II SA/Bd 282/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz H. K. kwotę [...]([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z 10 grudnia 2021 r. nr 55/2021 Burmistrz Miasta i Gminy Łasin, po rozpoznaniu wniosku M. L. z 6 maja 2021 r., uzupełnionego pismem z 19 września 2021 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr [...] położonej w miejscowości S., obręb [...], gmina Ł.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przywołał stan faktyczny sprawy, nadmieniając m.in., że dla inwestycji została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (z 5 czerwca 2020 r., nr IBG.6220.5.8.2019). Burmistrz wyjaśnił, że decyzja powyższa wydana została dla części działki nr [...], przed jej podziałem na działki nr [...], przy czym obejmuje ona teren tożsamy z obecnie wnioskowanym (decyzję wydano dla części działki o powierzchni 1,6 ha, działka nr [...] ma pow. 1,5009 ha). Przywoławszy treść art. 53 ust. 3, art. 61 ust. 1, art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 – dalej "u.p.z.p.") organ wskazał, że zamierzona inwestycja zaplanowana została na obszarze, dla którego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii. Stwierdził, że inwestycja musi spełniać warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1- 5 u.p.z.p. W załączniku tekstowym do ww. decyzji (analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu) wskazano, że inwestycja spełnia wszystkie warunki art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Na obszarze analizowanym wyznaczonym wokół działki inwestycyjnej zlokalizowana jest zabudowa produkcyjna – dwie elektrownie wiatrowe, przy czym zamierzona elektrownia fotowoltaiczna, jako zabudowa produkcyjna, odpowiada stwierdzonej na obszarze analizowanym funkcji i stanowi o kontynuacji tej funkcji. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł H. K. (skarżący), sprzeciwiając się realizacji kolejnej elektrowni fotowoltaicznej w jego sąsiedztwie. Zwrócił uwagę na zły wpływ tego typu instalacji na środowisko oraz zdrowie człowieka. Decyzją z [...] stycznia 2022 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu, po przywołaniu stanu faktycznego oraz treści m.in. art. 60 ust. 1 oraz 61 ust. 1 u.p.z.p., organ odwoławczy stwierdził, że Burmistrz prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, prawidłowo przeprowadził postępowanie zlecając przeprowadzenie analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, prawidłowo ustalił strony postępowania, uzyskał uzgodnienia projektu decyzji z właściwymi organami. SKO potwierdziło prawidłowość przeprowadzonej analizy i wniosków, jakie organ I instancji na jej podstawie wyciągnął. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że istotą postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ustalenie, czy zamierzona inwestycja wkomponowywać się będzie w zastaną zabudowę i sposób zagospodarowania na obszarze analizowanym. Za niezasadne SKO uznało w zw. z powyższym zarzuty skarżącego co do negatywnego wpływu inwestycji na zdrowie ludzkie. SKO stwierdziło, że ewentualne naruszenie ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być zwalczane instrumentami opisanymi w ustawie z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. H. K. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących owej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. - art. 61 ust. 5 u.p.z.p. oraz § 3 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że planowana inwestycja nie narusza tych przepisów, - § 3 ust. 1 w zw. § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie, że określenie warunków zagospodarowania terenu uzależnione jest od dostosowania nowej zabudowy do zabudowy istniejącej. W uzasadnieniu skargi zawarto argumentację na rzecz zarzutów skargi, wskazującą zasadniczo na brak spełnienia przez zamierzoną inwestycję warunku dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a nadto art. 61 ust. 3 i 5 u.p.z.p. Skarżący podniósł też, że elektrownie fotowoltaiczne nie są inwestycjami zwolnionymi z obowiązku spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. W piśmie z 23 maja 2022 r. uczestnik postępowania (inwestor) wniósł o jej oddalenie, przedstawiając argumentację wskazującą na prawidłowe ustalenie przez organy obu instancji, że zamierzona inwestycja spełnia warunek opisany w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W reakcji na wezwanie Sądu do uzupełnienia niekompletnych akt administracyjnych sprawy, organ – pismem z 10 października 2022 r. – wyjaśnił, że wraz ze skargą została przesłana całość dokumentacji sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a.") wykazała, że zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095). W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a., organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć pełną dokumentację, stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracji i strony czynności prawnych oraz dowody pozwalające skonfrontować twierdzenia i zarzuty skarżących. Akta administracyjne, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, winny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne, wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie (vide: wyrok WSA w Warszawie z 21 lutego 2008 r., sygn. VII SA/Wa 2170/07, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprzednie skompletowanie akt sprawy przez organy rozpoznające sprawę – a więc wyczerpujące zebranie w aktach całego materiału dowodowego – jest niezbędne dla należytego wywiązania się przez te organy z obowiązków określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Możliwość dokonania przez Sąd orzekający oceny całości zgromadzonego w sprawie przez organy administracji materiału dowodowego istnieje jedynie wówczas, gdy sąd