VIII SA/Wa 358/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant sekretarz sądowy Karolina Sikora, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi T. K. na uchwałę Rady Miejskiej w R. z dnia [...] lutego 2012 r. nr uchwała nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. UZASADNIENIE Rada Miejska w [...] (dalej także jako "organ" lub "Rada") działając na podstawie art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., dalej jako "ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym") oraz art. 18 ust. 2 pkt 5, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm., dalej jako "ustawa o samorządzie gminnym") w dniu 27 lutego 2012 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla obszaru w rejonie zalewu [...]przy ul. [...],[...],[...],[...]zwanego "[...]" (dalej też jako "mpzp"). Pismem z 10 lutego 2020 r. T. K. (dalej jako "skarżący") wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w kwestii dotyczącej pozbawienia dostępu do drogi publicznej nieruchomości położonych wzdłuż ul. [...], tj. działek o nr. ewid. [...],[...]oraz [...], arkusz mapy [...], obręb [...]–[...]. Wskazał, że jest właścicielem ww. nieruchomości, a działki te objęte są ustaleniami mpzp. W ocenie skarżącego konieczne jest podjęcie uchwały przez Radę w przedmiocie dokonania zmiany § 20 pkt 6 ust. 1 mpzp na następujące brzmienie: 1) Teren oznaczony na rysunku symbolem 1MN - pow. 1,35 ha: - dojazd od ulicy [...]ciągiem pieszo – jezdnym [...]oraz dojazd od ulicy [...]. Rada nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z 20 kwietnia 2020 r. skarżący złożył do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na powyższą uchwałę. Wniósł o stwierdzenie nieważności części zaskarżonej uchwały, tj. zapisów określonych w § 20 pkt 6 ust. 1 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zgodnie z przepisami określonymi w przedmiotowym planie część działek o nr. ewid. [...],[...]oraz [...]przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną strefa "[...]" oraz zabudowę obiektami służącymi do sportu i rekreacji strefa "[...]". Zapisy szczegółowe miejscowego planu nakazują dojazd do strefy "[...]" od ul. [...], ciągiem pieszo - jezdnym [...]. Skarżący wyjaśnił, że w październiku 2019 r. zwrócił się do Wydziału Geodezji Urzędu Miasta [...]z wnioskiem dotyczącym podziału ww. nieruchomości, a w odpowiedzi otrzymał informację, że żadna z przedmiotowych działek nie ma bezpośredniego dostępu do ul. [...]. Dostęp do drogi publicznej jest zaś niezbędny, by można było uznać daną działkę za budowlaną. Szczegółowe zapisy planu miejscowego określające układ komunikacyjny pozbawiają nowoprojektowane działki przeznaczone w mpzp pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną dostępu do drogi publicznej, wykluczając tym samym ich budowlany charakter. W ocenie skarżącego, pozbawienie działek o nr. ewid. [...],[...] oraz [...] dostępu do drogi publicznej bez jednoczesnego zapewnienia w planie miejscowym zamiennego dostępu do innej drogi publicznej stanowi przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego. Przepisy określone w części zaskarżonej uchwały naruszają zasady sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 140 Kodeksu cywilnego, a także w stosownych przepisach Prawa budowlanego. Rada uchwalając przedmiotowy plan, w szczególności ustanawiając nakazy określone w § 20 pkt 6 ust. 1, pozbawiła skarżącego prawa do swobodnego korzystania z nieruchomości zgodnie z ich gospodarczym przeznaczeniem określonym w planie miejscowym, gdyż uchwałodawca nie zapewnił do nowoprojektowanych działek adekwatnego dostępu do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę, Rada reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata wniosła o oddalenie skargi uznając ją za niezasadną. W uzasadnieniu organ wskazał, że nieruchomość skarżącego składająca się z działek o dotychczasowych nr ew. [...],[...] oraz [...] położona jest według ustaleń mpzp w trzech strefach funkcjonalnych: [...],[...],[...]. Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] (strefa zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) plan wskazuje dojazd od ul. [...]i ciągu pieszo - jezdnego [...]. Dla terenu [...] (strefa sportu i rekreacji) plan wskazuje dojazd od ul. [...], z dopuszczeniem jednego zjazdu na teren, natomiast dla terenu [...] (strefa zieleni urządzonej, w tym parkowej) - dojazd od ul. [...] i ul. [...]