I SA/Wa 2306/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), , Protokolant referent stażysta Marta Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2022 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 sierpnia 2021 r. nr DAP-WPK-727-1-570/2018/ICh w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu wniosku Prezydenta Miasta L. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Łódzkiego z 9 sierpnia 2011 r. nr GN.V/SP.VII.7723/Ł/7260/2005/HC, decyzją z 9 sierpnia 2021 r. nr DAP-WPK-727-1-570/2018/ICh odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Łódzkiego z 9 sierpnia 2011 r. odmawiającej stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę Miasto L. własności nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 3451 m2, uregulowanej w księdze wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wojewoda Łódzki, działając na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą", decyzją z 9 sierpnia 2011 r. odmówił stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę Miasto L. własności nieruchomości Skarbu Państwa położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 3451 m2, uregulowanej w księdze wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Łódzkiego z 9 sierpnia 2011 r. wystąpił Prezydent Miasta L. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zawarcie przez przedsiębiorstwo państwowe aktu notarialnego przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie stanowi prawa zarządu dla państwowej jednostki organizacyjnej posiadającej osobowość prawną, czyli dla przedsiębiorstw państwowych, co w efekcie skutkuje komunalizacją z mocy prawa takich nieruchomości na rzecz gmin. Zatem w ocenie wnioskującego bezspornie udowodnioną okolicznością jest fakt, że przedsiębiorstwa państwowe użytkujące opisane nieruchomości nie legitymują się tytułem prawnym do tych gruntów, co oznacza, że odmowa stwierdzenia komunalizacji przedmiotowego mienia, z mocy prawa została podjęta z naruszeniem art. 5 ust. 1 ustawy i dlatego konieczne jest stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Łódzkiego z 9 sierpnia 2011 r. w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Minister wskazał, że przedmiotowa decyzja Wojewody Łódzkiego z 9 sierpnia 2011 r. została wydana na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy, który stanowi, że mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do: 1) rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, 2) przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone w pkt 1 pełnią funkcję organu założycielskiego, 3) zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1 -staje się w dniu wejścia w życie ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. W uzasadnieniu decyzji Wojewody Łódzkiego z 9 sierpnia 2011 r. wyjaśniono, że na podstawie wykonanego operatu geodezyjnego z 14 grudnia 2010 r. zleconego przez Wojewodę Łódzkiego w celu ustalenia jaka część wyżej wymienionej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], w dniu 27 maja 1990 r. pozostawała w zarządzie L. Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego ustalono, że cała nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] położona w L. przy ul. [...] w obrębie [...] pozostawała w zarządzie ww. przedsiębiorstwa, na podstawie aktu notarialnego z 8 stycznia 1959 r. Rep. [...] oraz na podstawie aktu notarialnego z 22 kwietnia 1960 r. Rep. [...]. Powyższe oznacza, że cała nieruchomość objęta prawem zarządu nie znajdowała się we władaniu terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Wnioskodawca wskazał, że zawarcie aktu notarialnego przed wejściem w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie potwierdza prawa zarządu dla ww. jednostki, powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 5 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2074/14. Zgodnie z ww. wyrokiem zarząd nie mógł powstawać w sposób dorozumiany, a musiał jednoznacznie wynikać z decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie przepisów szczególnych regulujących gospodarowanie nieruchomościami państwowymi. Jak wynika z zebranej w sprawie dokumentacji, w tym z karty inwentaryzacyjnej nr [...] stanowiącej integralną część decyzji komunalizacyjnej Skarb Państwa nabył działkę nr [...] z obrębu [...] na podstawie umowy sprzedaży z 22 kwietnia 1960 r. Rep. [...] i umowy sprzedaży z 8 stycznia 1959 r. Rep [...]. