II GSK 1005/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1565/18 w sprawie ze skargi zarządcy masy sanacyjnej "J." S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w J. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 maja 2018 r. nr DR.II.R.254259.294.18.22.ezwo w przedmiocie wpisu zmiany uprawnionego do prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od zarządcy masy sanacyjnej "J." S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w J. na rzecz Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej 1700 (tysiąc siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1565/18, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zarządcy masy sanacyjnej J. S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w J. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 maja 2018 r. nr DR.II.R.254259.294.18.22.ezwo w przedmiocie wpisu zmiany uprawnionego do prawa na znak towarowy: uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1), uchylił decyzje Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 stycznia 2018 r. DR-VII.R.254259.14.dlad oraz DR-VII.R.254259.15.dla (pkt 2), zasądził na rzecz skarżącego kwotę 2217 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3). Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia: I Pismem z dnia 9 października 2017 r. E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w T. (dalej: wnioskodawca, E.) zwróciła się do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd Patentowy, UP, organ) o dokonanie zmiany uprawnionego w rejestrze znaków towarowych do znaku towarowego "J." [...] poprzez wykreślenie J. S.A. i wpisanie J. O. Sp. z o.o., a następnie wykreślenie J. O. Sp. z o.o. i wpisanie E. Sp. z o.o. Sp. k. Decyzją z dnia 17 stycznia 2018 r. (nr DR-VII.R.254259.14.dlad) UP dokonał w rejestrze znaków towarowych wpisu zmiany uprawnionego polegającego na wykreśleniu wpisu: J. Spółka Akcyjna, J., Polska oraz dokonaniu wpisu: J. O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, J., Polska. Następnie w tym samym dniu UP wydał kolejną decyzję (nr DR-VII.R.254259.15.dla), którą dokonał w ww. rejestrze wpisu zmiany uprawnionego polegającego na wykreśleniu wpisu: J. O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, J., Polska oraz dokonaniu wpisu: E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, T., Polska. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie decyzji z dnia 17 stycznia 2018 r., stanowiącej podstawę wpisu do rejestru znaku towarowego zmiany uprawnionego poprzez wykreślenie w rubryce A wpisu: J. Spółka Akcyjna, J., Polska oraz dokonaniu wpisu: J. O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, J., Polska - złożyła J. S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w J. (dalej także: J. S.A. zainteresowany, skarżący). W opinii zainteresowanego organ wydając zaskarżoną decyzję nie uwzględnił wyjaśnień J. S.A., zawartych w piśmie z dnia 9 stycznia 2018 r. Decyzją z dnia 29 maja 2018 r. Urząd Patentowy - działając na podstawie art. 245 ust. 1 i 2 oraz art. 229 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 poz. 776; dalej: p.w.p.) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wyjaśnił, że wpis został dokonany na podstawie wniosku złożonego przez E. Do wniosku dołączono dokumenty: umowę przewłaszczenia na zabezpieczenie restrukturyzacji, zawartą w dniu 3 grudnia 2016 r. pomiędzy J. S.A. w J. a J. O. Sp. z o.o. w J. Po analizie załączonych dokumentów UP stwierdził, że przeszkodą dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku jest brak w ww. umowie wskazania numeru przenoszonego prawa ochronnego o nazwie J. Umowa ta zdaniem UP, nie precyzowała, jakich znaków towarowych dotyczy przewłaszczenie. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 14 grudnia 2017 r. organ wezwał do uzupełnienia braków. W dniu 5 stycznia 2018 r. pełnomocnik wnioskodawcy nadesłał Aneks nr [...] z dnia 4 stycznia 2017 r. do umowy przewłaszczenia z dnia 3 grudnia 2016 r. Dokument ten został prawidłowo poświadczony za zgodność z oryginałem, zostały w nim doprecyzowane nazwy i numery przenoszonych praw do znaków towarowych. Aneks został podpisany zgodnie z zasadami reprezentacji obowiązującymi na dzień jego podpisania w obydwu spółkach (stronach umowy – J. S.A. w J. i J. O. Sp. z o.o. w J.). Wobec usunięcia przeszkód UP wydał w dniu 17 stycznia 2018 r. decyzję o dokonaniu zmiany uprawnionego do przedmiotowego prawa zgodnie z żądaniem. Zatem zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo w oparciu o dokumenty, które po uzupełnieniu braków nie budziły zastrzeżeń. Organ stosownie do art. 229 ust 2 p.w.p. zbadał, czy umowa będąca podstawą decyzji o wpisie zmiany uprawnionego, została zawarta przez uprawnionego do prawa ochronnego zgodnie z zasadami reprezentacji obowiązującymi w spółce w dniu jej podpisania, czy treść umowy odpowiadała żądaniu zawartemu we wniosku o wpis w rejestrze, oraz czy została sporządzona co najmniej w formie pisemnej, wymaganej pod rygorem nieważności na podstawie art. 162 w zw. z art. 67 p.w.p. Wszystkie wymienione elementy umowa spełniała. Co do Aneksu z dnia 4 stycznia 2017 r. UP przeprowadził podobną analizę, jak przy badaniu umowy i nie znalazł podstaw do podważenia tego dokumentu. Został zawarty w formie pisemnej. Forma ta spełniała wymogi nie tylko p.w.p., lecz także par. 8 pkt 3 umowy z dnia 3 grudnia 2016 r., który strony ustaliły wspólnie i który przewidywał, że "wszystkie zmiany niniejszej umowy wymagają dla swej ważności zachowania formy pisemnej". Omawiany Aneks został podpisany przez osoby uprawnione do reprezentacji w dniu jego sporządzania. Odnosząc się do zarzutów zainteresowanego, że Aneks z dnia 4 stycznia 2017 r. nie jest mu znany, odbiega formą graficzną od podobnych dokumentów oraz został podpisany poza kancelarią notarialną bez zachowania procedury wewnętrznej i bez zachowania zwyczajów obowiązujących w spółce, UP stwierdził, że fakty te pozostawały bez wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy. Organ zauważył, że nie ma wiedzy i nie bada, czy dokument został podpisany zgodnie z procedurami obowiązującymi w spółce oraz czy zachowana została obowiązująca w firmie forma graficzna dokumentu. Organ bada zgodność dokumentów będących podstawą wpisu w rejestrze z obowiązującymi przepisami prawa, co też uczynił. Odnosząc się zaś do zarzutu nieuwzględnienia pisma zainteresowanego organ wyjaśnił, że pismo to (z dnia 9 stycznia 2017 r.) wpłynęło do UP w dniu 16 stycznia 2017 r. Decyzja, od której strona się odwołała, została wydana 17 stycznia 2017 r. Zatem organ nie miał możliwości zapoznania się, przed wydaniem decyzji z tymże pismem. Natomiast treść tego pisma, podobnie jak pozostałe dokumenty istotne dla sprawy, zostały uwzględnione przy rozpatrywaniu wniosku odwoławczego. W ocenie UP pismo zainteresowanego z dnia 9 stycznia 2017 r. nie zawierało żadnych informacji, które byłyby przeszkodą dla wydania decyzji w dniu 17 stycznia 2017 r. UP zgodził się, że umowa przewłaszczenia z dnia 3 grudnia 2016 r., będąca podstawą wydanej decyzji nie precyzowała, które znaki towarowe są przenoszone na J. O. Sp. z o.o. Jednakże wnioskodawca uzupełnił ten brak nadsyłając Aneks z dnia 4 stycznia 2017 r., w którym strony doprecyzowały przenoszone znaki, podając ich nazwy oraz numery rejestracji. Odnosząc się do nowej umowy pomiędzy J. S.A. a J. O. Sp. z o.o., UP uznał, że nie jest ona przedmiotem niniejszego postępowania. Nawet jeśli umowa ta zmieniała stan prawny (prawa do przedmiotowego znaku towarowego), zainteresowany może nadal wnosić o odnotowanie tego faktu w rejestrze znaków towarowych nadsyłając do Urzędu odpowiedni wniosek. Odnośnie uprawnień E. do składania wniosków w sprawie wpisu zmiany uprawnionego, zdaniem organu prawo to przysługiwało wnioskodawcy, gdyż wykazał, że jest aktualnym uprawnionym