I SA/Sz 482/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Alicja Polańska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. i A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę UZASADNIENIE U. i A. Ś. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Pismem z dnia 9 września 2008 r. Sąd wezwał skarżących do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi, przez podanie w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, wartości przedmiotu zaskarżenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącym w dniu 19 września 2008 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżący nie uzupełnili braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 ww. ustawy, obok warunków szczególnych wymienionych w tym przepisie, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast przepis art. 215 § 1 ustawy stanowi, że w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Skarżący U. i A. Ś. nie uzupełnili braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia pomimo, że w wezwaniu Sądu doręczonym im w dniu 19 września 2008 r. zostali pouczeni o konsekwencjach jego niewykonania w wyznaczonym terminie. Z treści skargi wynika, że skarżący nie zgadzają się z częścią ustaleń poczynionych przez organ i wyrażonych w zaskarżonej decyzji (skarżący m.in. nie kwestionują zawyżenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu wydatków na reprezentację i reklamę oraz nieuznania za koszt uzyskania przychodów wydatków na zakup garnituru, koszuli i krawata dla skarżącego). Oznacza to, iż wniesiona skarga dotyczy części zaskarżonej decyzji, zatem podanie wartości przedmiotu zaskarżenia (kwoty spornej) było wymagane. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi, uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 215 § 1 powołanej wyżej ustawy należało skargę odrzucić.