III OSK 5697/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora Uniwersytetu Warszawskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1723/20 w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Rektora Uniwersytetu Warszawskiego z dnia 15 czerwca 2020 r. nr BSD-139/20 w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2019/2020 1. prostuje zaskarżony wyrok w ten sposób, że wpisuje prawidłowe oznaczenie zaskarżonej decyzji "BSD-139/20 " zamiast błędnego oznaczenia "BDS-139/20 ", 2. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 1723/20 po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Rektora Uniwersytetu Warszawskiego z 15 czerwca 2020 r. nr BSD-139/20 w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2019/2020, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1) oraz zasądził od Rektora Uniwersytetu Warszawskiego na rzecz K. Z. kwotę 200 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2). Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 12 października 2019 r. skarżąca zwróciła się do organu o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2019/2020. Decyzją z 14 lutego 2020 r., nr 353590, Rektor Uniwersytetu Warszawskiego, zwany dalej także "Rektorem UW" nie przyznał K. Z. ww. stypendium. Na skutek wniesionego przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z 15 czerwca 2020 r. nr BSD-139/20 Rektor UW utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną wskazał art. 285 ust. 1 i 2 ustawy z 3 lipca 2018 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) zwanego dalej "k.p.a." oraz § 1 ust. 1-3, § 3 ust. 1-2 i § 6-10 Zasad przyznawania stypendium doktoranckiego na Uniwersytecie Warszawskim wprowadzonych zarządzeniem nr 148 Rektora UW z 7 października 2019 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania stypendiów doktoranckich na Uniwersytecie Warszawskim (Monitor UW z 2019 r., poz. 327). W uzasadnieniu decyzji Rektor Uniwersytetu Warszawskiego podniósł, że przyczyną odmowy przyznania doktorantce stypendium jest niespełnienie jednego z obligatoryjnych kryteriów umożliwiających otrzymanie stypendium, tj. kryterium terminowej realizacji programu studiów doktoranckich, o którym mowa w § 9 ust. 1 zasad przyznawania stypendium doktoranckiego na Uniwersytecie Warszawskim. Studia doktoranckie stacjonarne prowadzone na Wydziale [...] trwają 4 lata. Taki sam okres obejmuje program studiów doktoranckich. W ciągu 4 lat doktorant powinien zrealizować program kształcenia i przygotować rozprawę doktorską. Skarżąca zrealizowała cały program studiów doktoranckich do końca czwartego roku i w tzw. I okresie przedłużenia nie miała już żadnych obowiązków dotyczących realizacji programu studiów doktoranckich. W ocenie organu skarżąca nie może wystąpić o przyznanie stypendium w wypadku otrzymania kolejnych zgód na przedłużenie okresu odbywania studiów doktoranckich, ponieważ w roku akademickim poprzedzającym rok, w którym stypendium ma zostać przyznane nie realizowała już programu studiów doktoranckich. K. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Wniosła także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Rektor UW wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazanego na wstępie wyroku Sąd pierwszej instancji uznał, że jako jedyną podstawę odmowy przyznania stypendium wskazano brak terminowej realizacji programu studiów doktoranckich. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że w § 2 ust. 1 Zasad przyznawania stypendium doktoranckiego na Uniwersytecie Warszawskim postanowiono, że w przypadku przedłużenia okresu odbywania studiów doktoranckich Rektor może przyznać doktorantowi stypendium doktoranckie w tym okresie. Niezrozumiałe jest, czy organ przyjął, że w sprawie o przyznanie stypendium doktoranckiego niezrealizowanie programu studiów w terminie oznacza konieczność wykazania wysokiego poziomu badań naukowych i postępów w pracy, czy też niewystarczające postępy w pracy wskazują na niezrealizowanie programu studiów w terminie. W ocenie Sądu Wojewódzkiego motywy zaskarżonej decyzji, w tym jej podstawa prawna i faktyczna, nie zostały przedstawione w sposób zrozumiały. Organ nie wyjaśnił, dlaczego przyjął, że Rektor UW nie może przyznać stypendium doktoranckiego studentowi, któremu przedłużono studia doktoranckie. