II SA/Rz 550/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom - skargę oddala - UZASADNIENIE Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], wydaną w przedmiocie nakazu wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: W piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. J. G. (dalej: "skarżący") zwrócił się do Wójta Gminy o interwencję w sprawie zmiany stosunków wodnych. Skarżący podał, że jego sąsiedzi – Z. P. i J. P. wybudowali mur wzdłuż drogi gminnej, skutkiem czego całą woda w ich nieruchomości spływa obecnie na działkę skarżącego. Zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek skarżącego, w sprawie skierowania wód opadowych na działkę nr 1921/3 w wyniku wybudowania muru betonowego wzdłuż drogi gminnej ul. F. przez Z. P. i G. P. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], Wójt Gminy odmówił nakazania właścicielom działki nr 1920.4 w G. – Z. P. i G. P. przewrócenia stanu poprzedniego na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegającym szkodom. Uwzględniając odwołanie skarżącego, decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło opisaną wyżej decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, materiał odwodowy zgromadzony w aktach sprawy nie był wystarczający do zajęcia stanowiska o braku podstaw do wydania nakazu w formie decyzji administracyjnej. Wprawdzie skarżący w piśmie inicjującym postępowanie w opisywanej sprawie podał, ze przyczyną zalewania jego nieruchomości jest realizacja murka wzdłuż drogi gminnej, niemniej przed wydaniem decyzji przez organ I instancji wskazał dodatkowo, że zmiana stanu wód jest związana również z podniesieniem terenu działki nr 1920/4. Organ I instancji ocenił natomiast jedynie wpływ realizacji murka wzdłuż drogi gminnej na zalewanie działki skarżącego, a zatem nie ustalił w sposób prawidłowy stanu sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Wójt Gminy, działając na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 310 z późn. zm.) – dalej: "P.w.", nakazał Z. P. i G. P. wykonanie na działce nr 1920/4, w terminie do dnia [...] kwietnia 2020 r., nasypu ziemnego zapobiegającego szkodom. Organ wskazał w rozstrzygnięciu, że nasyp ziemny należy wykonać na odcinku długości 42,10 m wzdłuż istniejącego murka ogrodzenia, które jest posadowione w granicy działek 1920/4 i 1920/2, szerokość tego nasypu powinna wynosić 0,85 m. Nasyp ziemny należy wyprofilować tak, aby był uzyskany spadek poprzeczny w kierunku od murka ogrodzenia w stronę zachodnią działki nr 1920/4 (spadek średni i = 17,65 %). Wysokość nasypu od strony murka ogrodzenia powinna wynosiła 0,15 m. Po wykonaniu nasypu ziemnego teren należy obsiać mieszanką traw. Jednocześnie organ zastrzegł w rozstrzygnięciu, że szczegółowy sposób wykonania nasypu ziemnego wraz z jego przekrojem poprzecznym stanowi załącznik graficzny do decyzji. Zdaniem Wójta, w opisywanej sprawie zachodzą zatem przesłanki, o których mowa w art. 234 ust. 3 P.w. do wydania decyzji w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych. Pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie a szkodliwym oddziaływaniem istnieje bowiem związek przyczynowo-skutkowy. Z opinii biegłego w sposób jednoznaczny wynika, że nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie, która została spowodowana nawiezieniem i rozplantowaniem ziemi przez Z. P. i G. P. na fragmencie działki nr 1920/4 od jej wschodniej strony, tj. od granicy z działką nr 1920/2 oraz poprzez zasypane naturalne zagłębienie w terenie, które przed jego zasypaniem umożliwiało naturalny spływ wód opadowo — roztopowych nie wyrządzając szkody w murku ogrodzenia działki nr 1920/2. Podniesienie terenu od strony wschodniej, tj. poniżej istniejącego murka ogrodzenia od strony ul. F. wzdłuż granicy z działką nr 1920/2 