II SA/Wr 441/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: asystent sędziego Grzegorz Dubaniowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi E. M. i S. M. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego E. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 19 kwietnia 2022 r., znak: SOC-OP.621.1.22.2022.AKu w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Wojewoda Dolnośląski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Lwówek Śląski z dnia 18 stycznia 2022 r. którą orzeczono o wymeldowaniu E. M. i jej małoletniego syna S. M. z miejsca pobytu stałego w lokalu położonym w miejscowości M. [...], gm. L. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wymeldowania ww. osób wszczęte zostało przez Burmistrza z urzędu, po powzięciu informacji, że w lokalu zameldowanych jest pięć osób a faktycznie zamieszkują tylko dwie. W toku postępowania organ I instancji uzyskał informację od Komendanta Powiatowego Policji w Lwówku Śląskim, że w 2021 r. nie zarejestrowano żadnych interwencji pod adresem w ww. lokalu a E. M. "nie przekazywała takiej wiedzy dzielnicowemu". Burmistrz przeprowadził dowody z przesłuchania świadków trzech świadków. Pierwszy z nich zeznał, że skarżąca nie mieszka wraz z synem w lokalu od około 7 lat, a przyczyną opuszczenia przez nich ww. lokalu był wyjazd do Niemiec. Świadek oświadczył, że osoby te przyjeżdżają w wakacje i święta, a ostatni raz byli podczas wakacji. Dodał także, że z wypowiedzi najemcy tego lokalu wynika, że ww. osoby przebywają obecnie w Niemczech. Następny świadek oświadczył, że skarżąca nie mieszka w spornym lokalu od kilku lat. Oświadczył także, że dobrowolnie i trwale opuściła lokal wraz z synem z powodu wyjazdu do Niemiec, a w okresie wakacyjnym i świątecznym przybywają do niego, przy czym ostatni raz byli latem. Zeznał nadto, że obecnie ww. osoby mieszkają i koncentrują swoje sprawy życiowe w Niemczech. Kolejny świadek także oświadczył, że skarżąca wraz synem od kilku lat nie mieszka w miejscowości M., a przyczyną tego był wyjazd do Niemiec do pracy. Podał, że osoby te dobrowolnie opuściły przedmiotowy lokal, jednakże mają zamiar do niego powrócić a także posiadają w nim swoje rzeczy osobiste. Przyjeżdżają do tego lokalu co drugi miesiąc, a ostatni raz byli "na Wszystkich Świętych". Obecnie mieszkają i koncentrują swoje sprawy życiowe w Niemczech. Organ przesłuchał także strony postępowania - skarżącą i najemcę lokalu. Skarżąca oświadczyła, że nie mieszka z synem w lokalu od kilku lat, a powodem jego opuszczenia był jej wyjazd do pracy do Niemiec. Wyjechała dobrowolnie ale nie opuściła przedmiotowego lokalu trwale, gdyż po zakończeniu nauki przez syna ma zamiar powrócić do tego lokalu. Powraca do niego raz na kwartał i posiada w nim swoje przedmioty oraz rzeczy osobiste. Na pytanie dotyczące tego, gdzie koncentruje swoje sprawy osobiste oraz majątkowe podała, że w Niemczech wynajmuje mieszkanie, pracuje, a jej dzieci chodzą do szkoły, natomiast w M. znajduje się jej dom rodzinny w którego utrzymaniu partycypuje. Złożyła także wniosek o wykup lokalu a jej wolą jest zamieszkiwanie w nim gdy już wróci do Polski na stałe oraz, gdy przyjeżdża "raz na kwartał lub częściej". Najemca lokalu oświadczył natomiast, że skarżąca i jej syn mieszkają w Niemczech czasowo i planują powrócić do M. Wyjaśnił, że skarżąca tam pracuje a jej syn chodzi do szkoły. W M. posiadają meble, przedmioty codziennego użytku oraz rzeczy osobiste. Przyjeżdżają "na wakacje i święta", a ostatni raz byli w październiku tego roku. W oparciu o tak zebrany materiał dowodowy organ I instancji stwierdził, że skarżąca i jej syn nie zamieszkują pod wskazanym na wstępie adresem i orzekł o ich wymeldowaniu. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego przez przyjęcie, że przedmiotowy lokal nie jest miejscem stałego pobytu jej i jej syna oraz naruszenie prawa procesowego przez nieprzeprowadzenie oględzin lokalu i wywiadu środowiskowego, co doprowadziłoby do wniosku, że skarżąca zamieszkuje wraz z synem w spornym lokalu. Uzasadniając rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję organu I instancji, Wojewoda przedstawił materialnoprawne podstawy orzekania oraz przyjętą ich wykładnię. Stwierdził, że w sprawie nie budzi wątpliwości fakt obecnego niezamieszkiwania przez skarżącą i jej syna w spornym lokalu oraz kwestia dobrowolności jego opuszczenia (potwierdzili to świadkowie oraz sama skarżąca). Istotą sprawy jest natomiast ustalenie, czy osoby wymeldowane trwale i z zamiarem opuścili ten lokal. Oceniając powyższą kwestię w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy Wojewoda stwierdził, że powodem opuszczenia miejsca wymeldowania przez skarżącą i jej syna był wyjazd do Niemiec. Strona twierdzi jednak, że nie opuściła lokalu trwale, gdyż ma zamiar do niego powrócić po zakończeniu nauki przez syna. Ponadto przyjeżdża do lokalu raz na kwartał lub częściej. Jednocześnie oświadczyła, że w Niemczech wynajmuje mieszkanie i pracuje a jej dzieci chodzą do szkoły. W M. znajduje się zaś jej dom rodzinny w którego kosztach utrzymania partycypuje. Organ zaznaczył, że zgodnie z orzecznictwem przesłanką konieczną do umożliwienia wydania decyzji o wymeldowaniu jest nie tylko dobrowolność opuszczenia miejsca stałego pobytu, ale również to, aby fizycznemu przebywaniu tej osoby w innym miejscu niż miejsce zameldowania towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar związania się z nowym miejscem. Przy czym przez termin "zamiar" w przypadku opuszczenia miejsca pobytu należy pojmować nie tylko jako wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie ma to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Zatem przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego wymaga ustalenia, czy dana osoba powzięła zamiar fizycznego opuszczenia swojego dotychczasowego miejsca pobytu stałego i czy ten zamiar ten zrealizowała. Jednocześnie rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny, poprzez oświadczenie woli, ale także w sposób domniemany - poprzez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. Mając na uwadze powyższe Wojewoda uznał, że skarżąca powzięła wolę opuszczenia lokalu i wyjeżdżając kilka lat temu do Niemiec wolę tę zrealizowała koncentrując tam jednocześnie sprawy życiowe nie tylko swoje, ale również małoletniego syna, który realizuje tam obowiązek szkolny. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że po zakończeniu szkoły pragnie powrócić do lokalu, organ wyjaśnił, że niedopuszczalne jest uprawianie fikcji meldunkowej w poświadczeniu, że osoba zainteresowana w bliżej nieokreślonej przyszłości mogłaby powrócić do lokalu, wyłączenie na podstawie tego, że wyraża ona taki zamiar który nie ma pokrycia w okolicznościach sprawy. Według organu II instancji, okres i cel pobytu za granicą skarżącej i jej syna spowodował, że ich pobyt na terenie Polski utracił charakter pobytu stałego. Organ podkreślił, że nie kwestionuje, że skarżąca raz na kwartał lub części pojawia się pod adresem wymeldowania oraz, że posada tam część rzeczy osobistych i partycypuje w kosztach utrzymania, jednak odwiedziny poprzedniego miejsca stałego pobytu, jak również kwestie dotyczące kosztów utrzymania lokalu, czy też starań o jego wykup, pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie dowodzą stałego przebywania w lokalu. Co do faktu pozostawienia części rzeczy organ wyjaśnił, że opuszczenie lokalu nie musi być połączone z opróżnieniem ze wszystkich rzeczy należących do osoby opuszczającej. Pozostawienie części rzeczy osobistych nie świadczy bowiem o skoncentrowaniu spraw życiowych w spornym