V SA/Wa 2299/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej 1. Uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. Zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz J. K. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone rozstrzygnięciem Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: "Agencją") z dnia [...] października 2019 r. o numerze [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: J. K. (zwany dalej: "Skarżącym"), A. K. i T. K. (zwani dalej: "Uczestnikami") złożyli wspólne wnioski o przyznanie pomocy na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 w obszarze związanym z racjonalizacją technologii produkcji, wprowadzeniem innowacji, zmianą profilu produkcji, zwiększeniem skali produkcji, poprawą jakości produkcji lub zwiększeniem wartości dodanej produktu. Zaskarżonym pismem z dnia [...] października 2019 r. Agencja odmówiła przyznania pomocy na wniosek Skarżącego złożony wspólnie z Uczestnikami z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 4 ust. 4 w nawiązaniu do § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 sierpnia 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłat pomocy finansowej na operacje typu "Modernizacja gospodarstw rolnych" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 719; zwanego dalej: "rozporządzeniem"). W uzasadnieniu pisma Agencja wskazała, że pomoc nie może być przyznana, jeżeli wielkość ekonomiczna gospodarstwa jest większa niż 200 tys. euro. Organ wyjaśnił, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa obliczana jest automatycznie w biznesplanie – na podstawie deklaracji wnioskodawcy, zgodnie z zasadami wymienionymi w rozporządzeniu. Następnie wskazał, że w trakcie weryfikacji wniosku Skarżącego stwierdzono, że zadeklarował on (w części III, punkt 1.5), że prowadzi działy specjalne produkcji rolnej, w związku z czym został wezwany do uzupełnienia wniosku. W odpowiedzi złożył biznesplan, w którego tabeli 9 uwzględnił produkcję wyłącznie z udziału w Gospodarstwie Rolnym J. K., natomiast nie uwzględnił produkcji prowadzonej w ramach spółki cywilnej [...] Spółka Cywilna. Z tego względu, wartość ekonomiczna gospodarstwa (SO) w okresie bazowym (tj. 2018 r.) została ustalona na: [...] euro (biznesplan tabela 27. wiersz 5). W opinii Agencji, Skarżący winien uwzględnić całkowitą produkcję z działów specjalnych produkcji rolnej w 2018 r. tj. [...] szt. drobiu, w tym deklarowaną produkcję o deklarowanym rozmiarze [...] szt. z udziału w spółce cywilnej. Analizując wartość wskaźnika wielkości ekonomicznej gospodarstwa Skarżącego Agencja stwierdziła, że przy uwzględnieniu odpowiednio w biznesplanie w roku bazowym tylko części deklarowanej produkcji z udziałów w spółce cywilnej, czyli [...] szt. zwierząt (z deklarowanych [...] szt.), wielkość ekonomiczna gospodarstwa osiągnie [...] euro. Wobec tego należało uznać, że gospodarstwo Skarżącego nie spełnia warunków określonych w § 4 ust. 4 rozporządzenia, gdyż po uwzględnieniu całej produkcji z działów specjalnych produkcji rolnej Skarżącego – wartość wielkości ekonomicznej gospodarstwa przekracza 200.000 euro. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Agencji z dnia [...] października 2019 r. Skarżący zarzucił błędną interpretację przepisów rozporządzenia skutkującą odmową przyznania pomocy w sytuacji, gdy spółka cywilna jest odrębnym podmiotem gospodarczym prowadzącym w sposób zorganizowany działalność gospodarczą na odrębnie nadany NIP i REGON i dlatego jej przychody – normy szacunkowe określone decyzją naczelnika Urzędu Skarbowego dla poszczególnych wspólników, nie powinny być brane do ustalenia wielkości gospodarstwa rolnego. W ocenie Skarżącego, Agencja winna przyjąć dla wyliczenia wielkości ekonomicznej gospodarstw jedynie normy szacunkowe zadeklarowane przez J. K. – prowadzącego Gospodarstwo Rolne, a nie przez J. K. – wspólnika spółki cywilnej [...], szczególnie, że chów drobiu odbywa się poza gospodarstwem rolnym, a nie w jego obrębie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, że Skarżący winien uwzględnić w Biznesplanie cała produkcję deklarowaną w PIT-6 za 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlegała uwzględnieniu, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie podjęte zostało z naruszeniem prawa. Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy przyjęta przez organ wartość ekonomiczna gospodarstwa Skarżącego wynosiła ponad 200 tys. euro. W ocenie Sądu, dla rozstrzygnięcia sporu, jaki powstał między stronami zasadnicze znaczenie miało zatem ustalenie, którego "gospodarstwa" wielkość ekonomiczną należało przyjąć (ustalić), to jest: czy należało uwzględnić zarówno produkcję w "Gospodarstwie Rolnym J. K.", jak też produkcję prowadzoną w ramach spółki cywilnej "[...] Spółka Cywilna", w której Skarżący jest wspólnikiem – jak to uczynił organ, czy też należało wziąć pod uwagę wyłącznie dane odnoszące się do gospodarstwa Skarżącego, bez uwzględnienia produkcji prowadzonej przez niego również jako wspólnika w spółce cywilnej. Wskazać więc w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia – przez "gospodarstwo" należy rozumieć: (a) gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 553 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121, z późn. zm.), obejmujące co najmniej 1 ha i nie więcej niż 300 ha gruntów ornych, sadów, łąk trwałych, pastwisk trwałych, gruntów rolnych zabudowanych, gruntów pod stawami lub gruntów pod rowami, lub (b) nieruchomości służące do prowadzenia produkcji w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2015 r. poz. 704, z późn. zm.) w brzmieniu z dnia 12 grudnia 2014 r. – położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, których rolnik jest posiadaczem samoistnym lub zależnym. Jednocześnie w myśl § 2 ust. 7 rozporządzenia, w przypadku rolnika będącego wspólnikiem spółki cywilnej pomoc jest przyznawana, jeżeli numer identyfikacyjny został nadany spółce oraz jeżeli poza warunkami wymienionymi w ust. 1 pkt 1 i 2 ponadto: (1) gospodarstwo, w którym będzie realizowana operacja, stanowi wkład wniesiony do tej spółki; (2) w ramach umowy tej spółki jest prowadzona działalność rolnicza w zakresie określonym w ust. 1 pkt 2 co najmniej od dnia złożenia wniosku o przyznanie pomocy; (3) każdy ze wspólników będący osobą fizyczną spełnia warunki określone w ust. 2 pkt 2 i 3; (4) każdy ze wspólników będący osobą prawną albo spółką osobową w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych spełnia warunki wymienione w ust. 6. W ocenie Sądu, z treści przywołanych przepisów wynika zatem, że wielkość ekonomiczną gospodarstwa rolnika będącego wspólnikiem spółki cywilnej, ustala się w stosunku do tego gospodarstwa, w którym ma być realizowana operacja. Kwestii tej organ w żadnej mierze nie ustalił, a co najmniej nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie wynika z niego bowiem, czy uwzględniona przez organ produkcja z działów specjalnych w 2018 r. stanowiła produkcję w ramach gospodarstwa, w którym ma być realizowana operacja objęta wspólnym wnioskiem Skarżącego oraz Uczestników. Co więcej, z uzasadnienia nie wynika również, by w razie, gdyby w istocie chodziło o gospodarstwo, w którym będzie realizowana operacja, organ ustalił pozostałe warunki określone w § 2 ust. 7 rozporządzenia, w szczególności czy gospodarstwo stanowi wkład wniesiony do spółki. Już z tego względu spór między stronami nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej, zważywszy na to, że Skarżący podnosi w skardze, że "chów drobiu odbywa się poza gospodarstwem, a nie w jego obrębie". Niezależnie jednak od tej zasadniczej kwestii, kontrola Sądu jest również niemożliwa z tej przyczyny, że nie sposób poznać mechanizmu w oparciu, o który organ dokonał obliczenia wartości ekonomicznej gospodarstwa – [...] euro. Oczywiście nie budzi wątpliwości, że stosownie do § 4 ust. 4 rozporządzenia – pomoc przyznaje się tylko wówczas, gdy wielkość ekonomiczna gospodarstwa nie jest większa niż 200 tys. euro. Zauważyć jednak trzeba, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa powinna być ustalona przez organ indywidualnie w odniesieniu do złożonego wniosku i nie ma tu miejsca na żaden automatyzm, wynikający choćby z obliczeń dokonanych w programie komputerowym obsługującym wniosek (biznesplan). Przemawia za tym treść § 6 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym, wielkość ekonomiczna gospodarstwa, o której mowa w § 4 ust. 4-6, jest ustalana na podstawie całkowitej rocznej standardowej produkcji gospodarstwa, wyrażonej w euro. Z kolei w myśl § 6 ust. 2 rozporządzenia, całkowita roczna standardowa produkcja gospodarstwa, o której mowa w ust. 1, jest ustalana na podstawie współczynników standardowej produkcji obliczonych zgodnie z metodologią Unii Europejskiej zawartą w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1242/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiającym wspólnotową typologię gospodarstw rolnych (Dz. Urz. UE L 335 z 13.12.2008, str. 3, z późn. zm.; zwane dalej: "rozporządzeniem nr 1242/2008"). Wprawdzie ten ostatni przepis odsyła do rozporządzenia nr 1242/2008, niemniej jednak