. Zabudowa zlokalizowana wzdłuż ul. [...] w poprzednich opracowaniach planistycznych obsługiwana była komunikacyjnie wyłącznie z tej ulicy. Obecnie obowiązujący plan z 2012 r. powiększył nieznacznie teren strefy mieszkaniowej, obejmując nią również część nieruchomości skarżącego. Z uwagi na konieczność uwzględniania hierarchii systemu komunikacyjnego miasta zawartej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], ustalenia tego planu kontynuują obowiązujący już dla tych terenów dojazd z ul. [...] z dopuszczeniem obsługi terenu wewnętrznymi ciągami pieszo – jezdnymi nie oznaczonymi na rysunku planu. Analogiczne rozwiązania zostały zastosowane dla terenów mieszkaniowo – usługowych znajdujących się po przeciwnej stronie ul. [...]- w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[...]" uchwalonym uchwałą Rady nr [...]z [...]września 2018 r. Organ wyjaśnił, że ul. [...] jest ulicą klasy Z i jako taka stanowi element podstawowego układu drogowego miasta, tworząc istotną w skali [...] trasę zapewniającą połączenie zachodniej części miasta z pozostałymi, w szczególności z centrum. Obsługuje zbiorczo całość terenów zabudowy wielorodzinnej, jednorodzinnej oraz strefę przemysłową. Tereny te, zarówno mieszkaniowe, jak i przemysłowe, stale się rozwijają, powstają kolejne domy jednorodzinne. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" planuje realizację kolejnych bloków wraz z usługami, co już w chwili obecnej powoduje wzmożony ruch pojazdów. W strefie przemysłowej powstają co raz to nowe hale, generując również wzrost ruchu ciężarowego. W przyszłości ul. [...] ma również zapewnić dojazd do planowanego ogrodu zoobotanicznego. Zatem rola tej ulicy, jako zbierającej ruch drogowy z ww. terenów, przesądza o ograniczonej możliwości zjazdów bezpośrednio na tę ulicę, a to dla zapewnienia płynności i bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nadto, w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[...]" przesądzono o przebudowie układu komunikacyjnego w obrębie ulic [...],[...] i [...], planując w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącego jedno z dwóch ważnych skrzyżowań. Zlokalizowanie w strefie skrzyżowania zjazdu do strefy [...], zgodnie z wnioskiem skarżącego wpłynęłoby na pogorszenie bezpieczeństwa oraz swobody ruchu, utrudniłoby również organizację poziomą i pionową kierunku głównego (tj. ul. [...]). Rada podkreśliła, że zaskarżony mpzp zakłada najbardziej racjonalny układ komunikacyjny dla terenów mieszkaniowych, bowiem przejęty z poprzednich, niekwestionowanych aktów planistycznych oraz powielony w planie sąsiadującym, a nadto utrwalony istniejącą praktyką obsługi tych terenów. Plan nie narusza zatem żadnych istniejących zjazdów dla terenu strefy [...], a wręcz umożliwia tworzenie nowych, z tym że z kierunku dotychczasowej obsługi komunikacyjnej tej strefy, tj. z ul. [...]. Plan ten w stosunku do działek skarżącego wskazuje różne drogi skomunikowania w zależności od obszarów ich przeznaczenia. Nie sposób więc uznać, że przedmiotowy plan ogranicza w jakikolwiek sposób skarżącego w korzystaniu ze swej nieruchomości. Wręcz przeciwnie, poprzez objęcie części działek strefą MNB i US daje właścicielowi większe możliwości inwestycyjne na przedmiotowych terenach. Skomunikowanie terenów [...] z drogą publiczną - ul. [...] i ciągiem pieszo – jezdnym [...] - poprzez wyznaczenie dróg wewnętrznych lub odpowiednich służebności spełnia wymogi ustawowe dostępu do drogi publicznej. W ocenie organu, nie ma również przeszkód, by skarżący dokonał podziału geodezyjnego swoich działek zgodnie z ustaleniami mpzp, poprzez wydzielenie drogi wewnętrznej czy poprzez ustanowienie służebności drogowej ze wskazaniem jej przebiegu. Niedokonanie podziału nieruchomości skarżącego nie jest więc wynikiem zapisów mpzp, a jedynie zaniechaniem samego zainteresowanego w wypełnieniu wymogu wskazania w postępowaniu podziałowym sposobu dojazdu z ul. [...] do nowo wydzielanej działki. W piśmie procesowym z [...]lipca 2020 r., skarżący podtrzymując stanowisko zawarte w skardze, wniósł o stwierdzenie nieważności § 20 pkt 6 ust. 1 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działek o nr. ewid. [...],[...] oraz [...]. Podniósł, że stanowisko pełnomocnika organu zawarte w odpowiedzi na skargę jest pozbawione oparcia w przepisach prawa, jak również stoi w sprzeczności z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych. Wskazał, że działka o nr [...] na całej długości bezpośrednio przylega wyłącznie do ul. [...], zaś pozostałe dwie działki graniczą z działką o nr ew. [...] i tylko przez tę działkę mają dostęp do ul. [...]