do przedmiotowego prawa. Na tę okoliczność dostarczył odpowiednie dokumenty i w konsekwencji UP wydał w dniu 17 stycznia 2018 kolejną decyzję o zmianie uprawnionego. Z powyższą decyzją nie zgodził się zarządca masy sanacyjnej J. S.A. w restrukturyzacji z siedzibą w J. i zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzje z dnia 17 stycznia 2018 r. Sąd I instancji odwołując się do treści art. 229 ust. 1 i 2 p.w.p. oraz § 3 i § 30 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 stycznia 2017 r. w sprawie rejestrów prowadzonych przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. poz. 115; dalej: rozporządzenie z dnia 12 stycznia 2017 r.) uznał, że na UP został nałożony obowiązek aktywności przy rozpatrywaniu kwestii zmiany wpisów, a nie wyłącznie kontroli dołączonych do wniosku dokumentów. Zatem wydanie decyzji powinno być poprzedzone szczegółową analizą złożonego wniosku oraz dołączonych doń dokumentów, a nie tylko ograniczać się do ich formalnej kontroli. Według WSA w niniejszej sprawie UP nie przeprowadził pogłębionej analizy wniosku i dołączonych do niego dokumentów, mających być w konsekwencji podstawą wpisu E. jako uprawnionego do znaku towarowego "J." [...]. Wątpliwości Sądu I instancji wzbudziła ocena dokumentów mających być podstawą wykreślenia J.S.A. i wpisu: J. O. Sp. z o.o. WSA zwrócił uwagę na § 2 ust. 1 lit. b umowy z dnia 3 grudnia 2016 r., w którym mowa jest o przeniesieniu własności rzeczy ruchomych wymienionych w załączniku nr 2 do Umowy w postaci maszyn i urządzeń, budowli, znaku towarowego oraz stanów magazynowych. W załączniku nie było mowy o prawie do znaku towarowego. Dopiero w załączniku do Aneksu nr [...], niewymienionym w decyzji przez UP, w § 1 strony oświadczyły, że "zmianie ulega treść załącznika nr 2 do umowy, którego treść zostaje rozszerzona o brzmienie określone w załączniku nr 1 do niniejszego Aneksu". W wykazie ujęto "Wykaz znaków towarowych J. S.A.", by w Lp. I Znaki towarowe wpisać Znak towarowy o wartości 5.000.000 zł i taką też podano w tabeli łączna wartość. Nadal nie wskazano w tym wykazie numeru prawa ochronnego na znak "J.". Dopiero w Aneksie nr [...] jednoznacznie określono przeniesione znaki towarowe "J.". WSA powziął wątpliwości, mając na uwadze treść przedstawionych dokumentów, ile i które z praw ochronnych "J." zostało przeniesionych. Kwestia ta umknęła organowi podczas analizy tychże umów. Jednakże, co do wykładni zamiaru stron umowy z dnia 3 grudnia 2016 r. co do przeniesienia prawa do znaku towarowego/znaków towarowych przydatny mógłby być dokument nie znajdujący się w aktach adm., a przedłożony jako kopia przez skarżącego wraz ze skargą oraz przez wnioskodawcę wraz z pismem z dnia 10 grudnia 2018 r. - "Porozumienie i wyrażenie zgody na zawarcie umowy", sporządzony między J. S.A. a E. w dniu 1 marca 2017 r., w którego § 1 mowa jest o znakach towarowych i dokumentach objętych umową z dnia 3 grudnia 2016 r. Ponadto analizując treść umowy z dnia 3 grudnia 2016 r. i Aneksu nr [...] do niej – wartość wynagrodzenia a wartość przenoszonych praw (§ 2 i § 3 umowy), w tym też załączników, można mieć wątpliwości czy nie była to umowa zbycia przedsiębiorstwa, która dla swej ważności wymaga formy pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi, zgodnie z art. 751 § 1 k.c. Wtedy byłyby wątpliwości co do ważności Aneksu nr 2/2017. Natomiast prawidłowy byłby Aneks nr [...]