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości ubiegający się o wywłaszczenie obowiązany był, przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego, wystąpić do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości i w razie porozumienia zawrzeć z nim w formie prawem przepisanej, umowę zamiany lub umowę nabycia nieruchomości za cenę ustaloną według zasad odszkodowania przewidzianych w niniejszej ustawie. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 ww. ustawy wywłaszczenie może nastąpić jedynie na rzecz Państwa. W każdym zatem wypadku wywłaszczenia na postawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. nieruchomość stawała się własnością Państwa i wchodziła w skład mienia ogólnonarodowego w rozumieniu art. 8 ówcześnie obowiązującej Konstytucji z dnia 22 lipca 1952 r. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1250/10). Jak uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 czerwca 1982 r. sygn. akt SA/Po 210/82 choć w stanie prawnym obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tj. do 1 sierpnia 1985 r.) - a zatem również w dniu zawarcia ww. umów sprzedaży z 1960 r. i 1959 r. - przepisy prawa nie przewidywały nabycia przez przedsiębiorstwo prawa własności nieruchomości, jednakże nabycie mienia przez Skarb Państwa dla potrzeb przedsiębiorstwa w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości skutkowało nabyciem przez to przedsiębiorstwo prawa użytkowania. Wskazano również na stanowisko Sądu Najwyższego, który w wyroku z 9 kwietnia 1992 r. sygn. akt III ARN 15/92 uznał, że zasada wyłączności rad narodowych i ich prezydiów co do gospodarowania terenami państwowymi, wynikająca z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. Nr 32, poz. 159 ze zm.) nie wykluczała możliwości objęcia zarządu nieruchomością przez czynności faktyczne, będące naturalną konsekwencją aktu nabycia nieruchomości. Powołane wyżej poglądy znalazły potwierdzenie w treści art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w pierwotnej wersji (Dz.U. Nr 22, poz. 99). Zgodnie z powołanym przepisem nieruchomości nabyte przez państwowe jednostki organizacyjne w drodze umowy pozostają w ich zarządzie. W dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. był to już art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74 ze zm.) – dalej zwanej "uggwn". Przepis ten odnosił skutek do każdego zarządu nabytego w drodze umowy, bez potrzeby wydawania jakichkolwiek dodatkowych aktów (tak też wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z 9 kwietnia 1992 r. sygn. akt III ARN 15/92). Tak bowiem można odczytywać zwrot: nabyte w drodze umowy pozostają w ich zarządzie. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2582/19 wskazał, że obowiązująca w dacie zawarcia umowy nabycia nieruchomości przez przedsiębiorstwo państwowe ustawa z 1961 r. normowała gospodarkę terenami i przewidywała przekazywanie gruntów państwowych w użytkowanie jednostkom państwowym, a warunkiem dopuszczalności takiego przekazania była zgodność z celami ustalonymi w planie zagospodarowania przestrzennego lub założeniami do niego. Uggwn w art. 8 ust. 1 przewidywała formę decyzji administracyjnej dla przekazania terenu państwowego w użytkowanie jednostkom państwowym, jednocześnie ustawa milczała w sprawie statusu jednostek państwowych, które nabyły nieruchomość od osób prywatnych w trybie ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r. Brak decyzji wydanej na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z 1961 r. oznacza, że nie zostało w jej trybie ustanowione ówcześnie na rzecz przedsiębiorstwa państwowego prawo użytkowania, co nie oznacza jednak, że przedsiębiorstwo takiego tytułu nie nabyło w późniejszym czasie, przed datą decydującą o dopuszczalności komunalizacji, a fakt nabycia nieruchomości w trybie umowy nie miał dla uprawnień przedsiębiorstwa żadnego znaczenia. Niewątpliwie wszak przedsiębiorstwo nabywszy grunt na cel wywłaszczenia wykonywało wobec niego uprawnienia wynikające z własności Państwa. Uggwn regulowała zarówno wywłaszczanie nieruchomości, jak i gospodarowanie nimi, na mocy jej art. 89 pkt 3 i 5 