. Działki stanowiące jego własność są oddzielone od ul. [...] prywatnymi działkami o nr ew. [...] oraz [...]dla których wydane jest prawomocne pozwolenie na budowę co praktycznie uniemożliwia wyznaczenie służebności drogowej czy ewentualnie ustanowienie drogi koniecznej. Ewentualne ustanowienie drogi koniecznej w postępowaniu sądowym wiązałoby się z wypłatą przez Skarb Państwa odszkodowania dla właścicieli nieruchomości, ponieważ konsekwencją ustanowienia w tym przypadku drogi koniecznej byłoby drastyczne obniżenie wartości ich nieruchomości. W ocenie skarżącego, żaden sąd po zbadaniu okoliczności sprawy, nie wydałby postanowienia o ustanowieniu drogi koniecznej, gdyż przedmiotowe działki mają łączną szerokość tylko 16,81 m (działka [...]- 5,38 m, działka [...]- 11,43 m), natomiast ich długość wynosi 73,31 m. W przypadku gdyby doszło do wydzielenia drogi koniecznej to szerokość działek o nr ew. [...] oraz [...]wyniesie jedynie 11,81 m. W związku z powyższym, przedmiotowe działki ze względu na ich szerokość bezpowrotnie utracą swoje gospodarcze przeznaczenie ściśle związane z możliwością ich zabudowy i staną się bezwartościowe. Niezrozumiała jest więc argumentacja organu, że właściciel nieruchomości musi we własnym zakresie podjąć starania o zapewnienie sobie dojazdu do własnej działki skoro przed uchwaleniem planu miejscowego jego nieruchomości posiadały faktyczny dostęp do drogi publicznej. Organ nie wykazał dlaczego wyznaczając dla części nieruchomości skarżącego dojazd od ul. [...], nie dopuścił jej skomunikowania z przylegającą do niej bezpośrednio drogą - ul. [...], w sytuacji gdy możliwość taka istniała przed uchwaleniem mpzp. W konsekwencji uchwalenia mpzp część nieruchomości skarżącego utraciła bezpośredni dostęp do drogi publicznej a tym samym prawo do ich zabudowy. W zaskarżonej uchwale doszło do nadużycia tzw. "władztwa planistycznego", a zapis § 20 pkt 6 ust. 1 narusza interes prawny skarżącego. Na potwierdzenie słuszności swojej argumentacji skarżący przytoczył fragmenty wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 464/11 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 1360/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wskazać należy, że w przepisie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2019 r., poz. 2167) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.") Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie była uchwała należąca do tej kategorii aktów. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może uchwałę lub zarządzenie zaskarżyć do sądu administracyjnego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zaskarżona uchwała dotyczy aktu prawa miejscowego a skarżący jest właścicielem nieruchomości znajdujących się w granicach objętych mpzp i w związku z tym posiada interes prawny w jej zaskarżeniu. W sprawie spełnione też zostały warunki formalne do zaskarżenia uchwały bowiem skarżący przed wniesieniem skargi pismem z 10 lutego 2020 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Wyjaśnić należy, że art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym determinuje legitymację skargową oraz zakres rozpoznania sprawy. Kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych ochroną prawną przysługującą skarżącemu posiadającemu tytuł prawny do określonej nieruchomości. W konsekwencji ewentualne uwzględnienie skargi powinno nastąpić w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. W tym kontekście należy dostrzec różnicę pomiędzy naruszeniem interesu prawnego, a uwzględnieniem skargi. Stwierdzenie zaś nieważności aktu w całości lub w części może mieć miejsce jeżeli doszło do obiektywnego naruszenia porządku prawnego - stwierdzenia określonych i stypizowanych naruszeń określonych w art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając wszystko to na uwadze Sąd rozpoznał przedmiotową skargę merytorycznie. Ocena czy uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest obarczona wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności (względnie stwierdzeniem wydania jej z naruszeniem prawa) na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się przez pryzmat przesłanek art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwa naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów ustawy o samorządzie gminnym, gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą to być naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 ww. ustawy). Jednak i tu brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W judykaturze za istotne naruszenie prawa uznaje się takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 Kpa. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uchwała w zaskarżonej przez skarżącego części nie narusza bowiem prawa. Na wstępie, dla porządku stwierdzić należy, że skarżący błędnie wskazuje, iż kwestionuje § 20 pkt 6 ust. 1 mpzp, w sytuacji gdy chodzi mu faktycznie o treść § 20 ust. 6 pkt 1 mpzp. Przepis ten stanowi zaś, że dla terenów wydzielonych w strefie, o której mowa w ust. 1 (a więc strefy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej na rysunku planu symbolem MN) obowiązują oprócz ustaleń ogólnych planu i strefy następujące ustalenia szczegółowe: teren oznaczony na rysunku planu symbolem [...]– pow. ok. 1,35 ha: - dojazd od ulicy [...] i ciągu pieszo – jezdnego [...]. W ocenie skarżącego, organ uchwalając mpzp, a w szczególności ustanawiając nakazy określone w ww. przepisie, pozbawił skarżącego prawa do swobodnego korzystania z nieruchomości zgodnie z ich gospodarczym przeznaczeniem określonym w planie miejscowym. Rada nie zapewniła bowiem do nowoprojektowanych działek skarżącego dostępu do drogi publicznej. Brak zaś jednoczesnego zapewnienia w planie miejscowym zamiennego dostępu do innej drogi publicznej (tj. do ul. [...]) stanowi przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego. Przepisy określone w części zaskarżonej uchwały naruszają więc zasady sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 140 Kodeksu cywilnego, a także Prawa budowlanego. Powyższy zarzut skarżącego nie jest zasadny. Zauważyć należy, że nieruchomość skarżącego składająca się z działek o nr ew. [...],[...] oraz [...]położona jest według ustaleń mpzp w trzech strefach funkcjonalnych: [...],[...],[...]. Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] (strefa zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) plan wskazuje dojazd od ul. [...]i ciągu pieszo - jezdnego [...]. Dla terenu [...] (strefa sportu i rekreacji) plan wskazuje dojazd od ul. [...], z dopuszczeniem jednego zjazdu na teren, natomiast dla terenu [...] (strefa zieleni urządzonej, w tym parkowej) - dojazd od ul. [...]i ul. [...]. Nie można tym samym zgodzić się ze skarżącym, że jest to sytuacja tożsama, czy nawet podobna do ocenianych w przytoczonych przez skarżącego orzeczeniach sądów administracyjnych, w których plan miejscowy zmienił zasady komunikacji, likwidując wcześniej istniejące dojazdy do wskazanych terenów i poprzez swoje zapisy (np. dotyczące minimalnej wielkości działek) uniemożliwiając faktyczne urządzenie dojazdów wskazanych planem. Przedmiotowy mpzp nie narusza bowiem żadnych istniejących zjazdów dla terenu strefy MN. Umożliwia zaś tworzenie nowych zjazdów, z tym, że z kierunku dotychczasowej obsługi komunikacyjnej tej strefy, tj. z ul. [...], a nie tak jak chciałby tego de facto skarżący, tj. zarówno z ul. [...], jak i z ul. [...]. Trafnie więc zauważył organ, że przedmiotowy plan nie ogranicza w jakikolwiek sposób skarżącego w korzystaniu ze swej nieruchomości. Plan ten w stosunku do działek skarżącego wskazuje różne drogi skomunikowania w zależności od obszarów ich przeznaczenia. Poprzez objęcie części działek strefą MNB i US daje właścicielowi większe możliwości inwestycyjne na przedmiotowych terenach. Skomunikowanie terenów MN z drogą publiczną - ul. [...]i ciągiem pieszo - jezdnym [...]poprzez wyznaczenie dróg wewnętrznych lub odpowiednich służebności spełnia zaś wymogi ustawowe dostępu do drogi publicznej. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej poprzez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Dlatego też, zdaniem Sądu przy uchwaleniu mpzp, wbrew zarzutowi skargi, nie doszło do naruszenia władztwa planistycznego. Wyjaśnić również w tym miejscu należy, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, iż "interes publiczny" nie uzyskał prymatu pierwszeństwa w stosunku do interesów jednostki. Przyjęte w ww. ustawie rozwiązania oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Organ ma obowiązek wyważenia praw jednostki i interesu publicznego, a także uwzględnienia aspektów racjonalnych działań, proporcjonalności i ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, chronionego Konstytucją RP (por. wyrok NSA z 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 76/18). Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Na koniec Sąd wyjaśnia, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 19 października 2020 r., na podstawie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (k. 54 akt sprawy).