lokalu. Wskazując na powyższe okoliczności Wojewoda stwierdził, że skarżąca opuściła lokal nie tylko dobrowolnie ale i trwale. Odnosząc się do zarzutu, że organ I instancji nie przeprowadził oględzin przedmiotowego lokalu oraz wywiadu środowiskowego, Wojewoda zauważył, że przeprowadzenie tych czynności dowodowych nie jest obligatoryjne. K.p.a. nie określa zamkniętego katalogu środków dowodowych jakie mogły być stosowne w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem Wojewody w przedmiotowej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie wywiadu środowiskowego bowiem przesłuchane w charakterze świadków zostały osoby mieszkające w pobliżu lokalu. Oględziny lokalu byłoby bezcelowe, gdyż dotychczas zgromadzony materiał dowodowy – w szczególności zeznania samej skarżącej – pozwoliły na wydanie rozstrzygnięcia nie budzącego wątpliwości. Także twierdzenie odwołujących, że nie przebywają oni w Niemczech a jedynie przebywają tam ich krewni do których co jakiś czas przyjeżdżają, nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, w szczególności, że sama skarżąca zeznała do protokołu, iż powodem opuszczenia lokalu był wyjazd do Niemiec gdzie wynajmuje mieszkanie, pracuje a jej dzieci chodzą do szkoły. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem E. M. oraz reprezentowany przez nią małoletni S. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Działając za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika zarzucili wydanie decyzji odwoławczej z: 1/ naruszeniem prawa materialnego tj. art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, gdyż zgromadzony w sprawie materiał nie dawał podstaw do jego zastosowania. 2/ naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przez sprzeczność ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia z zebranym materiałem dowodowym; art. 80 k.p.a. przez dowolną a nie swobodną oceną zgromadzonego materiału dowodowego, co przejawiało się w ustaleniach, że skarżący nie zamieszkują w M. a centrum ich interesów życiowych koncentruje się w Niemczech. Zarzucając powyższe, autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu podkreślono, że skarżąca wraz z synem tymczasowo przebywa w Niemczech a przede wszystkim, nie zerwała więzów z lokalem. Posiada w nim wszystkie swoje rzeczy nie tylko osobiste ale także umeblowanie, regularnie przyjeżdża na każde wakacje i święta a nadto bywa w nim co drugi miesiąc. Czasowy wyjazd za granicę – nawet długotrwały - ale w celach zarobkowych i edukacyjnych nie powinien być więc przeszkodą w utrzymaniu zameldowania jeżeli wyjazdowi nie towarzyszy zamiar zmiany centrum życiowego. Wymeldowanie może bowiem nastąpić, gdy dany lokal przestał być centrum życiowym i jest to stan stały. Podstawową przesłanką przy ustaleniu tych okoliczności jest zamiar. Trwałość ma miejsce, gdy osoba wyraża wolę zerwania wszystkich więzi z lokalem. w wymeldowanej. Odnosząc przesłanki wymeldowania do realiów sprawy pełnomocnik wywodził, że adres w M. jest miejscem stałego pobytu skarżącej jej i syna. Ze względu na odległość między dotychczasowym centrum życiowym a miejscem zarobkowania, fizyczny pobyt w dotychczasowym miejscu zamieszkania podlega istotnym ograniczeniom. Czasowa organizacja życia za granicą nie oznacza jednak spełnienia przesłanek wymeldowania z dotychczasowego miejsca. O braku trwałości opuszczenia dotychczasowego miejsca świadczą dotychczasowe przyjazdy, pozostawienie rzeczy osobistych i kluczy do lokalu oraz partycypacja w kosztach utrzymania lokalu. Odwołując się do orzecznictwa pełnomocnik zwrócił również uwagę, że opuszczenie dotychczasowego miejsca zameldowania z powodu takich okoliczności jak praca w innej miejscowości, nie oznacza zerwania więzi z lokalem jeżeli centrum życiowe nie zostało zlokalizowane na stałe w innym miejscu. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z kryterium legalności działań organów administracji publicznej (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U z 2021 r., poz. 137) wykazała, że wydana ona została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2022 r. poz. 239 dalej jako p.p.s.a.) wskazane naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Zgodnie zaś z art. 135 ww. ustawy Sąd uchylił także decyzję organu pierwszej instancji uznając, że jest to niezbędne dla usunięcia naruszenia prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (dalej jako u.e.l) w szczególności art. 35 tej ustawy. Stanowi on, że organ gminy, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2 ustawy decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza do rozstrzygnięcia, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wymeldowanie skarżącej i jej małoletniego syna z pobytu stałego we wskazanym na wstępie lokalu mieszkalnym. Przesłanki te wynikają wprost z powołanego powyżej art. 35 u.e.l. Sprowadzają się one do opuszczenia miejsca pobytu stałego oraz niedopełnienia obowiązku wymeldowania się. Wskazać przy tym trzeba, że pobytem stałym, zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 u.e.l., jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego tam przebywania. Podkreślenia wymaga, że oba wymienione w tym przepisie elementy muszą wystąpić łącznie. Samo bowiem przebywanie pod oznaczonym adresem, nawet jeśli ma charakter dobrowolny i trwały, nie przesądza o stałym charakterze pobytu. Musi być ono połączone z wolą przebywania. Również sam zamiar stałego pobytu w oznaczonym miejscu, nie decyduje o stałym jego charakterze. Towarzyszyć musi mu przebywanie pod oznaczonym adresem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich osobistych i majątkowych interesów. Zatem zasadniczą okolicznością która powinna być ustalona w postępowaniu o wymeldowanie jest wykazanie, czy osoba która ma być wymeldowana "opuściła miejsce stałego pobytu". Podobnie jak przebywanie w miejscu pobytu także opuszczenie miejsca pobytu w rozumieniu art. 35 u.e.l., musi cechować zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w mieszkaniu, jak i element wolicjonalny, łączony z dobrowolnością zmiany miejsca pobytu. W orzecznictwie podkreśla się, że dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca pobytu konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu pobytu stałego towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Gdyby zamiaru opuszczenia lokalu wskazany podmiot nie wyraził w sposób jasny, rolą postępowania administracyjnego jest weryfikacja, czy okoliczności sprawy wskazują na istnienie po jego stronie zamiaru trwałego zerwania więzi z miejscem zameldowania. Co jednocześnie istotne, judykatura przyjmuje, że wykonywanie pracy w miejscowości innej niż ta, w której konkretna osoba jest zameldowana na pobyt stały nie oznacza automatycznie, że centrum życiowe tej osoby zlokalizowane jest w miejscowości w której pracuje i że z tego powodu, doszło do zerwania więzi z miejscem w którym jest ona zameldowana na pobyt stały. Trafnie argumentuje się także, że skoro ustawodawca dopuścił możliwość równoczesnego posiadania zameldowania na pobyt stały i pobyt czasowy, to oznacza to, że dopóki trwa usprawiedliwiony powód do czasowego zamieszkiwania w innym miejscu, a strona wyraża wolę powrotu do dotychczasowego miejsca zameldowania, dopóty uzasadnione jest utrzymywanie stałego meldunku w miejscu, w którym strona faktycznie nie przebywa (por. NSA w wyroku z dnia 13 grudnia 2017 r., II OSK 720/17, z dnia 19 stycznia 2021 r., II OSK 159/19, z dnia 28 kwietnia 2022 r., II OSK 2153/18 CBOSA). Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której wiele osób nie mogłoby mieć miejsca stałego zameldowania z uwagi na wykonywaną pracę. Opuszczenie przez daną osobę miejsca stałego zameldowania z powodu takich okoliczności jak praca w innej miejscowości nie może być zatem automatycznie uznane za zerwanie więzi z lokalem w którym osoba ta była zameldowana na pobyt stały, jeżeli nie zostanie wykazane, że jej centrum życiowe zostało zlokalizowane na stałe w innym miejscu. Wynika to z przyjęcia, że opuszczeniem miejsca pobytu stałego jest nie tylko fizyczne nie przebywanie w danym lokalu ale jednocześnie zerwanie z nim związków (wyrok NSA z dnia 28 listopada 2017 r. II OSK 251/17, CBOSA). W świetle orzecznictwa czasowość pobytu w innym miejscu (w innych miejscach) nie zrywa tej więzi (tak NSA w przywołanym już wyroku z dnia 19 stycznia 2021r., II OSK 159/19). Także sam fakt pobytu za granicą nie jest równoznaczny z opuszczeniem dotychczasowego miejsca pobytu stałego uzasadniającym wymeldowanie jeżeli nie jest połączony z trwałą i dobrowolną rezygnacją z dotychczasowego miejsca pobytu (zob. wyroki NSA: z dnia 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2153/18; z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 297/17; z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 29/17; z dnia 8 listopada 2013r., sygn. akt II OSK 1301/12, CBOSA). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy przy wykładni art. 35 u.e.l. pominęły przedstawione wyżej poglądy orzecznicze przyjęte na gruncie spraw gdy opuszczenie lokalu wiąże się z wyjazdem w celach zarobkowych lub edukacyjnych. Tym samym podjęte rozstrzygnięcie należy uznać, za przedwczesne, gdyż organy nie ustaliły wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla stwierdzenia, że spełnione zostały opisane wyżej przesłanki uzasadniające wymeldowanie skarżącej i jej syna z miejsca stałego pobytu. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowody nie daje jednoznacznej i przekonującej odpowiedzi na pytanie czy skarżąca pomimo wyjazdu do pracy za granicę nadal traktuje sporny lokal jako swoje centrum życiowe, czy też zerwała z nim trwale więzi. Nie zostało zwłaszcza wyjaśnione w prawidłowy sposób – przy przyjęciu obiektywnych okoliczności - czy skarżąca na trwałe zlokalizowała swoje centrum życiowe za granicą. W toku postępowania administracyjnego w sposób niedostateczny poddano analizie kwestie związane z okresem (czasem) pobytu skarżącej i jej syna za granicą oraz miejscem jej pracy, w tym dotyczące charakteru wykonywanej pracy i miejsca jej zamieszkania podczas świadczenia pracy za granicą. Wyjaśnienie tych okoliczności ma zaś istotne znaczenie dla kierunku rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem Sądu przedwczesne jest także stwierdzenie organu II instancji, że okres i cel pobytu za granicą skarżącej i jej syna spowodował, że ich pobyt na terenie Polski utracił charakter pobytu stałego. Co do okresu przebywania za granicą to zauważyć należy, że organ go nie precyzuje (nie wyjaśnia jaki konkretnie okres czasu przyjmuje) i dlaczego świadczy on utracie charakteru pobytu stałego. Wobec braku precyzyjnego uzasadnienia w tym zakresie stanowisko organu nie podaje się kontroli. Okresu tego nie da się zresztą jednoznacznie ustalić na podstawie akt sprawy. Nie wynika on z wyjaśnień skarżącej, także zeznania świadków nie są spójne w tym względzie - większość oględnie mówi o kilku latach, tylko jeden świadek podaje okres około 7 lat. Na podstawie samych zeznań świadków nie można zatem jednoznacznie stwierdzić, czy skarżąca przebywa za granica od 7 lat, czy może od dwóch lat. Tym samym nie jest jasne i dlaczego jaki okres przebywania za granicą, świadczy zdaniem organu o trwałym zerwaniu więzi z lokalem dotychczasowym. Przyjmując natomiast, że cel przebywania za granicą – zarobkowy i kształcenie dziecka – świadczy o utracie charakteru pobytu stałego w Polsce, Wojewoda