. Tą kwestią – jak stwierdził Sąd I instancji - Urząd się nie zajmował. II W skardze kasacyjnej Urząd Patentowy zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie jego uchylenie i rozpoznanie sprawy co do istoty oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię, tj. art. 229 ust. 2 p.w.p. polegającą na przyjęciu, że na organ został nałożony obowiązek aktywności przy rozpatrywaniu wniosku o dokonanie zmiany wpisu w rejestrze, a nie wyłącznie analizy dołączonych do wniosku dokumentów oraz, że wydanie decyzji powinno być poprzedzone szczegółowym badaniem złożonego wniosku oraz dołączonych doń dokumentów i nie może ograniczyć się do ich formalnej kontroli, podczas gdy prawidłowa wykładnia tegoż przepisu prowadzi do wniosku, że zakres kognicji UP w sprawach o wpisy do rejestru obejmuje wyłącznie ocenę zgodności złożonych dokumentów z p.w.p. oraz sprawdzenie, czy dokumenty te zostały sporządzone i złożone w odpowiedniej formie, tj. UP jest zobowiązany zbadać autentyczność złożonych dokumentów oraz to, czy wynika z nich przejście prawa na inny podmiot i związana z tym podstawa do dokonania zmiany w rejestrze, zaś ocena treści oraz wykładnia umowy, która stanowi podstawę dokonania wpisu do rejestru znaków towarowych, w tym pogłębiona interpretacja oświadczeń woli stron, nie może być samodzielnie dokonana przez UP; 2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., przez wykroczenie przez Sąd poza granice kontrolowanej sprawy polegające na niezasadnym i zbędnym uchyleniem decyzji z dnia 17 stycznia 2019 r. (DR-VII.R.254259.15.diad), która nie była objęta wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i w rezultacie nabrała przymiotu ostatecznej, poprzedzone wadliwym przyjęciem przez Sąd, że wyeliminowanie tej decyzji jest niezbędne do załatwienia sprawy zmiany uprawnionego z: J. SPÓŁKA AKCYJNA, J.na: J. O. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, J.; 3) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 252 p.w.p., przez uznanie, że UP popełnił błąd procesowy wydając dwie decyzje w dniu 17 stycznia 2018 r. oraz, że UP nie rozpatrzył kwestii dotyczących zgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym, co miało stanowić istotną wadę i skutkowało uchyleniem obu decyzji z dnia 17 stycznia 2018 r. oraz decyzji zaskarżonej w sytuacji, gdy okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż decyzje dotyczące wpisu uprawnionego do rejestru mają charakter deklaratoryjny i potwierdzający jedynie stan prawny ukształtowany wolą stron, z których każda jest uprawniona do żądania od UP aktualizacji treści rejestru i wydania decyzji uwzględniając wytyczne płynące z art. 229 ust. 2 p.w.p., co też nastąpiło w niniejszej sprawie; 4) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., przez prowadzące do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzających ją decyzji z dnia 17 stycznia 2018 r. bezpodstawne przyjęcie, że UP nie przeprowadził pogłębionej analizy wniosku o wpis w rejestrze zmiany uprawnionego do znaku towarowego [...] i dołączonych do niego dokumentów, w tym miał obowiązek analizować treść dokumentów pod kątem ewentualnego ustalenia, czy przedłożona umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie restrukturyzacji z dnia 3 grudnia 2016 r. i Aneks nr [...], z uwagi na wartość wynagrodzenia i wartość przenoszonych praw, nie jest umową zbycia przedsiębiorstwa, podczas gdy przepis art. 229 ust. 2 p.w.p. uprawnia UP jedynie do zbadania, czy złożone dokumenty nie naruszają p.w.p. i odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom, a tym samym UP nie był uprawniony do analizy treści ww. umowy pod kątem wskazanym przez Sąd. Argumentację na poparcie zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego przez Sąd I instancji, tj. zarzut naruszenia art. 229 ust. 2 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię, sformułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej wyjaśnił, że dokonanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni tego przepisu polegało na przyjęciu, że na organ został nałożony obowiązek aktywności przy rozpatrywaniu wniosku o dokonanie zmiany wpisu w rejestrze, a nie wyłącznie analizy dołączonych do wniosku dokumentów oraz, że wydanie decyzji powinno być poprzedzone szczegółowym badaniem złożonego wniosku oraz dołączonych doń dokumentów i nie może ograniczyć się do ich formalnej kontroli, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu w postępowaniu wpisowym prowadzi do wniosku, że zakres kognicji UP obejmuje wyłącznie ocenę zgodności złożonych dokumentów z p.w.p. oraz sprawdzenie, czy dokumenty te zostały sporządzone i złożone w odpowiedniej formie, tj. UP jest zobowiązany zbadać autentyczność złożonych dokumentów oraz to, czy wynika z nich przejście prawa na inny podmiot i związana z tym podstawa do dokonania zmiany w rejestrze, zaś ocena treści oraz wykładnia umowy, która stanowi podstawę dokonania wpisu do rejestru znaków towarowych, w tym pogłębiona interpretacja oświadczeń woli stron nie może być samodzielnie dokonana przez UP. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ma rację autor skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 229 ust. 2 p.w.p. Sąd I instancji bowiem nieprawidłowo przyjął, że na Urząd Patentowy został nałożony obowiązek aktywności przy rozpatrywaniu kwestii zmiany wpisów w rejestrze polegający na przeprowadzeniu przez organ szczegółowej i pogłębionej analizy złożonego wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów. Według Sądu I instancji taka analiza dokonywana przez Urząd Patentowy powinna obejmować: zbadanie charakteru prawnego umowy z 3 grudnia 2016 r., zbadanie czy strony prawidłowo zakwalifikowały tę umowę i czy nie jest to w istocie umowa zbycia przedsiębiorstwa, a nie umowa przewłaszczenia na zabezpieczenie restrukturyzacji – jak nazwały ją strony, a więc w istocie organ miałby w postępowaniu wpisowym dokonywać wykładni treści zawartych umów oraz badania oświadczeń woli stron je zawierających. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podziela pogląd dotyczący zakresu kognicji UP w postępowaniu wpisowym wyrażony w wyroku z dnia 8 maja 2014 r. II GSK 579/13, w którym ten Sąd stwierdził, że Urząd Patentowy RP rozpoznając w postępowaniu wpisowym wniosek o wpis do rejestru nie może naruszyć granic kognicji wynikających z art. 229 ust. 2 p.w.p., które obejmują wyłącznie zgodność złożonych dokumentów uzasadniających wpis z ustawą – Prawo własności przemysłowej oraz sprawdzenie, czy dokumenty te zostały sporządzone i złożone w odpowiedniej formie. W tym wyroku NSA podkreślił, że zakresem kognicji organu nie jest objęta merytoryczna ocena dokumentów np. pod względem prawidłowości udzielenia przez uprawnionego z patentu dwóch wykluczających się licencji, tj. wyłącznej i niewyłącznej do tego samego wynalazku na rzecz różnych podmiotów, które to sprawy należą do właściwości sądów cywilnych. Podobne stanowisko dotyczące granic kognicji Urzędu Patentowego w postępowaniu wpisowym w rozumieniu art. 229 ust. 2 p.w.p. zajął NSA w wyrokach z dnia: 21 maja 2009 r., II GSK 961/08; 20 czerwca 2013 r., II GSK 348/12; 19 maja 2020 r., II GSK 1310/19; 18 czerwca 2020 r., II GSK 322/20. W tych orzeczeniach NSA podkreślił, że w postępowaniu wpisowym Urząd nie bada merytorycznych podstaw sporządzenia dokumentów będących podstawą do dokonania wpisu w rejestrze (por. wyrok NSA z 21 maja 2009 r., II GSK 961/08), jak również nie może samodzielnie badać prawidłowości i skuteczności dokumentów przedstawionych jako podstawa do dokonania wpisu w rejestrze (wyrok NSA z 8 maja 2014 r., II GSK 579/13). Ponadto Urząd Patentowy nie jest powołany do rozstrzygania sporu czy przeniesienie prawa jest skuteczne (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2013 r., II GSK 487/12). W wyroku z 18 czerwca 2020 r., II GSK 322/20 NSA zaznaczył, że rozpoznając wniosek o wpis do rejestru, Urząd nie może naruszyć tych granic, które obejmują wyłącznie zgodność złożonych dokumentów z ustawą oraz sprawdzenie, czy dokumenty te sporządzone i złożone zostały w odpowiedniej formie. Urząd Patentowy nie jest przy tym organem kontrolującym prawidłowość jakichkolwiek regulacji cywilnoprawnych łączących strony zainteresowane danym wpisem w rejestrze. W tym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny - odwołując się do dyspozycji art. 284 pkt 2 p.w.p. - wskazał też, że ustalenie, komu przysługuje prawo ochronne do znaku towarowego odbywa się w trybie postępowania cywilnego, na zasadach ogólnych (obecnie w postępowaniu w sprawach własności intelektualnej). Zaś organ nie jest kompetentny, aby w toku postępowania o dokonanie zmian w rejestrze samodzielnie dokonać analizy tej kwestii i powinien tę ocenę pozostawić sądom powszechnym. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 229 ust. 2 p.w.p. i w konsekwencji nietrafnie uznał, że Urząd Patentowy RP nie wyjaśnił sprawy w sposób wystarczający do wydania decyzji dotyczącej wpisu zmiany uprawnionego w rejestrze znaków towarowych do znaku towarowego "J." [...]. Organ ocenił bowiem umowę przewłaszczenia na zabezpieczenie restrukturyzacji z 3 grudnia 2016 r. zawartą pomiędzy J. Spółka akcyjna z siedzibą w J. i J. O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. pod względem jej ważności. Urząd zbadał, czy umowa ta w swej treści zawiera postanowienie o przeniesieniu prawa ochronnego na znak towarowy J. [...], czy forma umowy odpowiada rygorowi z art. 67 ust. 2 p.w.p w zw. z art. 162 ust. 1 p.w.p., a więc: czy umowa o przeniesieniu prawa ochronnego na znak towarowy była dokonana w formie pisemnej, czy podmioty reprezentujące obie spółki były do tego uprawnione. Oceny takiej Urząd Patentowy dokonał również w stosunku do Aneksu nr [...] z 3 stycznia 2017 r. do tej umowy, a wobec tego, że powziął wątpliwości co do tego, czy objęte wnioskiem prawo ochronne na znak towarowy zostało dostatecznie indywidualnie określone w umowie, wydał postanowienie z 14 grudnia 2017 r. wzywające do usunięcia braków. W jego wykonaniu wnioskodawca przedłożył Aneks nr [...] z 4 stycznia 2017 r. do umowy z 3 grudnia 2016 r. Oceny tego dokumentu organ dokonał analogicznie uznając, że: dokument ten został zawarty w formie pisemnej, przy czym stwierdził, że forma ta spełniała nie tylko wymogi ustawy p.w.p., ale także postanowienia § 8 ust. 3 umowy z 3 grudnia 2016 r.; dokument został podpisany przez podmioty uprawione do reprezentacji obu spółek oraz w swej treści zawiera doprecyzowane nazwy i numery przenoszonych praw do znaków towarowych, w tym do słowno-graficznego znaku towarowego "J." [...] – zgodnie z żądaniem wnioskodawcy zawartym we wniosku. Następnie organ uznał, że całość dokumentacji pozwala na dokonanie wnioskowanego wpisu w rejestrze. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że Urząd Patentowy zastosował prawidłową wykładnię art. 229 ust. 2 p.w.p i prowadził postępowanie wpisowe rozpoznając wniosek złożony przez wnioskodawcę i dokonując oceny załączonych dokumentów mających uzasadniać dokonanie zmiany wpisu uprawnionego do znaku towarowego - nie naruszając granic kognicji wynikających z art. 229 ust. 2 p.w.p. W konsekwencji uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego za nieuzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, zawarte w pkt 2-4 petitum skargi kasacyjnej. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne uchylić zaskarżony wyrok i rozpoznać skargę, do czego podstawę stwarza art. 188 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istnieją podstawy do rozpoznania skargi i na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną Urzędu Patentowego RP uchylając zaskarżony wyrok i oddalił skargę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzekając o kosztach Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej na rzecz organu kwotę 1700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, na podstawie art. 203 pkt 2 i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Na kwotę tę składa się uiszczony wpis od skargi kasacyjnej (500 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego, który nie reprezentował strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed sądem I instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (1200 zł).