II SA/Gl 224/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2008r. sprawy ze skargi K.S. i J.S. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...). nr (...) w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z dnia [...] r. nr [...], podjętą na podstawie art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), nakazał K. S. dokonać rozbiórki (usunięcia) przyczepy kempingowej, posadowionej na działce nr [...] w M. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przedmiotowa przyczepa pełni funkcję obiektu letniskowego i została zlokalizowana bez wymaganego zgłoszenia przez K. S. Zdaniem organu, brak jest też możliwości legalizacji takiego stanu rzeczy z uwagi na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem działka nr [...] objęta jest jednostką o symbolu [...] z przeznaczeniem pod uprawy polowe i ogrodnicze z zabudową zagrodową – przy wykluczeniu możliwości nowej zabudowy. W odwołaniu od decyzji K. S. zarzucił w pierwszym rzędzie, iż organ nadzoru budowlanego nie określił precyzyjnie nałożonego obowiązku, bowiem nie podał, czy chodzi o rozbiórkę, czy też usunięcie przyczyny (wywiezienie z posesji). Nadto, odwołujący się podniósł, że nie wskazano podstawy prawnej i faktycznej zakwalifikowania przedmiotowej przyczepy kampingowej do kategorii obiektów letniskowych, bowiem nie jest trwale związana z gruntem, czym naruszono wymogi z art. 107 § 1 kpa. Do odwołania dołączono opinię biegłego rzeczoznawcy techniki motoryzacyjnej ruchu drogowego wyceny pojazdów i maszyn. Zaskarżoną decyzją, podjętą z up. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, załączona opinia rzeczoznawcy nie ma znaczenia w sprawie, jako że przedmiotową przyczepę usytuowano na działce, przeznaczonej pod uprawy i w tym miejscu stoi nieprzerwanie od co najmniej [...]r., kiedy to organ I instancji przeprowadził pierwsze oględziny. Stąd też przedmiotowej przyczepie nadano charakter obiektu tymczasowego poprzez ustabilizowanie jej na nielegalnie wykonanym utwardzeniu terenu i budując obok bez pozwolenia drewnianą latrynę polową, a także użytkując przyczepę jako obiekt letniskowy. W ocenie organu odwoławczego, chodzi zatem o obiekt tymczasowy, wymieniony w art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego, którego realizacja wymagała zgłoszenia właściwemu organowi w trybie art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. W sytuacji, gdy inwestor nie dopełnił tego wymogu, a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza możliwość legalizacji obiektu tymczasowego, bowiem teren o symbolu [...] jest przeznaczony pod uprawy polowe i ogrodnicze z zabudową zagrodową z wykluczeniem nowej zabudowy, prawidłowo organ I instancji zastosował tryb z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego. Stąd też odwołania nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego K. S. i J. S. jako współwłaściciele działki nr [...] wnieśli o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i wydanie orzeczenia zezwalającego na dalsze korzystanie z posiadanej przyczepy kampingowej na tejże działce, domagając się nadto zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący podtrzymali dotychczasowe zarzuty o braku podstaw prawnych i faktycznych do przyjęcia, iż przedmiotowa przyczepa jest całorocznym obiektem rekreacyjnym. Nie wyjaśniono też, na czym polega naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i innych ustaw oraz nie wyjaśniono, w jakim trybie możliwe było zgłoszenie przyczepy do właściwego organu, skoro działka nie miała i nie ma charakteru budowlanego. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. W toku rozprawy sądowej skarżący wyjaśnił, że ustawił na działce przyczepę kampingową, która nie jest zarejestrowana, aby móc tam zanocować w czasie prowadzenia różnych prac, a mianowicie wykonania ogrodzenia i posadzenia drzew. Łączna powierzchnia działki nr [...] i przylegającej działki nr [...], wynosi zaś [...] arów. Działki te częściowo są zagospodarowane obiektami, widniejącymi na fotografiach, znajdujących się w aktach administracyjnych, a na pozostałej części rośnie trwa, którą kosi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, mimo braków uzasadnienia prawnego i częściowo błędnego poglądu, w ostatecznym wyniku odpowiadają prawu. Spełnione zostały bowiem materialnoprawne przesłanki do wydania rozbiórki przedmiotowej przyczepy. W pierwszym rzędzie zgodnie z oświadczeniem skarżącego, złożonym w toku rozprawy sądowej wskazać przyjdzie, iż przyczepa ta nie została zarejestrowana i z tej przyczyny nie pełni i nie może pełnić funkcji, wynikających z ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Nie może być bowiem legalnie przemieszczona po drogach publicznych jako pojazd bez silnika przystosowany do połączenia z innym pojazdem. Tymczasem pojazdem jest jedynie środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszyna lub urządzenie do tego przystosowane (art. 2 pkt 31 i 50 tej ustawy). Aczkolwiek w przyczepie tej nie dokonano żadnych przeróbek i nie zdemontowano dwóch kół, to jednak prawidłowo ustaliły organy obu instancji, iż z uwagi na ustabilizowanie jej na utwardzonym terenie za pomocą płyt betonowych, co dokumentuje znajdujący się w aktach postępowania materiał dowodowy, należy ją zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowej, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, stanowią bowiem obiekty budowlane, podlegające regulacji tej ustawy. Wyliczenie zawarte w tym przepisie jest zaś jedynie przykładowe i z istoty chodzi o przypadek, gdy tego rodzaju obiekt nie jest połączony z gruntem w sposób trwały przez wykonanie fundamentu, lecz umieszczony wprost na gruncie, bądź na utwardzeniu, jak to