będzie dysponował kompletnymi aktami sprawy zawierającymi cały zebrany materiał dowodowy. Niespełnienie tych wymagań skutkuje tym, że sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji (vide: wyrok WSA w Warszawie z 14 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2023/12, i cytowane tam orzecznictwo, dostępny jw.). Zwłaszcza brak w aktach sprawy dokumentów rodzajowo najistotniejszych dla całości postępowania administracyjnego, takich jak wniosek (w przypadku postępowania wszczynanego z inicjatywy strony), opinie lub uzgodnienia organów współdziałających, czy też innych koniecznych rozstrzygnięć formalnych np. w zakresie podjęcia zawieszonego postępowania, całkowicie uniemożliwia Sądowi wypowiedzenie się co do merytorycznej prawidłowości powziętego w takim postępowaniu rozstrzygnięcia, w przypadku poddania go kontroli sądowej. W świetle art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji: "na podstawie akt sprawy", co oznacza, że podstawę orzekania stanowi materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania oraz że, co do zasady, zakazane jest uwzględnianie okoliczności nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy. W powyższym rozumieniu "akta sprawy" oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zarazem sąd jest zobligowany przyjmować, że przesłane przez organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do sądu oraz że są kompletne (vide: wyrok NSA z 1 lutego 2008 r., I OSK 1548/06, dostępny jw.). W niniejszej sprawie Sąd nie był w stanie należycie skontrolować prawidłowości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 25 stycznia 2022 r. z uwagi na jedynie szczątkowe akta administracyjne sprawy. Brak w przedłożonych aktach administracyjnych sprawy dokumentów poprzedzających datę 26 sierpnia 2021 r. (decyzja nr SKO-72-155/21 o uchyleniu poprzedniej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Łasin z dnia 12 lipca 2021 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji). W aktach sprawy brak jest przede wszystkim wniosku inwestora (z dnia 6 maja 2021 r. – jak wskazuje się w obu decyzjach), którego treść, wraz z ewentualnymi uzupełnieniami, ma zasadnicze znaczenie dla możliwości oceny prawidłowości merytorycznej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. W zaistniałej w sprawie sytuacji nie jest możliwa jakakolwiek weryfikacja poprawności złożonego wniosku – jego kompletności w zakresie określenia rodzaju i parametrów zamierzonej inwestycji. Nie jest też w ogóle możliwa weryfikacja, czy wydane decyzje odnoszą się w istocie do inwestycji zawnioskowanej. Zarówno organ odwoławczy, jak i Sąd administracyjny nie mógł wypowiedzieć się na temat tego, czy zasadnym, lub nie, było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji określonej tak, jak w decyzji I instancji. Sąd nie zakłada oczywiście, że strona nie złożyła komentowanego podania i całe postępowanie przeprowadzone zostało bez podstawy wnioskowej. W aktach znajduje się chociażby pismo z 19 września 2021 r., stanowiące uzupełnienie wniosku inwestora (4 akt adm.). Organ rozpoznający sprawę w drugiej instancji nie może jednak rozstrzygać jej w oparciu o "założenie" istnienia danych faktów (za wyjątkiem oczywiście faktów notoryjnych), zwłaszcza, jeżeli chodzi tu o tak istotny element jak treść wniosku wszczynającego postępowanie. Co oczywiste, na takich założeniach, niewynikających z akt sprawy, nie może również opierać się sądowa ocena prawidłowości postępowania administracyjnego (o czym była mowa wcześniej). Skoro organ odwoławczy powziął merytoryczne rozstrzygnięcie na podstawie wybrakowanych akt, a sam – na wezwanie Sądu – potwierdził, że akta administracyjne w takim kształcie zostały mu przekazane przez organ I instancji – to nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcie takie jest formalnie z gruntu wadliwe. Zauważyć nadto należy, że w piśmie organu I instancji z dnia [...] września 2021 r. mowa jest również o wznowieniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy na wniosek M. L. dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej "[...]" o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr [...] położonej w miejscowości S., obręb [...], gmina Ł.. W aktach brak postanowienia w tym przedmiocie, decyzja I instancji nie została zaś wydana w trybie art. 151 k.p.a. Powyższe sugeruje poważne braki w materiale dowodowym również w zakresie ewentualnych rozstrzygnięć w postaci ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy oraz postanowienia o wznowieniu postępowania w tej sprawie. Powyższego organ odwoławczy rozpoznając sprawę z odwołania H. K. w ogóle nie skomentował. Już stwierdzenie, że organ odwoławczy rozstrzygał na podstawie akt administracyjnych pozbawionych tak istotnej części dokumentacji – od 10 maja 2021 (rzekoma data wpływu wniosku do organu) do 27 sierpnia 2021 r. (data wydania decyzji kasacyjnej przez SKO), w tym przede pozbawionych samego wniosku inwestora, potwierdza, że organ odwoławczy uchybił zasadom postępowania wyjaśniającego opisanych w art. 7 k.p.a. ("w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli), art. 77 §1 ("organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy") oraz art. 80 ("organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona"). Merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w takich warunkach, jak uczyniło to SKO, spowodowało nadto istotne naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), czyniąc kontrolę instancyjną w tym zakresie całkowicie fikcyjną. Stwierdzić niejako w powiązaniu z powyższym należy, że zaskarżona decyzja uchybiła art. 107 § 3 k.p.a., a to poprzez jej lakoniczne, nieuwzględniające indywidualnych okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadnienie. Zgodnie