III OSK 1492/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Lu 401/18 w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie potrąconych kwot 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na rzecz R. G. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 18 grudnia 2018 r. III SA/Lu 401/18, po rozpoznaniu skargi R. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z 24 maja 2018 r. nr [...], w przedmiocie zwrotu nienależnie potrąconych kwot – uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...] z 23 marca 2018 r. nr [...]. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, polegającą na przyjęciu, iż obligatoryjne w każdym przypadku jest zwolnienie policjanta od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby po otrzymaniu przez przełożonego w sprawach osobowych ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby policjanta, niezależnie od okoliczności, czy policjant pełni służbę, czy też stale przebywa na zwolnieniu lekarskim, a więc faktycznie służby nie pełni. W oparciu o powyższy zarzut skarżący kasacyjnie wniósł o "uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi kasacyjnej wobec uznania okoliczności, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona", zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. G. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, a także o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanego w niej zarzutu. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji. Według wskazanego w skardze kasacyjnej § 24 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, przełożony właściwy w sprawach osobowych po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby policjanta niezwłocznie zwalnia go od zajęć służbowych na okres do dnia zwolnienia ze służby. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że R. G. będąc na długotrwałym zwolnieniu lekarskim został uznany przez właściwe komisje lekarskie za niezdolnego do służby. W uzasadnieniu uchwały z 26 czerwca 2014 r. I OPS 16/13 (LEX nr 1477407) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że policjant uznany za trwale niezdolnego do służby przez właściwą komisję lekarską nie musi dodatkowo - po wydaniu takiego orzeczenia - przedstawiać zaświadczeń lekarskich potwierdzających stwierdzoną w orzeczeniu chorobę. Na podstawie przedmiotowego orzeczenia nie może być on bowiem dopuszczony do służby, a to z kolei powoduje obowiązek organu zwolnienia takiego policjanta od zajęć służbowych. W orzecznictwie podnosi się też, że "jeśli ustawodawca chciałby zrównać sytuację policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim z powodu czasowej niezdolności do pełnienia służby z sytuacją policjanta, wobec którego właściwa komisja lekarska orzekła o trwałej niezdolności do służby, to niewątpliwie taką regulację zawarłby w art. 121b ustawy o Policji. Skoro takiego unormowania ww. przepis nie zawiera, to zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji (...) za sporny okres przysługuje uposażenie w wysokości 100%. Przepis art. 121b ust. 1 cyt. ustawy stanowi wprawdzie wyjątek od tej zasady, jednak określony w nim katalog przesłanek ma charakter zamknięty i - jak już wyżej wskazano - należy go interpretować w sposób ścisły. Zastosowanie przez orzekające w sprawie organy Policji w tym przypadku wykładni rozszerzającej należało uznać za niedopuszczalne" (zob. wyrok NSA z 7.12.2021 r. III OSK 580/21, LEX nr 3336121). Tak więc rację należy przyznać Sądowi I instancji, że zwolnienie lekarskie potwierdza czasową niezdolność do służby, a skarżący był trwale niezdolny do służby ze względu na stan zdrowia (potwierdzone orzeczeniem komisji), co powinno skutkować natychmiastowym zwolnieniem go z zajęć służbowych, a to eliminuje konieczność zwolnień lekarskich ze względu na czasową niezdolność do służby. Nie jest więc poprawna proponowana przez skarżącego kasacyjnie wykładnia § 24 rozporządzenia MSW z 14 maja 2013 r., zgodnie z którą nie ma potrzeby zwalniania z zajęć służbowych Policjanta, który przebywa długotrwale na zwolnieniu lekarskim. Taki obowiązek (zwolnienia z zajęć służbowych) przełożony powinien wykonać niezwłocznie "po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby policjanta", jak stanowi wskazany w podstawie kasacyjnej przepis rozporządzenia. Ponieważ żadne inne aspekty tej sprawy w skardze kasacyjnej nie były podniesione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), wobec braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, o czym strony zostały wcześniej poinformowane.