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 285 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Ponadto Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Powyższe okoliczności w ocenie Sądu pierwszej instancji uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną złożył Rektor Uniwersytetu Warszawskiego, zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wydanie zaskarżonego wyroku nie na podstawie akt sprawy dotyczących decyzji Rektora Uniwersytetu Warszawskiego z 15 czerwca 2020 r. nr "BDS-139/20", lecz na podstawie dotyczącego innej sprawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 6 października 2020 r. o sygn. akt III SA/Kr 6/20, co oznacza, iż tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie rozpoznał sprawy ze skargi na decyzję Rektora Uniwersytetu Warszawskiego z 15 czerwca 2020 r. nr "BDS-139/20" w jej granicach; w konsekwencji uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie zasadniczo nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy i stanowiącej przedmiot zaskarżenia decyzji, 2. art. 141 § 4 zd. drugie p.p.s.a. przez sformułowanie wytycznej zobowiązującej Rektora, aby "wydane rozstrzygnięcie uzasadnić zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a.", podczas gdy uchylona decyzja posiada rozstrzygnięcie uzasadnione zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji zawiera elementy niedostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji, a jednocześnie nie wskazał on innych, których by w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brakowało, zatem wytyczna Sądu pierwszej instancji nie jest dla organu administracji wykonalna. Ponadto Rektor UW zarzucił "naruszenie przepisów prawa materialnego", tj.: 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że zdaniem WSA w Warszawie w uzasadnieniu tej decyzji: - jako jedyną podstawę odmowy podano "brak terminowej realizacji programu studiów doktorskich", - brak jest "jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego i faktycznego", - "organ zaniechał wskazania w treści uzasadnienia, jak rozumie wymóg terminowej realizacji programu studiów doktoranckich dla doktoranta, który złożył wniosek o takie stypendium po uzyskaniu zgody na przedłużenie i z jakiej przyczyny uznał, że skarżąca tej przesłanki nie spełniła", - "motywy zaskarżonej decyzji, jak również jej podstawa prawna i faktyczna nie zostały przedstawione w sposób zrozumiały", - "w zaskarżonej decyzji organ nie tylko nie wyjaśnił przyjętej podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia, ale nawet nie uzasadnił, dlaczego skarżąca nie spełniła kryterium z § 9 ust. 1 pkt 1 zarządzenia, ograniczając się jedynie do podania jako jego podstawy niespełnienie przez skarżącego przesłanki terminowego realizowania programu studiów doktoranckich", - "problem w tym, że organ nie wyjaśnił dlaczego uznał, że przepisy te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie", podczas gdy lektura zaskarżonej decyzji potwierdza, że zawiera ona obszerne (ośmiostronicowe) i jasne uzasadnienie prawne i faktyczne stanowiska organu, zindywidualizowane do rozpatrywanej sprawy i zawierające (zwłaszcza na s. 6-9 zaskarżonej decyzji) kwestie niedostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji, zatem uzasadnienie w pełni odpowiadające wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a., w którym przedstawiono wyczerpująco prawne i faktyczne przyczyny odmowy przyznania stypendium oraz to, dlaczego organ uznał, że skarżąca przesłanek przyznania stypendium nie spełniła, co umożliwiało merytoryczną kontrolę stanowiska organu. 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez zastosowanie tego przepisu, o czym świadczy jego powołanie w podstawie prawnej wyroku, mimo niestwierdzenia przez WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku naruszenia prawa materialnego; brak wyjaśnienia zarzuconego organowi naruszenia prawa materialnego może świadczyć także o naruszeniu przepisu postępowania art. 141 § 4 p.p.s.a. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Rektor UW wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty i podzielił argumentację przywołaną na ich poparcie. Jak trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozostawia wątpliwości, że Sąd I instancji naruszył: art. 133 § 1 p.p.s.a. przez wydanie wyroku częściowo nie na podstawie akt sprawy dotyczących zaskarżonej decyzji Rektora Uniwersytetu Warszawskiego z 15 czerwca 2020 r. nr BSD-139/20; art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nierozpoznanie sprawy ze skargi na decyzję Rektora Uniwersytetu Warszawskiego w jej granicach, lecz poza jej granicami; art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sformułowanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w istocie nieodnoszącego się do rozpoznanej sprawy i stanowiącej przedmiot zaskarżenia decyzji oraz sformułowanie wytycznych co do uzasadnienia decyzji, które zostały już spełnione w zaskarżonej decyzji. Rozważania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku świadczą o tym, że Sąd I instancji przeniósł do niego obszerne fragmenty z uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z 6 października 2020 r. o sygn. akt III SA/Kr 6/20. Rozważania Sądu pierwszej