nastąpiło w niniejszej sprawie. Taki sposób ustawienia przyczepy na gruncie, która nie została też zarejestrowana jako pojazd, z istoty pozbawia ją funkcji środka transportu, czyli funkcji wynikającej z ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Ustawienie przedmiotowej przyczepy na utwardzonym gruncie nastąpiło zaś wg niekwestionowanych ustaleń organu II instancji co najmniej przed [...]r. i do tego czasu nieprzerwanie stoi ona w tym samym miejscu. W świetle oświadczenia skarżącego co do sposobu wykorzystania przedmiotowej przyczepy, złożonego w toku rozprawy sądowej, nie mogą być też uznane za dowolne twierdzenia organów, iż służy ona celom letniskowym. Wszak skarżący przyznał, iż jedynie kosi trawę na nieruchomości o łącznej pow. [...] arów, zaś w przedmiotowej przyczepie nocuje w czasie pobytu na terenie posesji. Zatem dla rozstrzygnięcia sprawy istotna jest funkcja przedmiotowej przyczepy, zaś z uwagi na jej sposób posadowienia na gruncie i sposób wykorzystywania, prawidłowo organy nadzoru budowlanego zakwalifikowały ją do kategorii obiektów budowlanych tymczasowych. W tym względzie należy też się odwołać do stanowiska, prezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (vide: m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 6 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 506/07, LEX nr 347903, wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 104/04 < ONSA i WSA 2004/1/27, wyrok NSA z dnia 17 marca 1999 r. sygn. akt SA/Bk 1672/97 < ONSA 2000/1/38). Jednakże błędnie uznały organy obydwu instancji, iż ustawienie i ustabilizowanie przedmiotowej przyczepy, wymagało jedynie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Tryb taki dotyczy jedynie przypadków sytuowania tymczasowych obiektów budowlanych na czas nie dłuższy niż 120 dni (art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego). W niniejszej sprawie przedmiotowa przyczepa została ustawiona na gruncie w [...] r. Jeżeli zatem obiekty tymczasowe ustawiono na okres dłuższy niż 120 dni, to realizacja takich robót zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, wymaga uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skutkiem niedopełnienia tego wymogu jest zaś wdrożenie trybu z art. 48 Prawa budowlanego, a nie – z art. 49 b tej ustawy, jak to przyjęły organy obydwu instancji. Błędne przywołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, jako że w obydwu przypadkach warunkiem legalizacji samowolnie wykonanej budowy jest zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zwłaszcza ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego). Tymczasem słusznie organy obydwu instancji stwierdziły, że przedmiotowa budowa (ustawienie przyczepy i ustabilizowanie płytami betonowymi na utwardzonym podłożu), narusza ustalenia obowiązującego planu miejscowego. Zgodnie z uchwałą Rady Gminy w C. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urzęd. Woj. [...] z dnia [...]r. nr [...], poz. [...]), działki nr [...] i nr [...], położone są na terenie o symbolu [...] (vide: wyrys z miejscowego planu w aktach postępowania administracyjnego). Zgodnie z zapisem planu, teren ten przeznaczony jest pod uprawy rolne i ogrodnicze z zabudową zagrodową. Ustalenia planu dopuszczają na tym terenie: 1) utrzymanie upraw polowych, ogrodniczych i sadownictwa, 2) możliwość remontów, przebudowy i rozbudowy istniejących budynków mieszkalnych, gospodarczych i usługowych, 3) możliwość wymiany kubatury mieszkalnej w granicach zabudowanych działek siedliskowych oraz realizacji uzupełniających budynków gospodarczych, 4) utrzymanie oraz budowę sieci infrastruktury technicznej oraz dróg dojazdowych. Na tym terenie wyklucza się: 1) budowę nowych budynków mieszkalnych, 2) usuwanie zadrzewień i zadrzewień śródpolnych, 3) naruszenie lokalnych cieków i urządzeń melioracyjnych, 4) lokalizację dużych ferm hodowlanych z systemem bezściółkowym, 5) odprowadzanie ścieków rolniczych do kanalizacji sanitarnej. Taki zapis planu oznacza, że na przedmiotowym terenie obowiązuje zakaz budowy nowych budynków mieszkalnych, jak i plan nie dopuszcza realizacji obiektów o funkcji letniskowej. Stąd też usytuowanie przedmiotowego obiektu na terenie działki nr [...] narusza ustalenia planu miejscowego. Taki stan rzeczy skutkuje zaś obligatoryjnie wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki z mocy art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Wyjaśnić też przyjdzie, iż ustawodawca posłużył się pojęciem "rozbiórka obiektu budowlanego", co jednak nie jest tożsame z rozebraniem (demontażem) na poszczególne części, czy elementy obiektu zrealizowanego w innym miejscu i jedynie ustawionemu na danym terenie. W takim wypadku wykonanie rozbiórki polega na usunięciu (wywiezieniu) obiektu z terenu, na którym został nielegalnie posadowiony. Jednakże zdaniem składu orzekającego, organy nadzoru budowlanego prawidłowo posłużyły się w decyzji terminologią ustawową. Wreszcie, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia fakt, czy realizacja przedmiotowego obiektu narusza także przepisy innych ustaw, niż Prawo budowlane oraz zapisy prawa miejscowego. Z tych wszystkich względów stwierdzić przyjdzie, iż mimo powołania błędnej podstawy materialnoprawnej i częściowo wadliwego uzasadnienia, decyzje organów obydwu instancji jako oparte na prawidłowych ustaleniach faktycznych, udokumentowanych materiałem fotograficznym, odpowiadały prawu. Nakaz rozbiórki ma bowiem umocowanie w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, zaś naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tych też względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z ;dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).