II SA/Sz 875/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj\ Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] sierpnia 2022 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania S. Z. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza W. z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...], w sprawie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką - A. Z.. W motywach powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. Burmistrz W. odmówił Wnioskodawczyni prawa do świadczenia pielęgnacyjnego związku z opieką nad matką A. Z. z uwagi na fakt, że niepełnosprawność osoby wymagającej powstała po 18 roku życia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2021 roku orzekło o uchyleniu powyższej decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. organ I instancji ponownie odmówił S. Z. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką A. Z.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] maja 2021 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Następnie Wnioskodawczyni wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Kolegium. Wyrokiem z dnia [...] października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza W.. Sąd wskazał na potrzebę ustalenia sytuacji zawodowej i rodzinnej Wnioskodawczyni oraz zakresu opieki świadczonej przez Wnioskodawczynię. Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę ustalił, że wymagająca opieki matka Wnioskodawczyni, ma siedmioro dzieci tj. 6 córek i syna, który zamieszkuje z matką "od zawsze". Jedna z córek zamieszkuje w L., a pozostałe w W.. Ponadto dwie córki zamieszkują na tym samym osiedlu co ich matka. Zawodowo pracuje syn i trzy córki. Jak wynika ze zgromadzonych dowodów wszystkie córki w miarę możliwości i potrzeb pomagają matce w życiu codziennym (sprzątanie mieszkania, wieszanie firan, robienie zakupów, kupowanie leków, wożenie do lekarza, podawanie insuliny w zastrzykach). Przy czym to B. Z. najbardziej angażowała się w opiekę nad matką, kiedy najbardziej potrzebowała pomocy. W ubiegłym roku gdy niepełnosprawna matka miała problemy ze stopą cukrzycową, zmieniała opatrunki, robiła zastrzyki z insuliny i woziła matkę do lekarzy, bo posiada prawo jazdy i samochód. Natomiast Wnioskodawczyni w ubiegłym roku zamieszkiwała z partnerem i dwójką dzieci (5 i 11 lat) a od miesiąca mieszka z dziećmi u matki i naturalnym jest, że więcej teraz pomaga matce. Analizując sytuację zawodową Wnioskodawczyni ustalono, że w okresie od 2010 r. Wnioskodawczyni pracowała sporadycznie i krótko. W 2010 r. pracowała jeden miesiąc, w 2015 r. pracowała od miesiąca czerwca do listopada, ponadto ostatnio pracowała 3 miesiące w przedszkolu po zakończonym stażu z Powiatowego Urzędu Pracy (praca od 10 grudnia 2019 r. do 9 marca 2020 r.). Trzymiesięczne zatrudnienie było zagwarantowane po odbytym stażu z Powiatowego Urzędu Pracy, który trwał w okresie od 10 września 2019 r. do 9 grudnia 2019 r. W związku z tym organ I instancji ustalił, że aktywność zawodowa Wnioskodawczyni skończyła się w marcu 2020 r. Od tamtego momentu Wnioskodawczyni nie pracowała i nie była zarejestrowana w Urzędzie Pracy, jako bezrobotna, zarejestrowała się dopiero w dniu 21 grudnia 2021 r. W ocenie organu I instancji w badanej sprawie nie ma związku pomiędzy sprawowaną opieką a rezygnacją z zatrudnienia. Zakres pomocy czynionej matce przez Wnioskodawczynię w codziennych czynnościach nie jest wystarczający do uznania, że nie podejmuje on zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką. Pomaganie mamie wspólnie z pozostałymi siostrami (w sprzątaniu czy zakupach) nie jest przeszkodą i nie wyklucza podjęcia zatrudnienia. Obecny sposób opieki nie ma charakteru ciągłego i stałego. Jak ustalono ponadto podczas wywiadu środowiskowego wymagająca opieki niepełnosprawna jest osobą samowystarczalną jest w stanie samodzielnie przygotować posiłek, pójść do apteki czy pobliskiego sklepu. Sama dawkuje sobie leki. Większość czynności higienicznych wykonuje sama, opiekuje się też wnukami, kiedy jedna z córek jest w pracy. Zatem w ocenie organu I instancji w niniejszej sprawie brak jest związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem przez Wnioskodawczynię zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad matką. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Wnioskodawczyni wskazywał na obowiązki poszczególnych córek związanych z pracą zawodową oraz wychowaniem dzieci a także na ich sytuację materialną. Zarzucił też, iż organ I instancji nie wziął pod uwagę stanu zdrowia niepełnosprawnej oraz obowiązków, jakie w związku z tym spoczywają na osobie sprawującej opiekę. Niepełnosprawna choruje na nadciśnienie, cukrzycę i występujące w związku z tym stany zapalne nogi. Z uwagi na przebyte trzy udary ma trudności z poruszaniem i wymaga stałej opieki i kontrolowania przyjmowania leków. Jak oświadczył w odwołaniu pełnomocnik Wnioskodawczyni, poprzednio codziennie przychodziła ona do swojej matki, ale obecnie z nią już mieszka i w dalszym ciągu sprawuje stałą opiekę. Pomaga w higienie osobistej, przygotowuje posiłki, robi zakupy, sprząta. Nie podejmuje zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność zapewnienia prawidłowej opieki nad matką. Rozpatrując powyższe odwołanie, po przywołaniu przepisów regulujących zasady przyzwania świadczenia pielęgnacyjnego Kolegium wskazało, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na przyjęcie, że zachodzi w sprawie związek przyczynowy pomiędzy sprawowaną opieką a niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia przez Wnioskodawczynię co jest warunkiem koniecznym do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium nadmieniło, iż jak wynika z ustaleń przeprowadzonego w sprawie wywiadu środowiskowego, niepełnosprawna matka Wnioskodawczyni porusza się samodzielnie, bez pomocy innych osób, jest w stanie przygotować sobie posiłek, np. obiad, jedynie czasami Wnioskodawczyni S. Z. pomaga jej w przygotowywaniu posiłku. Niepełnosprawna sama dawkuje sobie leki, jest w stanie sama pójść do apteki i pobliskiego sklepu. Nadto większość czynności higienicznych wykonuje sama, czasami jedynie prosi Wnioskodawczynię o przytrzymanie przy wychodzeniu z wanny czy umycie pleców, jednak nawet i te czynności przed zamieszkaniem z nią Wnioskodawczyni wykonywała samodzielnie. Natomiast w zakresie zamieszkiwania Wnioskodawczyni z matką, organ odwoławczy wyjaśnił, że z ustaleń wywiadu środowiskowego wynika, iż dopiero na miesiąc przed przeprowadzeniem czynności wywiadu Wnioskodawczyni zamieszkała z matką, a głównym powodem tej decyzji były "kwestie osobiste" dotyczące samej Wnioskodawczyni (a zatem kwestie inne niż konieczność zamieszkiwania z matką w celu sprawowania opieki). Ustalono również, że niepełnosprawna miała problemy ze stopą cukrzycową, lecz zostały one zażegnane. Ponadto w protokole sporządzonym podczas wywiadu widnieje informacja, iż do czasu zamieszkania Wnioskodawczyni z matką większość czynności związanych z opieką wykonywała inna córka niepełnosprawnej. Co więcej, z oświadczeń z dnia [...] marca 2022 r. córek niepełnosprawnej wynika, że faktycznie czynnie angażują się one w sprawowanie opieki nad matką, wykonując takie czynności jak dostarczanie matce gotowego obiadu, sprzątanie mieszkania, wieszanie firan. robienie zakupów, kupowanie leków, wożenie do lekarza, służenie pomocą na prośbę mamy, podawanie insuliny w zastrzykach. Jednocześnie z rozmów przeprowadzonych z dziećmi A. Z. wynika, że nie tylko sama Wnioskodawczyni sprawuje opiekę nad matką. Kolegium zwróciło uwagę na fakt, że jak wynika z ustaleń wywiadu środowiskowego również zakres wykonywanych przez Wnioskodawczynię czynności związanych z opieką nad matką pozostaje ograniczony, bowiem przede wszystkim Wnioskodawczyni nie jest osamotniona w czynnościach związanych z opieką nad matką. Jak wynika z oświadczeń czterech innych córek niepełnosprawnej, jak również ustaleń wywiadu środowiskowego, one także czynnie udzielają się w opiekce nad matką. Mając na uwadze fakt, że łącznie z Wnioskodawczynią, w opiekę nad niepełnosprawną faktycznie zaangażowanych jest co najmniej pięć jej córek, należało uznać, że Wnioskodawczyni nie jest obciążona obowiązkami związanymi z opieką nad matką w zakresie uniemożliwiającym podjęcie przez nią jakiegokolwiek zatrudnienia. W ocenie Kolegium, faktyczny zakres oraz rozmiar czasowy opieki sprawowanej przez Wnioskodawczynię nad niepełnosprawną matką pozostaje do pogodzenia z równoczesnym podjęciem przez nią zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasowym. Końcowo Kolegium stwierdziło, iż analiza ustalonego przez organ I instancji przebiegu aktywności zawodowej Wnioskodawczyni nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że aktywność zawodowa Wnioskodawczyni w istocie ustała w celu sprawowania opieki nad matką. Pismem z [...] września 2022 r. pełnomocnik Skarżącej wystąpił ze skargą na powyższą decyzję zarzucając jej: 1. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy sprawowaną opieką a rezygnacją przez skarżącą z zatrudnienia, tj.: a) przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż świadczenie pielęgnacyjne przysługuje wyłącznie osobom, które zaprzestają aktywności zawodowej z powodu konieczności sprawowania stałej i długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną, w sytuacji, gdy wykładnia pojęcia rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej musi się odbywać przez pryzmat celu jakiemu świadczenia opiekuńcze służą, a zatem pojęcie rezygnacji z zatrudnienia należy rozumieć nie tylko jako zaprzestanie konkretnego działania, ale także jako jego niepodejmowanie z uwagi na wystąpienie przeszkody uniemożliwiającej to działanie, b) błędne przyjęcie, że zakres opieki jaką sprawuje skarżąca nad matką umożliwia podjęcie przez nią zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy, podczas gdy pełni ona stałą opiekę nad matką i z tego względu nie podejmuje zatrudnienia i nie ma możliwości pracy zarobkowej nawet w ograniczonym zakresie, 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a) błędną ocenę zebranego materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i przyjęcie, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą, a koniecznością sprawowania opieki nad osobą bliską legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, w sytuacji, gdy skarżąca z uwagi na stałą i długotrwałą opiekę nad matką nie może podejmować pracy, a w konsekwencji brak prawidłowej oceny zmierzającej do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu Skarżącej, b) poprzez brak uwzględnienia przy rozstrzyganiu interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej, który wyraża się w szczególności pominięciem celu w jakim ustawodawca przewidział istnienie świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazując na powyższe, pełnomocnik Skarżącej zawnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza W. a także o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi podniesiono natomiast, iż Skarżąca nie zgadza się z oceną Kolegium, jakoby opieka która sprawuje skarżąca nad matką nie wyłącza możliwości podjęcia przez nią zatrudnienia z uwagi na to, że pozostałe dzieci niepełnosprawnej uczestniczą w opiece nad nią. Skarżąca nie zgadza się z taką opinią, bowiem jako jedyna z rodzeństwa zapewnia matce stałą i ciągłą opiekę, od lutego 2022 r. przebywa razem dwojgiem dziećmi w miejscu zamieszkania matki. Poprzednio mieszkała około 1 km od matki i codziennie przychodziła do niej w celu sprawowania opieki. Pozostałe córki ze względu na sytuację życiową, rodzinną i finansową nie są wstanie zapewnić niepełnosprawnej stałej opieki stosownej do jej stanu zdrowia. Nadmieniono także, iż odmawiając Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego organ nie wziął pod uwagę i stanu zdrowia niepełnosprawnej oraz obowiązków jakie w związku z tym spoczywają na osobie sprawującej opiekę. Strona poprzednio codziennie przychodziła do swojej matki, a obecnie już z nią mieszka i w dalszym ciągu sprawuje stałą opiekę, pomaga w higienie osobistej, przygotowuje posiłki, robi zakupy, sprząta. Stara się zapewnić swojej matce jak najlepsze warunki do codziennego funkcjonowania. Nie podejmuje zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność zapewnienia prawidłowej opieki dla niepełnosprawnej matki. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sprawa na podstawie wniosku pełnomocnika skarżącej niezakwestionowanego przez organ administracji podlegała rozpatrzeniu w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: P.p.s.a.). W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm. - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 17 ust. 1 u.ś.r. zgodnie którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: matce albo ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, względnie innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, iż organy administracji rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, mają obowiązek ustalić, czy istnieje związek między niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Tym samym organ musi ustalić rozmiar faktycznie sprawowanej opieki w kontekście braku możliwości podjęcia pracy. Takich ustaleń faktycznych nie można jednak utożsamiać z oceną wskazań, dotyczących osoby niepełnosprawnej wynikających z treści orzeczenia o niepełnosprawności. W przypadku osób z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności, w rozumieniu art. 3 pkt 21 u.ś.r., nie podlega badaniu, w toku innego postępowania administracyjnego, czy w odniesieniu do takiej osoby zachodzi konieczność sprawowania opieki i konieczność udzielania jej pomocy w sposób określony w stosownych przepisach. O ile jednak konieczność stałej lub długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną wynika z orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, to dla ustalenia przesłanki związku przyczynowo-skutkowego w danym przypadku konieczne jest jednak ustalenie czy rodzaj bądź ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej. Samo legitymowanie się przez osobę wymagającą opieki określonym w stosownych przepisach orzeczeniem o niepełnosprawności nie może wykluczać możliwości wywodzenia braku związku przyczynowego ze stopnia faktycznie sprawowanej opieki nad taką osobą. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 2859/20). W badanej sprawie organy administracji w wykonaniu prawomocnego wyroku sądu administracyjnego z 28 października 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 824/21 uzupełniły postępowanie dowodowe i pozyskane w jego toku dane poddały wnikliwej ocenie. W szczególności organy poddały kompleksowej weryfikacji zakres opieki sprawowanej przez Skarżącą nad jej niepełnosprawną matką a także poczyniły należycie wnikliwe ustalenia co do okresu od kiedy owa opieka jest sprawowana oraz co dotychczasowego przebiegu jej aktywności zawodowej. Zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy, to jest zakresu i rozmiaru sprawowanej przez Skarżącą opieki nad matką. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd analizując akta sprawy, stanowiska organów oraz zarzuty odwołania i skargi nie znalazł podstaw do zakwestionowania podstawowego dla sprawy ustalenia organów administracji, iż zakres pomocy świadczonej niepełnosprawnej przez Wnioskodawczynię nie jest wystarczający do uznania, że nie podejmuje ona zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką. Wskazywany przez pełnomocnika Skarżącej fakt najpierw codziennego przychodzenia do matki a aktualnie wspólnego zamieszkiwania pod jednym adresem nie daje podstaw do stwierdzenia, iż czynności wspomagające niepełnosprawną są na tyle angażujące, aby stanowiły one dla Skarżącej przeszkodę w podjęciu pracy zawodowej lub aby zmusiły ją do zaprzestania aktywności zawodowej. Na szczególną uwagę zasługują wyjaśniania samej Skarżącej w wywiadzie z [...] marca 2022 r. w toku których wyjaśniała, iż nie zrezygnowała z pracy celem sprawowania opieki nad matką. Oświadczała też, iż zamieszkała z niepełnosprawną "ze względów osobistych". Skarżąca zgodnie z niekwestionowanymi ustaleniami poczynionymi w takcie wywiadu środowiskowego pomaga niepełnosprawnej w takich czynnościach życia codziennego takich jak: czasem przygotowanie posiłków, przytrzymanie przy wychodzeniu z wanny czy pomoc umyciu pleców a nadto, od pewnego czasu, codziennie wieczorem podaje zastrzyk z insuliną. Przy czym nie jest też sporne, iż niepełnosprawna może liczyć i uzyskuje wydatną pomoc innych córek a także wykonuje większość czynności życia codziennego samodzielnie. W tym zakresie Kolegium trafnie zwróciło uwagę na wyrok NSA z 24 czerwca 2021 r., sygn. akt I OSK 351/21, w którym wyjaśniono, że takie czynności, jak przygotowanie posiłków i ich podawanie, sprzątanie, umawianie wizyt lekarskich, czyli szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego są czynnościami, które nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności skarżącego, gdyż są to typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu. Również w ocenie Sądu podawany przez Skarżąca i potwierdzony w postępowaniu dowodnym zakres czynności nie dawał podstaw do przyjęcia istnienia wymaganego bezpośredniego związku między niepodejmowaniem zatrudnienia przez wnioskującą o świadczenie pielęgnacyjne, a sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawną. Wbrew zarzutowi skargi organy należycie wnikliwie zweryfikowały też stan zdrowia niepełnosprawnej oraz obowiązki jakie w związku tym spoczywają na osobie sprawującej opiekę a swoje ustalenia należycie odzwierciedliły w uzasadnieniach decyzji. Nie jest także trafny zarzut jakoby organ administracji nie uwzględnił przy rozstrzyganiu interesu społecznego i słusznego interesu Skarżącej, który wyraża się w szczególności pominięciem celu w jakim ustawodawca przewidział istnienie świadczenia pielęgnacyjnego. Świadczenie pielęgnacyjne ma bowiem na celu częściowe zrekompensowanie uszczerbku w budżecie osoby rezygnującej z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną w ramach realizacji obowiązku alimentacyjnego. Obowiązek alimentacyjny może polegać albo na świadczeniu określonych sum pieniężnych, albo na dostarczaniu w naturze określonej ilości produktów potrzebnych do życia, bądź też na osobistych staraniach. W sytuacji, gdy zobowiązany do alimentacji wybiera ten ostatni sposób wspomagania potrzebującej osoby mu bliskiej, polegający na rezygnacji z zatrudnienia po to, by osobistym staraniem wspierać tę osobę, z pomocą przychodzi mu Państwo. Osoba zobowiązana do alimentacji otrzymuje w zaistniałej sytuacji pomoc polegającą na przyznaniu jej świadczenia które jest niejako surogatem wynagrodzenia za pracę. Jest to bowiem określona przepisami kwota pieniężna, z którą wiąże się również opłacanie przez Państwo składek emerytalno-rentowych (por. np. wyrok NSA z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2167/18). W związku z powyższym Sąd, nie dopatrując się niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji skargę oddalił, stosownie do art. 151 P.p.s.a. Orzeczenia sądów administracyjnych cytowane powyżej, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/