instancji są w istocie powieleniem rozważań WSA w Krakowie, w których jedynie dostosowano nazwę organu, datę wydania decyzji, nazwę zarządzenia, numer zastosowanego przepisu i pominięto niewielkie fragmenty. Sąd I instancji nie uwzględnił jednak znacznych różnic między zaskarżoną decyzją Rektora Uniwersytetu Warszawskiego a decyzją Rektora będącą przedmiotem skargi w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 6/20. W szczególności Sąd I instancji pominął to, że zaskarżona Rektora Uniwersytetu Warszawskiego zawiera szczegółowe i wyczerpujące uzasadnienie prawne i faktyczne, odmiennie niż decyzja w sprawie rozpoznanej przez WSA w Krakowie. W konsekwencji Sąd I instancji błędnie uwzględnił skargę podnosząc uchybienia, których decyzja ta nie zawiera, a którymi obarczona był decyzja kontrolowana przez WSA w Krakowie. Już proste zestawienie zaskarżonego skargą kasacyjną uzasadnienia wyroku oraz uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie prowadzi do wniosku, że niemal w całości uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niniejszej sprawie stanowi przywołane dosłownie lub z niewielkimi modyfikacjami uzasadnienie podanego wyroku WSA w Krakowie. O powieleniu wyroku WSA w Krakowie świadczy m.in. zachowanie niektórych form męskoosobowych np. "przez skarżącego", gdy stroną skarżącą w niniejszej sprawie jest kobieta. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, o ile samo powielenie przez sąd administracyjny argumentacji z innego orzeczenia nie stanowi wadliwości wydanego wyroku (a nawet może wzmacniać pewność prawa), o tyle wadliwość taka zachodzi, jak w niniejszej sprawie, gdy nie występuje tożsamość stanów faktycznych. Zwłaszcza gdy uzasadnienie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji jest odmienne od tego, jakie można się domyślać, zawierała decyzja w sprawie poddanej kontroli sądowoadministracyjnej wyrokiem WSA w Krakowie z 6 października 2020 r. Godzi się też odnotować, że mimo posłużenia się przez WSA w Warszawie argumentacją z tego wyroku, Sąd ten nie powołał w żadnym miejscu oznaczenia, czy danych wyroku WSA w Krakowie. Jak to trafnie zauważył autor skargi kasacyjnej, prowadzi to do wniosku, że Sąd I instancji w istocie nie oparł swojego wyroku na zaskarżonej decyzji i pozostałej części akt sprawy administracyjnej z wniosku K. Z., lecz na sprawie, w której zapadł wyrok WSA w Krakowie. Stanowi to naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Opierając się na wyroku WSA w Krakowie, a nie na aktach sprawy administracyjnej z wniosku K. Z., w szczególności na treści zaskarżonej decyzji, w tym nie na jej uzasadnieniu, Sąd I instancji uchybił także art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rezultacie uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w szczególności podstawa prawna i jej wyjaśnienie, nie odnoszą się do sprawy administracyjnej zainicjowanej wnioskiem K. Z., co stanowi naruszenie art. 141 § 1 p.p.s.a. Nie jest bowiem znane stanowisko Sądu I instancji względem zaskarżonej decyzji, gdyż nie była ona przedmiotem do konstrukcji wywodów uzasadnienia Sądu I instancji. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego już tylko wskazane wyżej uchybienia uzasadniają zastosowanie przez Sąd kasacyjny art. 185 § 1 p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie (patrz wyrok NSA z 19.grudnia 2019 r. I OSK 369/19 a odnośnie do wadliwego przekopiowania przez Sąd I instancji uzasadnienia wyroku z innej sprawy zob. wyrok NSA z 7 listopada 2013 r. I OSK 1819/13). Jak to zauważa autor skargi kasacyjnej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na to, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji: jako jedyną podstawę odmowy podano "brak terminowej realizacji programu studiów doktoranckich"; brak jest "jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego i faktycznego"; "organ zaniechał wskazania w treści uzasadnienia, jak rozumie wymóg terminowej realizacji programu studiów doktoranckich dla doktoranta, który złożył wniosek o takie stypendium po uzyskaniu zgody na przedłużenie i z jakiej przyczyny uznał, że skarżąca tej przesłanki nie spełniła"; "motywy zaskarżonej decyzji, jak również jej podstawa prawna i faktyczna nie zostały przedstawione w sposób zrozumiały"; "w zaskarżonej decyzji organ nie tylko nie wyjaśnił przyjętej podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia, ale nawet nie uzasadnił, dlaczego skarżąca nie spełniła kryterium z § 9 ust. 1 pkt 1 zarządzenia, ograniczając się jedynie do podania jako jego podstawy niespełnienie przez skarżącego przesłanki terminowego realizowania programu studiów doktoranckich."; "problem w tym, że organ nie wyjaśnił dlaczego uznał, że przepisy te nie maja zastosowania w niniejszej sprawie". Tymczasem w skardze kasacyjnej słusznie podnosi się, że wskazane wyżej ustalenia Sądu I instancji są niezgodne z treścią zaskarżonej decyzji, która zawiera powołane wyżej elementy. Decyzja zawiera dokładne przywołanie stanu faktycznego sprawy (strona 1 i 3-6), przywołanie treści przepisów prawa oraz ich wyjaśnienie (strona 2-3 i 6-9), w tym szczegółowe odniesienie się do uwag wnioskodawczyni (strona 6-9). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Rektor bardzo obszernie rozwinął stanowisko dotyczące terminowej realizacji programu studiów doktoranckich (strona 6-9). Rektor dokonał wykładni przepisu art. 285 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669 ze zm.) i przepisów zawartych w "Zasadach przyznawania stypendium doktoranckiego na Uniwersytecie Warszawskim" wprowadzonych zarządzeniem nr 148 Rektora Uniwersytetu warszawskiego z 7 października 2019 r. w sprawie warunków i trybu przyznawania stypendiów doktoranckich na Uniwersytecie Warszawskim (Monitor UW z 2019 r. poz. 327) i wyjaśnił dlaczego doktorantka, która zrealizowała czwarty rok studiów doktoranckich a tym samym zrealizowała program studiów doktoranckich i otrzymała tzw. drugie przedłużenie studiów doktoranckich celem prowadzenia badań naukowych, nie może otrzymać stypendium doktoranckiego, pomimo, że wykazała się znacznymi osiągnięciami w zakresie postępów naukowych. Jak to zasadnie podniósł autor skargi kasacyjnej, uzasadnienia zaskarżonej decyzji Rektora UW nie sposób uznać za "ogólnikowe" czy "lakoniczne" a zwłaszcza że nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego i faktycznego, jak to stwierdził Sąd I instancji. Z lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie sposób wywieść, jak to uczynił Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, że "w zaskarżonej decyzji organ nie tylko nie wyjaśnił przyjętej podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia, ale nawet nie uzasadnił, dlaczego skarżąca nie spełniła kryterium z § 9 ust. 1 pkt 1 zarządzenia". Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera obszerne (ośmiostronicowe) i jasne uzasadnienie prawne i faktyczne stanowiska organu, zindywidualizowane do rozpoznawanej sprawy i zawierające kwestie niedostrzeżone przez Sąd I instancji. Zatem uzasadnienie w pełni odpowiada wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a., w którym przedstawiono wyczerpująco prawne i faktyczne przyczyny odmowy przyznania stypendium oraz to, dlaczego organ uznał, że skarżąca nie spełniła przesłanek przyznania stypendium. Wbrew zarzutom Sądu I instancji nie ograniczono się tylko do podania jako podstawy niespełnienia przez doktorantkę przesłanki terminowego realizowania programu studiów doktoranckich w roku akademickim poprzedzającym rok, w którym stypendium ma być przyznane. Skoro zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe, spełniające wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. i 11 k.p.a. uzasadnienie, to Sąd I instancji sformułował też błędne wytyczne, zobowiązując Rektora do prawidłowego uzasadnienia decyzji zgodnie wymogami art. 107 § 3 k.p.a., przez co także naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. W rezultacie Sąd I instancji nie wykazał przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji w części finalnej uzasadnienia zaskarżonego wyroku podał, że uchylił zaskarżony wyrok także na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., tj. z powodu naruszenia przez organ prawa materialnego. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest wywodów Sądu I instancji dotyczących naruszenia prawa materialnego. Biorąc pod uwagę to, że za przyczynę uchylenia decyzji Sąd I instancji przyjął wady uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które miały świadczyć o niejasności co do zrekonstruowanej przez organ podstawy materialnoprawnej, to zastosowanie przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uznać należy za co najmniej przedwczesne. Brak wyjaśnienia stwierdzonego naruszenia prawa materialnego świadczy nie tylko o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. ale także o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. zastosuje się do przedstawionego wyżej stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego i dokona oceny poprawności dokonanej przez organ wykładni przepisów prawa i oceny prawidłowości ich zastosowania, w szczególności pod kątem tego czy doktorantce przysługuje uprawnienie do otrzymania stypendium, a swoje stanowisko uzasadni stosownie do wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. Na podstawie art. 156 § 3 w zw. z art. 156 § 1 p.p.s.a. sprostowano zaskarżony wyrok w ten sposób, że wpisano prawidłowe oznaczenie zaskarżonej decyzji "BSD-139/20 " zamiast błędnego oznaczenia "BDS-139/20 ".