I SA/Gl 122/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, , , po rozpoznaniu w dniu 19 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. i P. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej – rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: 1) odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], 2) odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] nr [...], którą organ I instancji odmówił rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł oraz rozłożenia na raty zapłaty odsetek za zwłokę od zaniżonych wpłat zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2003 r. w kwocie [...] zł. W skardze na wspomnianą na wstępie decyzję organu odwoławczego K. i P. A. wnieśli między innymi o "wstrzymanie wykonania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego do czasu rozpatrzenia decyzji". Wniosek ten pozbawiony był odrębnego uzasadnienia. W oparciu o akta administracyjne ustalono, że zaległość podatkowa wraz z odsetkami, której rozłożenia na raty domagali się w tej sprawie skarżący została określona mocą decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...]. W piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2009 r. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tych ramach podnieśli, że prowadzenie egzekucji przez organ podatkowy spowoduje likwidację ich jedynego źródła dochodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W punkcie wyjścia należy stwierdzić, że przedmiotem rozpoznania w toku niniejszego posiedzenia są dwa wnioski skarżących o wstrzymanie wykonania. Po pierwsze, decyzji, którą określono im zaległość podatkową wraz z odsetkami, a po drugie, decyzji, mocą której odmówiono zastosowania wobec nich ulgi podatkowej. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto zgodnie z art. 61 § 3 ppsa wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Należy tutaj wyjaśnić, iż na podstawie art. 61 § 3 ppsa w postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można wstrzymać jedynie akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. K. Stuła-Marcela, Wstrzymanie wykonania aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zagadnienia wybrane, Przegląd Prawa Publicznego 2008, nr 4, s.80). Wziąwszy to pod uwagę trzeba podkreślić, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., której wstrzymania domagają się skarżący nie mieści się w zbiorze aktów prawnych, które mogłyby być objęte w toku niniejszego postępowania dobrodziejstwem procesowym, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd nie może orzec o wstrzymaniu tej decyzji, o czym postanowiono w pkt 1 sentencji. Przystępując natomiast do oceny wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Jest bezspornym, iż zaskarżona decyzja nie może być uznana za taki akt. Nie nakłada ona na skarżących jakichkolwiek obowiązków, zwłaszcza takich, które mogłyby być realizowane w drodze egzekucji, skoro dotyczy odmowy uwzględnienia wniosku o zastosowanej ulgi. Decyzja ta jest aktem podjętym w postępowaniu zmierzającym do wykonania obowiązków wynikających z innego aktu administracyjnego, tj. decyzji, która nie stanowi jednak przedmiotu skargi w niniejszym postępowaniu. Reasumując, zaskarżona obecnie decyzja nie kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania, co też postanowiono w pkt 2 sentencji niniejszego orzeczenia. W tym stanie rzeczy, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.