powoduje podczas opadów deszczu i po roztopach wiosennych spływ powierzchniowy z fragmentu działki nr 1920/4 (południowo - wschodnia część działki) w kierunku murka ogrodzenia działki nr 1920/2. Spływająca woda wymywa grunt wzdłuż murka ogrodzenia skarżącego, tym samym powoduje szkodę dla gruntu sąsiedniego. Jednocześnie biegły wskazał, że wykonany murek ogrodzenia na działce nr 1920/4 w jej części południowej od strony drogi gminnej, tj. ul. F. nie ma związku z powstaniem szkód w mieniu skarżącego. Organ I instancji podkreślił przy tym, że opinię biegłego uznała sporządzoną z zachowaniem zasad należytej staranności, zaś wnioski z niej wynikające są zbieżne z ustaleniami dokonanymi przez sam organ, w tym z zeznaniami stron postępowania. W ocenie Wójta, wykonanie nasypu ziemnego zabezpieczy ogrodzenie skarżącego przed możliwością wymywania gruntu przez wody opadowo-roztopowe pod ogrodzeniem, a nadto rozwiązanie takie wskazał sam biegły w swojej opinii. Dodatkowo brak jest możliwości usunięcia urobku tworzącego nasyp, bowiem w tym miejscu przebiega linia przewodu światłowodu posadowionego na głębokości od 0,70 m do 0,80 m, zaś usunięcie ziemi i przywrócenie terenu do stanu pierwotnego odsłoniłoby kabel światłowodowy. Tym samym za zasadne uznano nałożenie na stronę obowiązku wykonanie nasypu ziemnego zapobiegającego szkodom. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli skarżący oraz Z. P. J. G. podniósł, że decyzja organu I instancji został wydana niezgodnie z prawem, gdyż w wyniku jej wykonania nastąpi zasypanie ogrodzenia skarżącego. Zdaniem odwołującego się, Wójt winien wydać decyzję w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego, gdyż realizacja kolejnego nasypu na już wcześniej wykonanym prowadzić będzie do kolejnych zmian wód z dalszą szkodą dla skarżącego. Ponadto skarżący podniósł, że organ I instancji błędnie podzielił wniosku płynące z opinii biegłego, gdyż nie wynika z niej w jakikolwiek sposób dlaczego realizacja murka wzdłuż drogi nie miała wpływu na powstanie szkód na działce skarżącego. Niezależnie od powyższego odwołujący się wyraził przekonanie, że Gmina jest stroną w opisywanej sprawie, a zatem Wójt nie powinien być organem I instancji w postępowaniu. Z. P. podniosła z kolei, że organ I instancji nie uwzględnił i nie odniósł się do szeregu dowodów przedstawionych przez nią w toku postępowania. Nie wyjaśnił bowiem dlaczego ignorował dokumentację fotograficzną przedstawioną na okoliczność wykazania istnienia spornego nasypu już w 2010 r. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że odwołująca dokonała podwyższenia terenu własnej działki, gdyż jedyną czynnością jaką dokonała w 2018 r było zebranie nadmiaru ziemi od strony zachodniej działki i małe wyrównanie ubytków w gruncie od strony wschodniej. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta w zakresie terminu wykonania nałożonego na strony obowiązku i w tym zakresie wyznaczyło nowy termin – do dnia [...] czerwca 2020 r., natomiast w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium podniosło, że zaskarżone odwołaniem rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, przez co zaskarżoną decyzję w znacznej części - z wyjątkiem określenia terminu wykonania nałożonego obowiązku – należy uznać za prawidłową. Wyjaśniając kwestię naruszenia stosunków wodnych na działce nr 1920/4 w G. ze szkodą dla nieruchomości sąsiedniej, tj. działki wnioskodawcy nr 1920/2, Wójt Gminy w ocenie Kolegium przeprowadził prawidłowo postępowanie wyjaśniające, które pozwala na merytoryczne rozpoznanie podania. Ustalił bowiem stan faktyczny na gruncie, nie tylko na podstawie przeprowadzonych wizji lokalnych na gruncie, ale też na podstawie opinii powołanego w sprawie biegłego. Uznając, że w wyniku wykonania podniesienia poziomu