uchylona została ustawa wywłaszczeniowa z 1958 r., jak i ustawa z 1961 r. Uggwn w art. 8 (w pierwotnym jego brzmieniu) zawierała regulację dotyczącą nabywania przez państwowe jednostki organizacyjne nieruchomości niestanowiących własności państwowej, wprowadzając jednocześnie w ówczesnym art. 8 ust. 3 zasadę, że nieruchomości nabyte przez te jednostki w drodze umowy pozostają w ich zarządzie. Regulacja ta w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, może stanowić podstawę do uznania, że skutek przewidziany w tym przepisie odnosi się nie tylko do nieruchomości nabywanych na podstawie art. 8 ust. 1 uggwn, ale także do nieruchomości uprzednio nabytych w drodze umów, nie zawiera bowiem zastrzeżenia, że stosuje się go w odniesieniu do umów, o jakich mowa w art. 8 ust. 1 uggwn. W ten sposób ustawodawca uregulował kompleksowo sytuacje prawną tych wszystkich podmiotów, które nabyły grunty pierwotnie niestanowiące własności państwowej, ale wykonywały w konsekwencji wobec niej uprawnienia wynikające z prawa własności Państwa. Na to, że art. 8 ust. 3 uggwn (w pierwotnym brzmieniu) może być podstawą prawa zarządu nieruchomości nabytych w drodze umowy na podstawie art. 6 ustawy z 1958 r. wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 marca 2019 r. sygn. I OSK 1139/17. Stwierdzono w nim, że zawierając taką umowę przedsiębiorstwo państwowe działało zgodnie z wcześniej zatwierdzonym planem, nabywało nieruchomość z własnych środków budżetowych i w stosunku do niej - we własnym imieniu - realizowało wszystkie przysługujące właścicielowi prawa, a ponadto formalnie zarząd ten wynikał w szczególności z art. 8 ust. 3, następnie art. 8 ust. 2 uggwn. Stanowisko takie zajął też Sąd Najwyższy w wyroku z 9 kwietnia 1992 r. sygn. III ARN 15/92, w stanie faktycznym dotyczącym skutków nabycia nieruchomości w drodze umowy notarialnej w 1969 r. Sąd Najwyższy zakwestionował stanowisko, że jednostki państwowe mogły nabywać użytkowanie gruntów państwowych jedynie w trybie administracyjnym i przyjął za trafne stanowisko, że wniosek o szczególnym trybie ustanowienia zarządu nieruchomością nabytą na podstawie czynności cywilnoprawnej znajduje swe potwierdzenie w treści art. 8 ust. 3 uggwn w jego pierwotnym brzmieniu. Mając na uwadze powyższe Minister uznał, że nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 3451 m2, położona w L. przy ul. [...], znajdowała się w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego L. Przedsiębiorstwa Budownictwa Przemysłowego 27 maja 1990 r. Zgodnie z art. 6 ust. 1 uggwn grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, są zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej. Oznacza to, że grunty państwowe oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, nie należały - w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy - do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. W tym stanie rzeczy Minister stwierdził, że decyzja Wojewody Łódzkiego z 9 sierpnia 2011 r. odmawiająca stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę Miasto L. własności nieruchomości Skarbu Państwa położonej w L. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 3451 m2 uregulowanej w księdze wieczystej Kw nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], nie była obarczona żadną z wad enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, które obligowałby organ do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 sierpnia 2021 r. Gmina Miasto L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji Gmina zarzuciła naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz art. 6 ust. 1 uggwn. W skardze wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody Łódzkiego. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojawiła się niejednolitość poglądów co do tego, czy nieruchomości nabyte przez Skarb Państwa na podstawie umowy zawartej przed wejściem w życie uggwn (najczęściej, tak jak w niniejszej sprawie, chodziło o umowy zawarte w trybie art. 6 ustawy wywłaszczeniowej z 1958 r.), w której to czynności cywilnoprawnej Skarb Państwa reprezentowany był przez osoby działające w imieniu państwowej jednostki organizacyjnej (np. przedsiębiorstwa państwowego) przechodziły w zarząd tych państwowych jednostek organizacyjnych z mocy prawa, tj. na podstawie art. 8 ust. 3 uggwn (w dacie komunalizacji art. 8 ust. 2 uggwn) i czy jednostki te 27 maja 1990 r. legitymowały się do tych nieruchomości prawem zarządu, który wykluczał komunalizację tego mienia z mocy samego prawa w trybie art. 5 ust. 1 ustawy. W niektórych tego typu sprawach Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że art. 6 ust. 1 uggwn wymagał oddania gruntu w zarząd, co wymagało albo formy zindywidualizowanej, albo też przepisu rangi ustawowej (dowodu ustanowienia zarządu w danym trybie). Naczelny Sąd Administracyjny w tego typu sprawach zwracał uwagę na pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu uchwały z 27 lutego 2017 r. sygn. akt I OPS 2/16 w której odniesiono się do problematyki nieudokumentowania prawa władania nieruchomością przez przedsiębiorstwo państwowe w sposób określony w art. 38 ust. 2 uggwn i konsekwencji polegających na tym, że nieruchomość w takim przypadku należała 27 maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy. NSA uznał, że nie ma możliwości nabycia zarządu per facta concludentia. Pozostaje to bowiem w sprzeczności z ugruntowaną w systemie prawa funkcją zarządu jako administracyjnoprawnej formy władania nieruchomością, która do swego istnienia wymagała "aktu kreacyjnego". W ocenie NSA na gruncie sprawy z zakresu komunalizacji nie mógł znaleźć zastosowania art. 8 ust. 3 uggwn (w pierwotnej wersji) zgodnie z którym nieruchomości nabyte przez państwowe jednostki organizacyjne w drodze umowy pozostają w ich zarządzie. Po pierwsze, treść umowy wskazuje na to, że nabycie nastąpiło na rzecz Skarbu Państwa, a nie na rzecz przedsiębiorstwa państwowego. Po wtóre przepis ów odnosił się do nieruchomości nabytych w czasie obowiązywania uggwn, nie zaś do pozyskanych wcześniej. Kwestie uregulowania tzw. "zaszłości" znalazły się w przepisie przejściowym, tj. w art. 80 uggwn (w wersji obowiązującej od 10 kwietnia 1991 r.), który wyraźnie wskazywał, że grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie uggwn w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek (por. wyrok NSA z 10 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1289/15; wyrok NSA z 17 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1736/17; wyrok NSA z 9 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 722/17; wyrok NSA z 6 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 2939/18; wyrok NSA z 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 4101/18). W innych tego typu sprawach Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że w takim przypadku zarząd do nieruchomości wynikał z przepisów regulujących nabywanie nieruchomości w drodze umowy. Przedsiębiorstwo państwowe wchodziło w ten sposób we wszystkie prawa nabywcy nieruchomości z wyjątkiem – jak wyżej wspomniano – formalnego nabycia jej prawa własności. Zawierając taką umowę przedsiębiorstwo państwowe działało zgodnie z wcześniej zatwierdzonym planem, nabywało nieruchomość z własnych środków budżetowych i w stosunku do niej – we własnym imieniu - realizowało wszystkie przysługujące właścicielowi prawa. Wobec tego formalnie zarząd ten wynikał z powołanych wyżej przepisu prawa, a w szczególności z art. 8 ust. 3 uggwn w pierwotnej wersji (później art. 8 ust. 2 uggwn). W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego regulacja z art. 8 ust. 3 uggwn (w pierwotnym brzmieniu) może stanowić podstawę do uznania, że skutek przewidziany w tym przepisie odnosi się nie tylko do nieruchomości nabywanych na podstawie art. 8 ust. 1 uggwn, ale także do nieruchomości uprzednio nabytych w drodze umów. Nie zawiera bowiem zastrzeżenia, że stosuje się go w odniesieniu do umów, o jakich mowa w art. 8 ust. 1 uggwn. W ten sposób ustawodawca uregulował kompleksowo sytuacje prawną tych wszystkich podmiotów, które wykonywały wobec nabytych przez Skarb Państwa nieruchomości uprawnienia wynikające z prawa własności Państwa. Za taką wykładnią przemawia także użycie przez prawodawcę czasu przeszłego dokonanego: "nabyte". Skoro przepis ów obowiązywał już od dnia wejścia w życie uggwn, to intencją ustawodawcy było jego zastosowanie do nieruchomości nabytych przed datą jej wejścia w życie (por. wyrok NSA z 21 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1139/17; wyrok NSA z 30 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2582/19; wyrok NSA z 11 marca 2021 r. sygn. akt I OSK 1994/20). W niniejszej sprawie Gmina Miejska L. zarzuciła Wojewodzie Łódzkiemu to, że organ ten wydał decyzję z 9 sierpnia 2011 r. odmawiającą komunalizacji nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położonej w L. przy ul. [...] w sytuacji, gdy L. Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego nie legitymowało się decyzją o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie wydaną w trybie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (które przekształciło się z mocy art. 87 ust. 1 uggwn w zarząd) ewentualnie decyzją o oddaniu nieruchomości w zarząd lub umowami zawartymi na podstawie art. 38 ust. 2, czy decyzją o przekazaniu nieruchomości w zarząd na podstawie art. 87 ust. 2 uggwn. Według skarżącej Gminy umowy nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa z 8 stycznia 1959 r. Rep. [...] oraz z 22 kwietnia 1960 r. Rep. [...] w powiązaniu z treścią art. 8 ust. 3 uggwn nie skutkowały powstaniem na rzecz tegoż przedsiębiorstwa państwowego prawa zarządu, co świadczy że decyzja odmawiająca komunalizacji przedmiotowej nieruchomości została wydana z rażącym naruszeniem prawa - art. 5 ust. 1 ustawy w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa i z tego względu winna być stwierdzona jej nieważność. Gmina Miasto L. pomija jednak to, że kwestia takiej, czy innej wykładni art. 8 ust. 3 uggwn (w pierwotnym brzmieniu), później art. 8 ust. 2 uggwn (w brzmieniu obowiązującym na 27 maja 1990 r.) - na tle obowiązującego w dacie wejścia w życie uggwn stanu prawnego i w odniesieniu do treści umów nabycia nieruchomości zawartych w okresie obowiązywania zasady jednolitej ogólnonarodowej własności społecznej wyrażonej w art. 8 Konstytucji PRL z dnia 22 lipca 1952 r. (Dz.U. Nr 33, poz. 232 ze zm.), później wywodzonej z art. 128 Kodeksu cywilnego, w pierwotnym brzmieniu, do czasu wejścia w życie 1 lutego 1989 r. ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 3, poz. 11) – nie mogła świadczyć o wydaniu przedmiotowej decyzji komunalizacyjnej w warunkach nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Aby zarzucić Wojewodzie Łódzkiemu działanie w warunkach "rażącego" naruszenia prawa trzeba by wykazać, że organ ten działał z oczywistym naruszeniem prawa, tj. wydal decyzję w zaprzeczeniu do jasnego w swej treści stanu prawnego oraz niewątpliwego stanu faktycznego. Skoro jednak stan faktyczny leżący u podstaw wydania decyzji komunalizacyjnej z 2011 r. nie budzi wątpliwości, a art. 8 ust. 3 (później art. 8 ust. 2) uggwn może być różnie rozumiany i w związku z tym można przyjąć, że przepis ten dotyczy zawartych przed 1 sierpnia 1985 r. (datą wejścia w życie uggwn) przez Skarb Państwa reprezentowany przez państwowe jednostki organizacyjne umów nabycia nieruchomości i że jest podstawą prawną nabycia przed 27 maja 1990 r. prawa zarządu m.in. przez przedsiębiorstwa państwowe (taki pogląd prezentuje najnowsze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego), to nie można było postawić Wojewodzie Łódzkiemu zarzutu wydania decyzji komunalizacyjnej w warunkach rażącego naruszenia prawa, z tego powodu, że organ ten odmówił komunalizacji przedmiotowego mienia uznając, że L. Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego legitymowało się na podstawie umów Rep. [...] i Rep. [...] prawem zarządu do gruntu oznaczonego obecnie jako działka nr [...] o pow. 3451 m2, uregulowana w Kw nr [...] (Kw nr [...]), pochodząca z działki nr [...] wg stanu na 27 maja 1990 r., którego to gruntu dotyczą umowy Rep. [...]i Rep. [...], co potwierdza wypis z rejestru gruntów z 3 września 2018 r., archiwalny wypis z rejestru gruntów wg stanu na 27 maja 1990 r., rozliczenie geodezyjne M. M. z Biura Usług Geodezyjnych w L. Nie dostrzegając zatem wad nieważności z art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa Minister Spraw Wewnętrznych odmówił uwzględnienia wniosku Gminy Miasta L. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Łódzkiego z 9 sierpnia 2011 r. z czym Sąd orzekający w niniejszej sprawie się zgadza. Biorąc pod uwagę powyższe i uznając zarzuty skargi za nieskuteczne Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.