z ww. przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma nadto kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadziło się do potwierdzenia prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji – właściwego wykonania analizy urbanistycznej na potrzeby tego postępowania, właściwego ustalenia stron postępowania, uzyskania koniecznych uzgodnień. Organ odwoławczy potwierdził, że wnioski Burmistrza wynikające z przeprowadzonej analizy zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze wytyczonym wokół terenu inwestycji są prawidłowe. Nie wyjaśniono nawet, jakie są to wnioski, i w oparciu o jakie ustalenia zostały powzięte. Podkreślić w kontekście powyższego należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że strona postępowania ma prawo do dwukrotnego, merytorycznego rozpoznania jej sprawy. Zasada ta oznacza jednocześnie, że przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest jedynie weryfikacja decyzji I instancji, ale ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza postępowanie merytoryczne tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. W odwoławczym postępowaniu administracyjnym nie mamy zatem do czynienia jedynie z kontrolą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, lecz prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy naruszył powołane wyżej przepisy, ponieważ z uwagi na braki w zgromadzonym materiale dowodowym nie mógł podjąć jakiekolwiek (czy to pozytywnej, czy negatywnej) merytorycznej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Zaskarżona decyzja jedynie pozornie załatwiła sprawę w drugiej instancji, została też w konsekwencji nienależycie uzasadniona. Powyższe stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a przez to uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Jako że spór pomiędzy stronami skoncentrował się na kwestii spełnienia przez zamierzoną inwestycję warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., Sąd za zasadne – bo przesądzające tę kwestię już na potrzeby ponownie prowadzonego postępowania przez organ – uznał wyrażenie wiążącej oceny prawnej co do stosowalności art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wobec inwestycji z zakresu elektrowni fotowoltaicznych. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-5. W art. 61 ust. 1 pkt 1 sformułowano zaś wymóg polegający na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wymóg ten określany jako przesłanka "dobrego sąsiedztwa" nie obowiązuje jednak w odniesieniu do obiektów wymienionych w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zgodnie z nim przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji: t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 610 – dalej "u.o.z.e."). Instalacją odnawialnego źródła energii - zgodnie z powołanym w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisem art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii - jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 u.o.z.e. odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Skoro zatem przedmiotowa inwestycja ma polegać na budowie elektrowni fotowoltanicznej, to sprowadza się ona do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej. Niewątpliwe więc w sprawie mamy do czynienia z realizacją urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnego źródła energii w postaci energii słonecznej, a wiec odnawialnego, niekopalnego źródła energii obejmującego energię promieniowania słonecznego. Sąd stoi na stanowisku, że taki charakter inwestycji kwalifikuje ją więc jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. To zaś oznacza, wbrew stanowisku SKO wyrażonym w objętej skargą decyzji, że obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w myśl art. 61 ust. 3 .u.p.z.p. nie stosuje się do spornej inwestycji (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 547/20, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 667/21; IV SA/Po 96/22; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Go1097/21 - dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie było zatem w tym przypadku konieczne wyznaczanie obszaru analizowanego i przeprowadzenie jego analizy w celu oceny dopuszczalności realizacji przedmiotowej inwestycji w świetle zasady dobrego sąsiedztwa. Co do zasady wobec stwierdzonego istotnego uchybienia formalnego zaskarżonej decyzji przedwczesnym byłoby odnoszenie się do argumentacji skargi wskazującej na jej wady materialnoprawne. W obliczu jednak poczynionych wyżej uwag zasadnym będzie stwierdzić już na obecnym etapie, że argumentacja skarżącego w zakresie, w jakim kwestionuje spełnienie przez zamierzoną inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa, jest chybiona. Opiera się bowiem na błędnym przeświadczeniu, że inwestycje z zakresu elektrowni fotowoltaicznych winny spełniać warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., a więc też właśnie warunek dobrego sąsiedztwa. Co do twierdzeń skargi kwestionujących merytoryczną zasadność ustalenia dla przedmiotowej inwestycji warunków zabudowy, a niezwiązanych z powyższą kwestią, Sąd wskazuje, że na tym etapie postępowania ich ocena jest przedwczesna. Wniosek (po jego pozyskaniu do akt sprawy wraz z pozostałą brakującą dokumentacją) będzie bowiem podlegał ponownej ocenie przez organ odwoławczy, ewentualnie – po zastosowaniu instrumentu z art. 138 § 2 k.p.a. – sprawa trafi do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy weźmie pod uwagę przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną, w tym ocenę stosowalności w warunkach niniejszej sprawy art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O zwrocie kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu (500 zł) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.