działki, nastąpiło naruszenie stosunków wodnych na gruncie, ze szkodą dla działki skarżącego, wybrał wskazany przez biegłego sposób zabezpieczenia przed zalewaniem działki sąsiedniej, uznając go za odpowiedni. W ocenie organu odwoławczego brak jest przy tym podstaw do zakwestionowania wybranego sposobu zabezpieczenia gruntów, gdyż nasyp zabezpieczy ogrodzenie przed możliwością wymywania gruntu przez wody opadowo-roztopowe, które spływały po terenie działki nr 1920/4 od jej strony zachodniej w kierunku wschodnim, tj. w stronę ogrodzenia usytuowanego w granicy działek nr 1920/4 i 1920/2. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że nieuwzględnienie wniosków dowodowych stron nie oznacza, że dowód został pominięty w prowadzonym postępowaniu. Innymi słowy dany dowód jest brany pod uwagę i rozpatrywany przez organ, ale to nie oznacza, że organ musi dać mu wiarę i ustalać stan faktyczny sprawy wyłącznie na jego podstawie. Zarzuty w tym zakresie należało więc uznać za nieuzasadnione, gdyż organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał na podstawie jakich dowodów ustalił stan faktyczny sprawy, a Kolegium ustalenia te podzieliło. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, J. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Powtarzając zarzuty sformułowane w odwołanie wniesionym od decyzji organu I instancji skarżący zakwestionował stanowisko Kolegium odnośnie obiektywnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżącego, wybudowanie murka wzdłuż drogi gminnej tamuje spływ wód, skutkiem czego jest stagnowanie się wody na działce skarżącego. Okoliczność ta została zupełnie pominięta przez biegłego, stąd brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia przedłożonej opinii. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Zgodnie z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], nakazującą Z. P. i G. P. wykonanie na działce nr 1920/4 nasypu ziemnego zapobiegającego szkodom, w sposób wskazany w rozstrzygnięciu decyzji. Podstawę prawną do wydania ww. rozstrzygnięcia stanowił art. 234 ust. 3 P.w. Zgodnie z art. 234 ust. 1 P.w. którym właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. Stosownie zaś do art. 234 ust. 3 P.w., jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji, nakazuje właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności. Wydanie decyzji na podstawie art. 234 ust. 3 P.w. poprzedza ustalenie czy właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie i czy zmiany te szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Zastosowanie wskazanej regulacji jest uzależnione od wystąpienia skutku w postaci szkody (szkodliwy wpływ dokonanych zmian na grunty sąsiednie). Tym samym pomiędzy zmianą stanu wody na gruncie, a szkodliwym oddziaływaniem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Wymaga podkreśleia, że ustalenie związku przyczynowo - skutkowego między dokonaną zmianą na gruncie a wynikłą, z powodu tej zmiany, szkodą na gruncie sąsiednim, co do zasady wymaga posiadania specjalistycznej wiedzy z zakresu gospodarki wodnej, hydrologii, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych, a także ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich badań, analiz i obliczeń. W postępowaniu dotyczącym naruszenia stosunków wodnych na gruncie, konieczne jest zatem co do zasady przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, zawierającej m.in. analizę panujących na gruncie stosunków wodnych oraz ich zmian, przyczyny tych zmian oraz ewentualnie wskazania co do wyboru właściwego środka likwidującego szkodliwe działania właściciela gruntu względem gruntów sąsiednich. Nie każda zmiana stosunków wodnych na gruncie będzie skutkowała zastosowaniem art. 234 ust. 3 P.w. Musi to być zmiana szkodliwie wpływająca na grunty sąsiednie, wobec czego sama zmiana stanu wody na gruncie nie uprawnia jeszcze organu do tego aby uwzględnił on żądania strony. W kontekście oceny legalności zaskarżonej decyzji wymaga również wskazanie, że skoro w art. 234 ust. 3 P.w. istnieje wybór co do rodzaju obowiązku jaki ma być nałożony (nakaz przywrócenia stanu poprzedniego lub nakaz wykonania urządzeń), to organy powinny należycie uzasadnić wydane rozstrzygnięcie, w tym dlaczego wybrane rozwiązanie uznały za relewantne do finalnego załatwienia sprawy administracyjnej. Celem postępowania prowadzonego w przedmiocie zmiany stosunków wodnych na gruncie jest bowiem szeroko pojęte osiągniecie stanu zgodnego z przepisami P.w., w tym wyegzekwowanie ciążących na właścicielach gruntów ustawowych obowiązków. Do obowiązków takich należy zaś m.in. utrzymywanie w należytym stanie technicznym koryta cieków naturalnych oraz kanałów, będących w jego władaniu (art. 231 pkt 2 P.w.) oraz zapewnienie swobodnego spływu wód powodziowych oraz lodów (art. 231 pkt 2 P.w.). Przyjęte przez organ rozwiązane winno zostać uzasadnione mając również na uwadze wymogi wynikające z art. 107 § 3 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a., a także ogólne zasady procedury administracyjnej jak zasadę praworządności (art. 7 K.p.a.), zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 K.p.a.) oraz – co nie mniej istotne – zasadę szybkości postępowania (art. 12 § 1 K.p.a.). Odnosząc powyższe rozważania do realów niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie Sądu stan faktyczny ustalony i udokumentowany przez organy w nadesłanych aktach administracyjnych nie budzi wątpliwości i jest wystarczający do poddania kontroli legalności wydanych rozstrzygnięć pod kątem zastosowanych przepisów prawa oraz wyboru rodzaju decyzji, która ma prowadzić do załatwienia sprawy. W opisywanej sprawie Wójt, po otrzymaniu wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2018 r., w piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania wód opadowych na działkę nr 1921/3, a skutek wybudowana muru betonowego wzdłuż drogi gminnej – ul. F. [...]. W toku postępowania przeprowadził rozprawy administracyjne w dniach [...] października 2018 r. (k. nr 66 akt administracyjnych), [...] marca 2019 r. (k. 249 akt administracyjnych) oraz [...] sierpnia 2019 r. (k. 398 akt administracyjnych). Analiza treści sporządzonych protokołów upoważnia do stwierdzenia, że ustalenia dokonane w wyniku rozpraw mogły stanowić podstawę do rozstrzygnięcia sprawy. Organ dokonał bowiem oględzin terenu, przyjął oświadczenia stron postępowania oraz przesłuchał świadków, a same protokoły zostały sporządzone zgodnie z wymogami art. 67 § 1 i § 2 pkt 4 w zw. z art. 68 K.p.a. W sprawie powołano również biegłego, który sporządził "Opinię techniczną w sprawie zmiany stosunków wodny a gruncie – działce nr 1920/4 ze szkodliwym wpływem dla działki o nr ewid. 1920/2 i 1921/3 w miejscowości G., Gmina [...], pow. [...], woj. [....]" (k. 137 akt administracyjnych). W toku postępowania biegły każdorazowo wyjaśniał zaistniałem wątpliwości, sporządzając opinie uzupełniające z marca 2019 r. (k. 271 akt administracyjnych), października 2019 r. (k. 460 akt administracyjnych) oraz stycznia 2020 r. (k. 551 akt administracyjnych). Organy obydwu instancji uznały sporządzoną opinię za dokument sporządzony z zachowaniem zasad należytej staranności oraz obiektywnie wykazujący zarówno sam fakt zaistniałej zmiany stosunków wodnych, jak i jej szkodliwy wpływ na działkę sąsiednią. Ponadto w ocenie organów obydwu instancji, w opinii biegły wskazał sposób usunięcia zaistniałej nieprawidłowości, wraz ze szczegółowym wyjaśnieniem iobliczeniami. Sąd w pełni podziela stanowisko organów wyrażone w kwestii zarówno oceny rzetelności i fachowości samej opinii, jak i