego rodzaj i zakres robót niezbędnych dla zrealizowania zamierzonej inwestycji pamiętając, iż ustawodawca w 1997r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji polegającej na wykonaniu czynności montażowych w wyniku których powstaje urządzenie reklamowe, które można umieścić w dowolnym miejscu bez wykonywania prac budowlanych, w określonym miejscu, co spowodowało, że możliwa stała się instalacja tablicy reklamowej poza budynkiem. Dokonując tej zmiany ustawodawca pozostawił bez żadnych zmian pojęcie budowy (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego) definiując je jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu. Z definicji tych wynika, że skoro budową jest wykonywanie obiektu w określonym miejscu, to za instalację należy uznać realizację takiego obiektu, który nie musi być wykonany w określonym miejscu, może być zdemontowany, zmontowany na nowo i ustawiony w dowolnym miejscu. Dla dokonania prawidłowych ustaleń w w/w zakresie organ zobowiązany był zbadać dołączony do zgłoszenia projekt budowlany tablicy reklamowej tak w jego części graficznej jak i opisowej. Takiego badania – zdaniem Sądu organ nie przeprowadził. Znajdujący się w aktach projekt budowlany w części opisowej obejmuje możliwość posadowienia fundamentu urządzenia reklamowego w 2-ch wariantach tj. jako fundament zagłębiony i jako usytuowany na powierzchni terenu (pkt 7.1) podaje także, że urządzenie może być posadowione na gruntach mineralnych w stanie rodzimym, zaliczonych do gruntów budowlanych. W przypadku zaś posadowienia na innych gruntach zaleca się zagęszczenie, podsypkę lub wymianę gruntu – stwierdzając w końcu, że ostateczną decyzję o sposobie posadowienia fundamentu winien podjąć projektant wykonujący adaptację projektu powtarzalnego dla konkretnej lokalizacji oraz kierownik budowy. Wskazane w projektach różne warianty dotyczące sposobu ustawienia przedmiotowego urządzenia na gruncie a wymagają dokonania ustaleń w tym zakresie, bowiem mają podstawowe znaczenie dla określenia czy dla realizacji inwestycji objętych zgłoszeniem konieczne będzie wykonanie w określonym miejscu prac budowlanych polegających na odpowiednim przygotowaniu podłoża, co oznaczałoby, że inwestycja ta wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę. Należy ponadto podnieść, że z art. 30 ustawy Prawo budowlane wynika wprost, ze zgłoszeniem może być objęta konkretna inwestycja, planowana ściśle określonym miejscu, ze wskazaniem rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych . Projekt dołączony do zgłoszenia wniesionego przez skarżącą spółkę nie spełnia tych wymogów, a organ nie wykonał obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie zażądał od inwestora uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym wyżej zakresie. Organ w ogóle nie ocenił przedstawionego przez zgłaszającego projektu co jest wadą nie pozwalającą Sądowi na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 1 października 2009r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1461/08 "dla przyjęcia czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego poprzez ustalenie czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę" Nadto należy wskazać, iż kontrolowana decyzją organ utrzymał w mocy decyzję inną (tj. nr [...] z [...] 02.2008r.) niż ta której dotyczyło odwołanie co również jest istotną wadą zaskarżonej decyzji. Powyższe ustalenia Sądu pozwalają na przyjęcie, że organ naruszył przepisy procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i w związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.