VII SA/Wa 933/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2009 r. sprawy ze skargi "[...]" S.A. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz "[...]" S.A. [...] kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE VII SA/Wa 933/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru budowlanego po rozpatrzeniu odwołania P. SA., Zakład Linii Kolejowych [...], od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], nakazującej P. SA. [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym mostu kolejowego zlokalizowanego nad rzeką R. [...] w linii kolejowej nr [...], w terminie do dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez wykonanie określonych w sentencji tej decyzji robót budowlanych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podniósł, iż ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu okresowej kontroli pięcioletniej oraz protokołu z oględzin dokonanych przez pracowników organu I instancji w dniu [...] lutego 2009 r., nr [...], dotyczącej oceny stanu technicznego omawianego wiaduktu wynika, że obiekt ten jest w nieodpowiednim stanie technicznym oraz zagraża bezpieczeństwu mienia, zdrowiu i życiu osób. Dowody te wskazują też jakie roboty budowlane należy wykonać celem usunięcia tych nieprawidłowości. Wyspecyfikowane w tych protokołach roboty zostały nakazane zaskarżoną decyzją. Organ odwoławczy stwierdził, iż nakazanie robót w trybie art. 66 ust 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, jest zgodne z prawem. Nadto przedstawiciel Skarżącego podczas rozprawy z dnia 02 marca 2009 r. stwierdził, że obecny zarządca nie zamierza dokonać rozbiórki tegoż obiektu, zatem także w tych okolicznościach zasadne było wydanie nakazu z art. 66 ust 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. Zdaniem organu obowiązki P. SA w zakresie zarządzania przedmiotowym obiektem wynikają w szczególności z art. 15 ust 4 a i b ustawy z dnia 08 września 2000 r., o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" , gdyż w świetle tych przepisów P. SA zarządza liniami kolejowymi oraz pozostałą infrastrukturą kolejową, przez którą rozumie się nie tylko linie kolejowe, lecz także inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury. Sporny obiekt, mimo likwidacji linii kolejowej, jest bezsprzecznie obiektem o którym mowa w tych przepisach. Zatem likwidacja linii kolejowej nie powoduje automatycznie, że dotychczasowy zarządca przestaje być zarządcą obiektów usytuowanych na danym obszarze, który nadal jest obszarem kolejowym, gdyż istnieją na nim omawiane obiekty. Reasumując, organ uznał, że aktualnie zarządcą tegoż wiaduktu drogowego jest P. SA. [ ...]. Natomiast nakaz z art. 66 Prawa budowlanego może otrzymać zarówno właściciel jak i zarządca obiektu. Skargę na powyższą decyzję złożyła P. Spółka Akcyjna [...] i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz w części decyzji z dnia [...] marca 2009 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 Kpa a także art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z art. 61 i art. 3 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, iż podjęto kroki w celu zwrócenie mostu [...] SA [...]. Podniosła również, iż dawna budowla kolejowa nie spełnia już warunków uznania jej za przedmiot o którym mowa w art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja podlega uchyleniu albowiem organ II instancji (Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego) dopuścił się rażącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa przez to, iż kwestionowane rozstrzygnięcie oparł właśnie na tej podstawie prawnej, podczas gdy decyzja wydana w I instancji oraz odwołanie od niej takie rozstrzygnięcie wykluczały. Należy bowiem zaznaczyć, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (organ I instancji) nakazał skarżącej usunięcie nieprawidłowości związanych z niewłaściwym stanem technicznym spornego mostu kolejowego, które opisał w pięciu punktach. Z treści odwołania od decyzji określającej te nieprawidłowości wynika, że skarżąca kwestionuje je jedynie w części. Odwołanie odnosi się bowiem tylko do wymaganych czynności opisanych w punktach 1,2,3 decyzji. Okoliczność ta nie może budzić wątpliwości, wynika bowiem w sposób oczywisty tak z odwołania jak i z jego uzasadnienia. Jeśli więc skarżąca zgodziła się z częścią decyzji organu I instancji (z punktami 4 i 5) i w tym zakresie jej nie kwestionowała to Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie miał podstaw do wydania orzeczenia utrzymującego tą decyzję w mocy (w całości), wszak nie była ona w całości podważana. Oznacza to, iż obowiązkiem organu II instancji było wypowiedzenie się jedynie co do części kwestionowanego rozstrzygnięcia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W tym stanie rzeczy odnoszenie się przez Sąd do zarzutów skargi uznać należy na obecnym etapie postępowania za przedwczesne. Obowiązkiem organu, który rozpozna odwołanie skarżącego po raz drugi będzie ocena orzeczenia wydanego w I instancji, ale tylko w kwestionowanej przez skarżącego części. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, oraz art. 152 i art. 200 ppsa.