wyboru sposobu doprowadzenia gruntu do stanu zgodnego z prawem. W sporządzonej opinii oraz jej uzupełnieniach biegły wskazał w sposób nie budzący wątpliwości, że w 2018 r. doszło do podniesienia poziomu terenu części działki nr 1920/4, co skutkowało zasypaniem naturalnego zagłębienia terenu, umożliwiającego naturalny spływ wód opadowo – roztopowych, a w konsekwencji powstaniem szkód na działce nr w1920/2. Biegły wykazał również, że wykonany murek ogrodzenia na działce nr 1920/4 nie powoduje szkód na działce skarżącego (k. 545 akt administracyjnych). Wykazano zatem w sposób klarowny związek między dokonaną zmianą ukształtowania terenu a szkodą na działce skarżącego. Dokumentacja biegłego zawiera obszerne uzasadnienie tak wyrażonej oceny, w tym liczną dokumentację fotograficzną, kartograficzną oraz niezbędne obliczenia techniczne. Mając na uwadze powyższe organy były w pełni ubarwione do oparcia ustaleń faktycznych na wskazanej opinii biegłego. Słusznie zauważył przy tym organ I instancji, że wnioski wynikające z opinii biegłego są zbieżne z ustaleniami dokonanymi przez sam organ, w tym z zeznaniami stron postępowania. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego odnośnie wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie wpływu zrealizowanego murka na szkody powstałe na działkach sąsiednich. Po pierwsze, skarżący na poparcie powyższego nie przedstawił żadnej kontropinii biegłego, a same twierdzenia strony o szkodliwości danych działań – w sytuacji, gdy zasadniczym dowodem w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych na gruncie jest opinia biegłego – są niewystarczające do skutecznego podważenia specjalistycznych ustaleń biegłego. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, że wnioski i twierdzenia skarżącego nie były uwzględniane, gdyż w toku postępowania organ trzykrotnie zwracał się do biegłego o uzupełnienie opinii. Po drugie, w opinii biegły wskazał, że wykonany nasyp zabezpieczy ogrodzenie przed możliwością wymywają gruntu przez wody opadowo – roztopowe, które spływały po terenie działki nr 1920/4 od jej strony zachodniej w kierunku wschodnim, tj. w stronę ogrodzenia usytuowanego w granicy działek nr 1920/4 i 1920/2 (k. 544 akt administracyjnych). Powyższe stwierdzenie zostało poparte niezbędnymi obliczeniami oraz zobrazowane na załączniku graficznym. Nie ma tym samym racji skarżący, że biegły "zupełnie pominął" wpływ realizacji murka ogrodzeniowego na spływ wód opadowych, gdyż w świetle przytoczonej wyżej opinii, ocenę taką wyrażono. Samo subiektywne przekonanie skarżącego o błędnej konkluzji biegłego jest natomiast niewystarczające do skutecznego podważenia ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organy administracji. Tym bardziej, że w decyzji organu I instancji wykazano w sposób przejrzysty i w ocenie Sądu wystarczający zarówno okoliczności, na podstawie których stwierdzono zmianę stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, a zatem wykazano zaistnienie przesłanek do wydania decyzji a podstawie art. 234 ust. 3 P.w., jak i przyczyny, dla których rozwiązanie zaproponowane przez biegłego uznane zostało za racjonalne i zasadne w kontekście finalnego załatwienia sprawy oraz sanowania stwierdzonej nieprawidłowości. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że w toku postępowania organy obydwu instancji ustaliły stan faktyczny sprawy w sposób wystarczający zarówno do wykazania zaistnienia przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 234 ust.3 P.w., jak i do oceny legalności samego rozstrzygnięcia. Dokonały również prawidłowej wykładni wskazanej regulacji. Zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ja decyzję organu I instancji uznać zatem należało za w pełni legalną. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.