pominą przywołane już wcześniej stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym nie oznacza automatycznie zerwania więzi z lokalem dotychczasowym jeżeli centrum życiowe nie zostało zlokalizowane trwale w innym miejscu. Tej ostatniej okoliczności organy w niniejszej sprawie nie wyjaśniły. Materiał dowodowy stanowiący podstawę orzekania ograniczony został do dowodów ze źródeł osobowych, tj. zeznań świadków i oświadczeń stron. Przesłuchanie świadków nie zostało jednak oparte na swobodzie wypowiedzi. Wszystkie osoby odpowiadały na zawężająco sformułowane pytania organu, w tym pytanie, gdzie skarżąca mieszka i gdzie koncentruje swoje sprawy życiowe. Zdaniem Sądu tak przeprowadzony dowód nie jest wystarczający dla przyjęcia, że została spełniona przesłanka trwałego zerwania więzi z lokalem dotychczasowym i przeniesienia centrum życiowego w inne miejsce. Organ przesłuchując świadków nie wyjaśnił bowiem skąd czerpią oni wiedzę co do tego, że to właśnie w Niemczech skarżąca w sposób trwały koncentruje swoje sprawy życiowe. Nadto z zeznań tych samych świadków wynika, że skarżąca i jej syn kilka razy w roku przyjeżdżają do miejsca zameldowania. Nie jest także kwestionowane, że skarżąca w tym lokalu pozostawiła swoje rzeczy osobiste, umeblowanie, dysponuje kluczami do mieszkania i partycypuje w kosztach utrzymania. Okoliczności te z kolei mogą świadczyć, że strona nie zerwała jednak w sposób trwały więzi z tym lokalem. Reasumując - Sąd uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający dla przyjęcia jednoznacznej i niepodważalnej oceny, że skarżąca trwale zerwała więzi z lokalem dotychczasowego zameldowania i że uczyniła inny lokal swoim centrum życiowym. Okoliczności te nie zostały przez organy w wystarczający sposób wykazane. Oparcie się bowiem tylko na zeznaniach świadków których przesłuchanie organ wadliwie przeprowadził, nie wyjaśniając z jakich obiektywnych okoliczności świadkowie czerpią swoją wiedzę co do tego, że skarżąca koncentruje swoje sprawy życiowe za granicą, bez podjęcia próby uzyskania innych dowodów, nie może być uznane za spełniające wymogi wynikające z art. 7 , art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Także oświadczenia skarżącej złożone w ramach przesłuchania strony okoliczności powyższych nie wyjaśniają. Wynika z nich tylko, że wynajmuje mieszkanie w Niemczech i tam pracuje a dzieci chodzą do szkoły, a jednocześnie , że nie opuściła trwale lokalu w M. Skoro organ I instancji jak i II instancji nie ustalił należycie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, decyzję o wymeldowaniu jak też utrzymująca ją w mocy decyzję organu odwoławczego należy uznać za wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zauważyć w tym miejscu wypada, że uchybienie przez organy normom zawartym w przywołanych przepisach ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). W niniejszej sprawie uchybienie przepisom prawa procesowego wynikało także z niewłaściwej wykładni art. 35 u.e.l. i pominięcie przez organy przedstawionych wcześniej poglądów orzeczniczych odnoszących się do sytuacji gdy opuszczenie lokalu nastąpiło dla celów zarobkowych. Przedstawione względy uzasadniały uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji Wojewody ale także decyzji organu I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę właściwy organ uwzględni przedstawioną przez Sąd ocenę prawną i podejmie odpowiednie czynności dowodowe celem ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych które pozwolą na rozstrzygnięcie, czy istotnie skarżąca zerwała więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania i uczyniła centrum życiowe za granicą. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach wydane zostało z uwzględnieniem art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.