I GZ 348/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 511/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzje Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 5 stycznia 2022 r. nr 16/CE/GR/2021/ARiMR w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej w ramach działania grupy producentów rolnych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 czerwca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 511/22 wstrzymał skarżącemu F. sp. z o.o. z siedzibą w B. wykonanie decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 5 stycznia 2022 r. nr 16/CE/D/GR/2021/ARiMR w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniosek skarżącej o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasługiwał na uwzględnienie. Sąd dokonał analizy przedłożonych przez skarżącą dokumentów, jak również zauważył, iż Sądowi jest też wiadome z urzędu, że przed Sądem toczy się druga sprawa spółki (sygn. akt V SA/Wa 512/22). W rozpoznawanej sprawie spółka została zobowiązana do zwrotu kwoty 944632 zł, w drugiej sprawie kwota zobowiązania do zwrotu to 1.448.480,00 zł. W oparciu o przedłożone dokumenty Sąd stanął na stanowisku, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiłaby znaczne obciążenie dla Spółki i przy jej majątku, prowadziłaby do wyrządzenia znacznej szkody w szczególności gdy kwota przypadająca do zwrotu w obu sprawach przewyższa przychody spółki z 2021 r. Zdaniem Sądu, spółka uprawdopodobniła i wykazała przesłankę, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył organ, wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem Prezesa ARiMR, Sąd I instancji twierdzenia strony we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie były wystarczające do uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Sąd I instancji trafnie na podstawie przedstawionych przez skarżącą dokumentów i informacji (m.in. rachunku zysków i strat (porównawczego), zestawienia obrotów i sald), uwzględniając kwotę egzekwowanego świadczenia, uznał, że istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ocena Sądu I instancji opiera się na konkretnych informacjach zawartych we wniosku i w aktach sprawy oraz została odpowiednio uzasadniona. W związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez WSA art. 61 § 3 p.p.s.a.,co mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do argumentów zażalenia, wskazać należy ponadto, że obowiązkiem wnioskodawcy w postępowaniu o udzielenie stronie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministarcyjnym jest uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie okoliczności świadczących o tym, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Przesłane przez stronę dokumenty były dla Sądu I instancji wystarczające do uwzględnienia wniosku, a organ składający zażalenie w żaden sposób nie podważył ich prawdziwości. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji