II FSK 2884/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia WSA (del.) Grażyna Nasierowska, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 849/12 w sprawie ze skargi J. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 26 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. N. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 849/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. N. (zwanego dalej "skarżącym") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 26 marca 2012 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia 14 lutego 2012 r. odmawiające skarżącemu uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] ([...]) obejmującego nałożoną przez Powiatowy Inspektorat Budowlany w T. grzywnę w celu przymuszenia i opłatę za wydanie postanowienia. W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego, a zawiadomienie o tym zajęciu wraz z odpisem przedmiotowego tytułu wykonawczego zostały doręczone zobowiązanemu dnia 16 września 2011 r. Pismem z dnia 29 września 2011 r. zobowiązany złożył skargę dotyczącą prowadzonego postępowania egzekucyjnego wskazując, że powyższe zawiadomienie o zajęciu zostało wydane z naruszeniem art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm. – zwanej dalej "u.p.e.a."), gdyż zobowiązany nie otrzymał od wierzyciela upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r. oddalił wniesioną skargę, a pismem nr [...] (data doręczenia: 8 grudnia 2011 r.) powiadomił o konieczności wniesienia zarzutu polegającego na braku uprzedniego doręczenia upomnienia. W konsekwencji powyższego zobowiązany pismem z dnia 21 grudnia 2011 r. złożył zarzut dotyczący braku doręczenia upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku (art. 33 pkt 7 u.p.e.a.) oraz wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego (przedmiot odrębnego postępowania). W uzasadnieniu zobowiązany podniósł, że w sprawie dotyczącej przedmiotowego tytułu wykonawczego i w jakiejkolwiek innej sprawie egzekucyjnej nie udzielił nikomu pełnomocnictwa. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. po rozpatrzeniu ww. pisma w zakresie złożonego zarzutu, postanowieniem z dnia 14 lutego 2012 r. odmówił uwzględnienia zarzutu z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie wniósł skarżący, zarzucając mu naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 2 i art. 140 w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez wszechstronnego zbadania sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu prawnego skarżącego, tj. z pominięciem niektórych zarzutów podniesionych w zażaleniu, 2) art. 40 § 2, art. 42 i art. 44 K.p.a. w zw. z art. 15 § 1 i art. 18 u.p.e.a., poprzez nieprawidłowe ustalenie, że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego oraz doręczenie odpisu tytułu wykonawczego zostało doręczone skarżącemu prawidłowo w dniu 16 września 2011 r., 3) art. 33 pkt 7 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., poprzez przyjęcie nieprawidłowego stanowiska, że fakt odbioru przesyłki w dniu 16 września 2011 r. przez dorosłego domownika w osobie A. N. spowodował, że doręczenie było prawidłowe wg wymogów określonych w art. 43 K.p.a. w ramach tzw. doręczenia zastępczego, a tym samym złożenie zarzutu co do skuteczności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności w Banku Spółdzielczym Rzemiosła w Krakowie zostało złożone po upływie 14-dniowego terminu, przez co Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie nie miał możliwości odniesienia się do tej kwestii. W związku z powyższym zarzutami skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 20 lipca 2012 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie przez Sąd wykonania tytułu wykonawczego oraz przedłożył odpis wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 129/12 z treści którego wynikało, że Sąd uchylił postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 30 stycznia 2007 r. znak: [...] nakazującej skarżącemu wykonanie rozbiórki garażu. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2012 r. WSA w Krakowie oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania tytułu wykonawczego. Sąd pierwszej instancji – oddalając skargę – powołał się na art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. i stwierdził, że, jak wynika z akt sprawy, w dniu 16 września 2011 r. doręczono zobowiązanemu tytuł wykonawczy oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności. Odbiór przesyłki pokwitowała A. N. - pełnoletni domownik, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. Termin 7 dni do wniesienia zarzutów upłynął 23 września 2011 r., a tymczasem pismo, w którym zgłoszono zarzut (braku doręczenia upomnienia) nadano w placówce pocztowej dopiero 21 grudnia 2011 r. W ocenie WSA, gdyby nawet przyjąć, że pismo z dnia 29 września 2011 r., które zostało określone jako skarga na czynności egzekucyjne, zawierało w istocie zarzuty o których mowa w art. 33 u.p.e.a., to i tak zostało złożone już po terminie. Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności co oznacza, że zarzuty wniesione zostały po terminie, co skutkuje koniecznością uznania ich za bezskuteczne. Organ drugiej instancji słusznie więc stwierdził, że nie jest możliwe uznanie zarzutów złożonych przez skarżącego z uwagi na złożenie ich po terminie. Sąd uznał, że z uwagi na powyższe, wszystkie zarzuty skargi nie są zasadne, i tak: - nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2, art. 140 w zw. z art. 7 K.p.a. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie rozpoznając zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w oparciu o treść art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18 i art. 59 u.p.e.a. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, doszedł do zasadnego przekonania, że jest ono niezasadne, zatem utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Sformułowany zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. także jest niezasadny, bowiem zawarta w art. 7 K.p.a. zasada załatwiania spraw przy uwzględnieniu interesu społecznego nie stanowi podstawy do wydawania rozstrzygnięć zgodnych z oczekiwaniami strony; - nie jest także trafny zarzut nieprawidłowego ustalenia, że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym Rzemiosła w Krakowie oraz doręczenie tytułu wykonawczego nie zostało doręczone ani w dniu 16 września 2011 r., ani w późniejszym terminie. Skarżący nie skorzystał z możliwości kwestionowania tej okoliczności w przewidzianym do tego czasie i dopiero w dniu 21 grudnia 2011 r. złożył skargę na czynność zajęcia rachunku bankowego; - także zarzut naruszenia art. 33 pkt 7 w zw. z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a jest niezasadny. Skarżący kwestionuje początek biegu terminu do złożenia zarzutów wskazując, że odpis tytułu wykonawczego z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego odebrała A. N., która nie była pełnomocnikiem skarżącego, zatem potwierdzenie odbioru powyższych dokumentów było nieskuteczne. Stanowisko to jest nieprawidłowe. Organ dokonał doręczenia ww. dokumentów w oparciu o art. 43 K.p.a. doręczając dorosłemu domownikowi. Datą doręczenia pisma adresatowi zgodnie z art. 43 K.p.a. jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę domu. Pokwitowanie złożone przez dorosłego domownika na dowodzie doręczenia jest następstwem aktu woli jakim jest podjęcie się przez tę osobę oddania adresatowi pisma. Innymi słowy, pokwitowanie na dowodzie doręczenia faktu odbioru przesyłki stanowi uzewnętrznienie podjętej wcześniej przez odbierającego pismo woli przekazania przesyłki adresatowi. Pani A. N. pokwitowała odbiór pisma, chciała i mogła je odebrać jako, że była dorosłym domownikiem. Co istotne, przy doręczeniu w tym trybie, datą doręczenia nie jest dzień faktycznego odebrania przez adresata pisma przekazanego przez te osoby. Dokonane zatem prawidłowo doręczenie zastępcze, a więc z respektowaniem przesłanek, o których mowa w art. 43 K.p.a. stwarza domniemanie doręczenia pisma adresatowi. Na żadnym etapie postępowania nie przyjęto, że A. N. jest pełnomocnikiem skarżącego. Co ważne, postępowanie egzekucyjne otwiera dopiero doręczenie tytułu wykonawczego i dopiero z tą chwilą strona może ustanowić pełnomocnika, który w tym postępowaniu będzie ją reprezentował. Prawidłowość zatem dokonanego doręczenia wynikała z właściwego zastosowania art. 43 K.p.a. Odnosząc się do wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt: VII SA/Wa 129/12 Sąd wskazał, że na dzień wydawania orzeczenia w przedmiotowej sprawie, wyrok ten nie był prawomocny. Decyzja nieważna wiąże do czasu stwierdzenia jej nieważności. Dopiero od dnia doręczenia stronom decyzji stwierdzającej nieważność ustaje okres obowiązywania decyzji dotkniętej nieważnością i obowiązywania domniemania jej legalności. Zaskarżone postanowienie zostało wydane więc na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, który następnie został trafnie oceniony przez organ odwoławczy, w wyniku prawidłowej wykładni i zastosowania przepisów postępowania. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną skarżącego, który wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych, zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a.") naruszenie: 1) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, stanowiące podstawę skargi kasacyjnej, a polegające na tym, że WSA w sposób nieuzasadniony uznał, że pismo z dnia 29 września 2011 r. dłużnika J. N., a zawierające w istocie zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. - zostało złożone po terminie określonym w art. 27 § 1 pkt 9 tej ustawy, a tym samym wobec uchybienia 7-dniowego terminu nastąpiła bezskuteczność tej czynności, tj. złożenia zarzutów w stosunku do tytułu wykonawczego, 2) art. 1 w związku z art. 135 p.p.s.a., a także art. 133 § 1 i art. 134 § 1 w związku z art. 135 tej ustawy, stanowiące również podstawę skargi kasacyjnej, a polegające na tym, że WSA nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną jej podstawą prawną - nie uwzględnił tego, że skarżący po otrzymaniu pisma Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 5 grudnia 2011 r. (znak: [...]), informującego, że wniesienie w terminie 14 dni pisma w zakresie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej będzie uważane za spełniające warunki skutecznego wniesienia przedmiotowych zarzutów, a tym samym stanowisko tegoż Sądu narusza art. 66 § 2 K.p.a. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2012 r. WSA nie spowodował usunięcia naruszenia prawa w wydanym postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 marca 2012 r., jednoznacznie określającym stanowisko, że odmowa uwzględnienia zarzutów nastąpiła ze względu na uchybienie terminu do ich wniesienia, podczas gdy ma miejsce naruszenie art. 61 § 2 K.p.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2014 r. skarżący przedstawił dalsze argumenty na poparcie swych twierdzeń. Pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł odpowiedź na ww. pismo procesowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na sposób jej sporządzenia niezbędne jest przypomnienie, że skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest środkiem odwoławczym bardzo sformalizowanym. Z uwagi na konieczność spełnienia wymogów formalnych, wskazanych w art. 176 p.p.s.a., od których uzależnione jest przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania, wprowadzony został wymóg sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata, radcę prawnego, a w niektórych kategoriach spraw-doradcę podatkowego i rzecznika patentowego-art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.). Wymóg ten uzasadniony jest także zakresem rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd odwoławczy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Sąd ten jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przepis ten interpretowany jest w judykaturze jednolicie jako zakaz precyzowania czy formułowania zarzutów za stronę, niemożność badania, czy wojewódzki sąd administracyjny dopuścił się naruszenia innych jeszcze przepisów, niż te, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., II FSK 2348/11, LEX nr 984581, wyrok NSA z dnia 20 września 2011 r., I FSK 1370/10, LEX nr 907211). Podstawy skargi kasacyjnej wskazuje art. 174 p.p.s.a. i przewiduje ich dwie - naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie prawa procesowego, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Odpowiadające temu przepisowi przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej będzie polegało na wskazaniu konkretnego przepisu, konkretnego aktu prawnego i charakteru naruszania. Tylko takie postawienie zarzutów w skardze kasacyjnej pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, działającemu w granicach podstaw skargi kasacyjnej, na rozpoznanie sprawy w sposób oczekiwany przez wnoszącego skargę kasacyjną. Każde niemieszczące się w rozumieniu art. 174 p.p.s.a. przytoczenie podstaw powoduje, że są one nieusprawiedliwione w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. We wniesionej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej jej autor powołał się na obydwie podstawy prawne przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Obowiązkiem kasatora jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych, tj. wskazanie, które przepisy prawa materialnego i w jaki sposób zostały naruszone oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Nie jest powinnością Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się, na czym miałoby polegać naruszenie wskazanego w petitum skargi kasacyjnej przepisu oraz wywiedzenie istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Natomiast przeprowadzenie takiej argumentacji jest obowiązkiem sporządzającego skargę kasacyjną, stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. Za bezpodstawne należało uznać zarzuty przedstawione w pkt 2 skargi kasacyjnej, oparte na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Dotyczą one naruszenia przepisów postępowania: art. 1 w zw. z art. 133 § 1 i 134 § 1 oraz art. 135 p.p.s.a. Zauważyć należy, że redakcja tych zarzutów, jak i ich uzasadnienie nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, czy wytknięte uchybienia obejmują zaskarżone postanowienie, czy też dotyczą postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 5 grudnia 2011 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne, na co wskazuje podniesiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. sformułowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na str. 4. Odnosząc się do ww. zarzutów należy stwierdzić, że nie mógł zostać naruszony przepis art. 1 p.p.s.a. określający zakres regulacji p.p.s.a. Może bowiem zostać naruszony tylko wtedy, gdy w sprawie dochodzi do naruszenia podziału kompetencji pomiędzy sądami administracyjnymi a sądami powszechnymi. Z przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 54 § 2 p.p.s.a.). Uzasadnia to twierdzenie, że sąd orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Konsekwencją obowiązywania przywołanej regulacji - wbrew stanowisku strony skarżącej - jest to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji ostatecznej z perspektywy realizacji i przestrzegania przez organ administracji orzekający w sprawie, wiążących go, w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń faktycznych, reguł proceduralnych. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny I instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przywołanego przepisu wynika, że determinuje on zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd operuje bowiem w granicach sprawy, którą w rozumieniu przywołanego przepisu, mogła być jedynie sprawa dotycząca odmowy uwzględnienia zarzutów na prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Skutkiem zaś obowiązywania zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi wyrażają się również i w tym, że sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się do zarzutów i argumentacji nie mających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 850/09, CBOSA). Z art. 135 p.p.s.a. wynika zaś, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Należy zgodzić się z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1206/05 (LEX nr 196785), że przepis art. 135 p.p.s.a. może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy skarga zostanie uwzględniona na podstawie art. 145-148 p.p.s.a. Nie ma natomiast zastosowania w przypadku, gdy sąd oddala skargę. W niniejszej sprawie zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę strony oddalił. W konsekwencji za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z powyższego wynika, że uzasadnienie wyroku, stanowi integralną część rozstrzygnięcia sądowego realizując istotne, przypisane mu, funkcje, a mianowicie funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić więc przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie uchybia tym wymogom. Odnosząc się do zarzutu przedstawionego w pkt 1 skargi kasacyjnej trzeba wskazać, że strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie nie został podważony stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji, z którego wynika, że wniesienie zarzutu w dniu 21 grudnia 2011 r. od zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego doręczonego zobowiązanemu skutecznie w dniu 16 września 2011 r. nastąpiło z uchybieniem 7 dniowego terminu przewidzianego w wymienionym przepisie, tj. art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. [pic]