II SA/Wa 1297/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w P. na pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. zwróciła się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z wnioskiem z [...] kwietnia 2020 r. o udostępnienie na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429) kopii (skanu) pisma Rzeczypospolitej Polskiej z 24 października 2014 r. skierowanego do Komisji Europejskiej, zawierającego wyjaśnienia strony polskiej w zakresie realizacji wsparcia dla wspólnie uznanych grup producentów owoców i warzyw. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w piśmie z 4 maja 2020 r. poinformował Spółkę, że przekazanie dokumentu naruszałoby ochronę działań kontrolnych Komisji Europejskiej oraz że z wnioskiem o jego udostępnienie należy zwrócić się do Komisji Europejskiej. Spółka w dniu 22 czerwca 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, określając je w skardze jako decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Strona skarżąca stwierdziła, że pismo to zawiera wszystkie niezbędne elementy decyzji administracyjnej: wskazuje organ wydającego akt, adresata aktu, zawiera rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. W skardze zarzuciła, że organ odmawiając jej udostępnienia informacji publicznej naruszył art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 103 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., art. 4 ust. 1 lit. a tiret czwarty rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu i Rady z dnia 30 maja 2011 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu, Rady i Komisji (Dz.U. UEL 2001.145.43) i art. 8 Rozporządzenia Rady (EURATOM,WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996r. i wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postepowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r., poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sąd podziela zapatrywanie skarżącej, że pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji jest decyzją, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawiera minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania go jako decyzji. Do takich elementów zalicza się: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. W ocenie Sądu nie ma jednak podstaw do traktowania pisma organu z [...] maja 2020 r. jako decyzji administracyjnej, z uwagi na to, że nie zawiera ono rozstrzygnięcia (o odmowie udostępnienia informacji publicznej). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości stanowisko, że sentencja (osnowa) decyzji powinna być sformułowana jasno i precyzyjnie, a rozstrzygnięcie zamieszczone w decyzji, stanowiąc wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego przepisu prawa administracyjnego, powinno być na tyle zrozumiałe dla stron, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczy i jakie konkretne obowiązki zostały na stronę nałożone. W osnowie decyzji powinno być zatem wprost wyrażone rozstrzygnięcie, którego nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Rozstrzygnięcie jest jednym z najważniejszych, immanentnych składników decyzji (postanowienia) i nie jest możliwe jego zastąpienie uzasadnieniem decyzji. Wynika to z władczego charakteru aktu administracyjnego, który kształtuje prawa i obowiązki strony i musi w związku z tym być jednoznaczny i precyzyjny. Obowiązek taki wynika z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), jak i wymogu prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Co więcej, uzasadnienie decyzji nie może zastąpić rozstrzygnięcia, a w razie rozbieżności pomiędzy osnową decyzji a jej uzasadnieniem, o sposobie rozstrzygnięcia sprawy decyduje sentencja (por. wyroki NSA z dnia: 10 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 910/15, 2 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 873/18 i 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2095/16). W niniejszym postępowaniu, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, nie jest dopuszczalne wypowiadanie się przez Sąd na temat tego, czy żądana przez skarżącą informacja powinna być jej udostępniona. Ta ocena jest "zastrzeżona" dla Sądu rozpatrującego ewentualną skargę Spółki na bezczynność Ministra w udostępnieniu Spółce informacji publicznej zgodnie z jej wnioskiem z [...] kwietnia 2020 r. Z przedstawionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 , § 2a i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.