I GSK 353/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi [A.] s.c. reprezentowanej przez wspólnika P. M. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 1731/18 w sprawie ze skargi kasacyjnej [A.] s.c. reprezentowanej przez wspólnika P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 3/16 w sprawie ze skargi [A.] s.c. reprezentowanej przez wspólnika P. M. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 14 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 1731/18 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska, sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (sprawozdawca), sędzia delegowany WSA Izabella Janson - po rozpoznaniu skargi kasacyjnej "T. A." s.c. reprezentowanej przez wspólnika P. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 3/16 w sprawie ze skargi "T. A." s.c. reprezentowanej przez wspólnika P. M. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych - w pkt 1. sprostował oznaczenie strony zawarte w komparycji wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 3/16 w ten sposób, że w miejsce słów: P. M. – wspólnika "T. A." s.c. wpisał słowa: "T. A." s.c. reprezentowanej przez wspólnika P. M.; w pkt 2. oddalił skargę kasacyjną; w pkt 3. zasądził solidarnie od wspólników "T. A." s.c. – P. M. i G. A. E. sp. z o.o. w B. na rzecz Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Pismem z 21 stycznia 2020 r. "T. A." s.c. reprezentowanej przez wspólnika P. M. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem NSA. Wskazano, że sprawa została rozpoznana m.in. przez sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Izabellę Janson (sprawozdawcę), która objęła urząd po zaprzysiężeniu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 20 lutego 2019 r., zgodnie z uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa nr 529/2018 z dnia 8 listopada 2018 r. Zdaniem skarżącego nie można uznać, aby sędzia Izabella Janson uzyskała rekomendację Krajowej Rady Sądownictwa, o której mowa w art. 179 Konstytucji RP. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania obowiązkiem Sądu jest dokonanie jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a. Chodzi zatem o oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie jednej z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271 – 273 p.p.s.a., uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Obowiązkiem Sądu jest też zbadanie, czy skarga jest wzniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Sąd administracyjny zobowiązany jest odrzucić skargę o wznowienie postępowania, która nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia opisanych w przepisach działu VII p.p.s.a. Zgodnie z art. 271 pkt 1 p.p.s.a. wznowienia postępowania można żądać z powodu nieważności, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia. Mając na uwadze regulacje ustrojowe sądownictwa administracyjnego, osobą nieuprawnioną jest osoba niebędąca sędzią, a więc ten, kto nie posiada kwalifikacji sędziowskich i nie został powołany na stanowisko sędziego sądu administracyjnego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) lub ten, kto wprawdzie posiada kwalifikacje sędziowskie, jednak nie został powołany na stanowisko sędziego, a także osoba, która zgodnie z ustawą nie ma uprawnień do orzekania w danym sądzie administracyjnym. Uprawnienia do orzekania w składach danego sądu administracyjnego wynikają z faktu otrzymania nominacji na określone stanowisko we wskazanym sądzie administracyjnym lub delegacji do orzekania w określonym sądzie. Przez akt powołania osoba staje się sędzią, czyli jest uprawniona do orzekania. Akt powołania jest aktem kształtującym status sędziego – osoba powołana przez Prezydenta RP jest uprawniona do orzekania w określonym sądzie (vide postanowienie NSA z 19 października 2007 r., I OSK 1543/07). Zgodnie z art. 179 Konstytucji RP, Sędziowie są powoływani przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na czas nieoznaczony. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. Pozycja ustrojowa Prezydenta RP została określona w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Konstytucja zalicza wprawdzie Prezydenta do organów władzy wykonawczej (art. 10 ust. 2 Konstytucji RP), ale nie oznacza to, że należy on do organów administracji publicznej. W zakresie, w jakim Prezydent RP działa jako głowa Państwa Polskiego, symbolizując majestat Państwa, jego suwerenność, wykracza poza sferę działalności administracyjnej. Kompetencja Prezydenta RP określona w art. 179 Konstytucji traktowana jest jako uprawnienie osobiste (prerogatywa) Prezydenta, a zarazem sfera jego wyłącznej gestii i odpowiedzialności (vide: wyrok TK z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt K 18/09, OTK-A 2012/6/63; postanowienia NSA z 17 października 2012 r.: sygn. akt I OSK 1876/12, I OSK 1877/12, I OSK 1889/12). Powoływanie sędziów przez Prezydenta RP nie jest uprawnieniem z zakresu administracji publicznej lecz stosowaniem norm konstytucyjnych. Jest to rozstrzygnięcie dyskrecjonalne Prezydenta PR, mieszczące się w zakresie jego osobistej prerogatywy. Spełnienie przez kandydata wymogów określonych w przepisach prawa nie oznacza uprawnienia do powołania przez Prezydenta RP na stanowisko sędziego. W ramach kompetencji Prezydenta RP z art. 179 Konstytucji RP mieści się uprawnienie do odmowy uwzględnienia wniosku KRS. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma sporu co do tego, że prawo odmowy powołania sędziego powinno być rezultatem wykonywania przez Prezydenta zadań, jakie postawiła przed nim Konstytucja, a więc czuwania nad przestrzeganiem Konstytucji, stania na straży suwerenności państwa, nienaruszalności i niepodzielności jego terytorium. Jak to wyżej podniesiono Prezydent RP ma prawo odmowy uwzględnienia wysuniętych przez KRS wniosków, jeżeli sprzeciwiłaby się one wartościom, na straży których postawiła go Konstytucja (vide: wyrok TK z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt K 18/09, Paweł Sarnecki [w:] "Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz", pod red. L. Garlickiego, pkt 10 do art. 126). Autor skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego pominął tą okoliczność, że Sędzia del. WSA Izabella Janson nie objęła urzędu po zaprzysiężeniu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 20 lutego 2019 r., zgodnie z uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa nr 529/2018 z dnia 8 listopada 2018 r. Tym samym brak jest podstawy by uznać, że sędzia Izabella Janson uzyskała rekomendację Krajowej Rady Sądownictwa, o której mowa w art. 179 Konstytucji RP. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wręczył w dniu 28 września 2005 r., Izabelli Janson akt powołania do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (v: https://www.prezydent.pl/aleksandra-kwasniewskiego/aktualnosci/rok 2005/art,151,300,nominacje-sedziowskie-w-palacu-prezydenckim.html.). Następnie Sędzia otrzymała delegację do orzekania w Naczelnym Sądzie Administracyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro Prezydent RP powołał Izabellę Janson do pełnienia urzędu sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie może być osobą nieuprawnioną, o której mowa w art. 271 pkt 1 p.p.s.a. Względem do sędzi del. WSA Izabelli Janson nie mają odniesienia uwagi autora skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego dotyczące nowego statusu Krajowej Rady Sądownictwa oraz jej aktualnego składu oraz rozważania płynące w tej mierze z wyroku TSUE z 19 listopada 2019 r. Zatem w wydaniu orzeczenia zaskarżonego skargą o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z 14 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 1731/18, nie uczestniczyła osoba nieuprawniona, o której mowa w art. 271 pkt 1 p.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego nie została, zatem oparta na ustawowej przesłance wznowienia, o której mowa w art. 271 pkt 1 p.p.s.a., i jako taka podlegała odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.