rozporządzenie to zostało zastąpione aktualnie obowiązującym rozporządzeniem delegowanym Komisji (WE) nr 1198/2014 z dnia 1 sierpnia 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1217/2009 ustanawiające sieć zbierania danych rachunkowych o dochodach i działalności gospodarczej gospodarstw rolnych w Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 321 z 7.11.2014, str. 2; zwanym dalej: "rozporządzeniem nr 1198/2014"). Zarówno w rozporządzeniu nr 1198/2014, jak też we wcześniejszym rozporządzeniu nr 1242/2008 znalazły się przepisy określające sposób obliczenia wartości standardowej produkcji, które przewidywały pięcioletni okres odniesienia. Zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 1198/2014, do celów obliczenia wartości standardowej produkcji dla celów badania struktury gospodarstw rolnych w Unii na rok N, o którym mowa w art. 5b ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1217/2009, okres odniesienia składa się z pięciu kolejnych lat od roku N-5 do roku N-1. Wartość standardowej produkcji określa się, stosując średnie dane podstawowe obliczone w okresie odniesienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, i powszechnie określane jako "standardowa produkcja N-3". Należy ją aktualizować w celu uwzględnienia tendencji ekonomicznych co najmniej przy każdym przeprowadzanym badaniu struktury gospodarstw rolnych w Unii. Odpowiednie regulacje w tym zakresie przewidywał art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1242/2008. Również na polskiej stronie internetowej europejskiej organizacji FADN (Farm Accountancy Data Network), zawarto definicję "Standardowej Produkcja (SO, Standard Output)", zgodnie z którą, jest to średnia z 5 lat wartość produkcji określonej działalności produkcyjnej (roślinnej lub zwierzęcej) uzyskiwana w ciągu 1 roku z 1 ha lub od 1 zwierzęcia (z wyjątkami: grzyby jadalne – 100 m2, drób – 100 szt., pszczoły – 1 pień pszczeli, czyli 1 rodzina pszczela), w przeciętnych dla danego regionu warunkach produkcyjnych (http://fadn.pl/metodyka/typologia/zasady-wtgr-wg-parametru-so/). Mając powyższe na uwadze, Agencja winna zaprezentować w uzasadnieniu do zaskarżonego pisma zarówno podstawy prawne, jak też sposób wyliczenia wielkości ekonomicznej gospodarstwa Skarżącego. Brak ten uniemożliwia zarówno kontrolę sądowoadministracyjną, ale co istotniejsze, istotnie ogranicza prawo Skarżącego do poznania sposobu wyliczenia tej wartości i sformułowania ewentualnych zarzutów w realizacji prawa do sądu. Jak to się przyjmuje w orzecznictwie, uzasadnienie rozstrzygnięcia, poza wskazaniem i wyjaśnieniem jego podstawy prawnej, ma być dla strony źródłem informacji o sposobie rozumowania organu podejmującego decyzję i przyjętych przez niego założeniach, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. To z uzasadnienia strona czerpie informację o ustalonym i przyjętym przez organ do rozpoznania stanie faktycznym oraz o swojej sytuacji prawnej. Dlatego też nie ma w istocie znaczenia, że Skarżący nie wyłuszczył w skardze szczegółowego stanowiska w tym względzie, bowiem wystarczające jest, że nie zgadza się z przyjętymi przez Agencję danymi, które posłużyły do wyliczenia wartości ekonomicznej gospodarstwa, zaś Sąd – wobec wskazanych braków – nie ma możliwości zweryfikowania poprawności wyliczenia wartości. Sąd administracyjny jest natomiast obowiązany skontrolować legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, niezależnie od stanowiska wyrażonego w skardze, o czym wyraźnie stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Pamiętać wprawdzie należy, że zgodnie z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 217 ze zm.) do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Niemniej jednak przyjęty przez Agencję sposób procedowania nie jest zgodny z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego, mającymi swoje źródło w konstytucyjnej zasadzie państwa prawnego i z zaczerpniętej z prawa wspólnotowego zasadzie dobrej administracji. Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjęta w grudniu 2000 r. w Nicei umieściła w katalogu zawartych w niej praw prawo do dobrej administracji (art. 41). Oznacza to, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy Obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela załatwienia sprawy. (Na temat prawa do dobrej administracji i zasady efektywnej dobrej administracji zob.: Prawo do dobrej administracji. Materiały ze Zjazdu Katedr Prawa i Postępowania Administracyjnego. Warszawa 23-25 września 2002, red. Z. Niewiadomski, Z. Cieślak, Warszawa 2003; S. Hambura, M. Muszyński, Karta Praw Podstawowych z komentarzem, Bielsko - Biała 2001, s. 174-179; Jerzy Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji (tekst i komentarz o zastosowaniu kodeksu w warunkach polskich procedur administracyjnych, Warszawa 2002). Należy zatem zauważyć, ze pomimo faktu, iż do zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co powoduje, że nie podlegają one kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, to jednak rozstrzygnięcia te podlegają badaniu przez Sąd pod kątem zasad dobrej administracji i konstytucyjnej zasady – wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP – działania w granicach i na podstawie prawa. Jak to już wskazano powyżej, Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej umieściła w katalogu zawartych w niej praw prawo do dobrej administracji, co oznacza, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela, załatwienia sprawy. Nie ma przy tym żadnych powodów przemawiających przeciwko uznaniu standardów zawartych w Kodeksie za przydatne do wyznaczania obowiązków polskiej administracji oraz do interpretacji zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, przy czym "dobra praktyka administracyjna", o której stanowi uchwalony w dniu 6 września 2001 r. przez Parlament Europejski "Europejski Kodeks Dobrej Administracji" jest pojęciem szerszym niż przestrzeganie przepisów prawa. Zgodnie z treścią jego art. 6 ust. 1, w toku podejmowania decyzji urzędnik zapewni, że przyjęte działania pozostaną współmierne do obranego celu. Urzędnik będzie w szczególności unikać ograniczania praw obywateli lub nakładania na nich obciążeń, jeżeli ograniczenia te lub obciążenia byłyby niewspółmierne do celu prowadzonych działań. Natomiast według ust. 2 tegoż przepisu, w toku podejmowania decyzji urzędnik zwróci uwagę na stosowne wyważenie spraw osób prywatnych i ogólnego interesu publicznego. Informacja udzielana zaś stronie ma spełniać wymóg należytej i wyczerpującej. Należy także podkreślić konieczność jej zrozumiałego charakteru (por. art. 22 ust. 1 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji). "Należyta" to właściwa, stosowna, odpowiednia; "wyczerpująca" zaś to przedstawiająca jakieś zagadnienie wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie, dokładnie. W tym miejscu zasadne jest ponowne przypomnienie, iż poszczególne elementy składowe prawa do dobrej administracji, ujęte w regulacjach unijnych, znajdują swoje odpowiedniki w przepisach Konstytucji oraz przepisach regulujących stosowne procedury administracyjne (D. Sześciło, Prawo do dobrej administracji w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2013/10, s. 10.). Odpowiednio wskazać tu należy w szczególności na art. 2 (zasada demokratycznego państwa prawnego) oraz art. 7 Konstytucji (zasada praworządności). W szczególności realizacja zasady zaufania do instytucji państwa i zasady informowania powinna w praktyce uwzględniać, poza ustawowo określonymi granicami obowiązków organów, również właściwe kreowanie przez organy utworzone w celu realizacji zadań państwa pozytywnego wizerunku przy szczególnym podkreśleniu służebnej ich roli w najlepiej pojętym jej znaczeniu. W polskiej doktrynie wskazuje się, że rozstrzygnięcia administracyjne powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie odpowiada standardom należytej administracji i nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej, co uzasadnia jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zaznaczyć przy tym należy, że uwzględnienie skargi nastąpiło wyłącznie z przyczyn formalnych i nie oznacza, że Sąd podzielił stanowisko Skarżącego zawarte w skardze. Uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia z podanych wyżej przyczyn przedwczesnym czyni odnoszenie się do zarzutów skargi. Ponownie rozpatrując wniosek organ ustali wartość ekonomiczną gospodarstwa, w którym ma być realizowana operacja i w zależności od rezultatu tego ustalenia – podejmie działania w adekwatnym trybie, uwzględniając przedstawioną powyższej ocenę prawną, zgodnie z którą, informacja o odmowie przyznania pomocy winna być wyczerpująco uzasadniona, tak co do faktów, jak i co do prawa, w szczególności winna zawierać przedstawienie zarówno samego sposobu wyliczenia, jak również przyjętych do wyliczenia danych. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie, o czym orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zwarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych zostało oparte na przepisie art. 200 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).