IV SA/Wr 535/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA (del.) Tomasz Judecki, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 21 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. Skarżący wniósł o przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego w związku z rezygnacją (niepodejmowaniem) zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką. Wydaną z upoważnienia Wójta Gminy M. decyzją odmówiono skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia. Uzasadniono, że w sprawie nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm. - dalej: u.ś.r.), tj. wymóg, aby niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Dowodzono nadto, że skarżący nie okazał świadectw pracy (innych dokumentów potwierdzających okresy zatrudnienia), co uniemożliwiało ustalenie, czy był on kiedykolwiek osobą aktywną zawodową. Zatem - w ocenie organu I instancji - w sprawie nie jest spełniona przesłanka warunkująca przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, tj. rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia/innej pracy zawodowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Organ zaznaczył, że skarżący poprzestał na oświadczeniu, że od stycznia 2020 r. sprawuje opiekę nad niepełnosprawną matką i w związku z tym zrezygnował z zatrudnienia lub pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Od ww. decyzji skarżąca złożyła odwołanie. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie instancyjnym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej: SKO, Kolegium) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie SKO, przyjęte przez organ I instancji stanowisko, dotyczące momentu powstania u matki skarżącego niepełnosprawności, jest błędne. Stwierdziło, że organ ten dokonał nieprawidłowej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia przyjęło wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (K 38/13). SKO zauważyło, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje wskazanym w jego treści osobom, do których skarżąca się zalicza, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Kolegium, spełnione zostały jedynie dwie z trzech określonych w ww. przepisie przesłanek pozytywnych przyznania świadczenia pielęgnacyjnego tj.: stopień niepełnosprawności osoby wymagającej opieki ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz pozostawanie skarżącego i jego matki w grupie osób związanych obowiązkiem alimentacyjnym. Według SKO, w sprawie należało przyjąć, że skarżący nigdy nie pracował zawodowo, gdyż nie przedłożył on żadnego dokumentu potwierdzającego, że kiedykolwiek wykonywał pracę zarobkową. W ocenie SKO, w sprawie nie wystąpiła zatem przesłanka rezygnacji z konkretnego zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. SKO dowodziło, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Wskazało, że skoro skarżący - mając 45 lat - nie wylegitymował się jakimkolwiek stażem pracy, to trudno dać wiarę jego oświadczeniom, że to właśnie z powodu konieczności zapewnienia matce opieki nie wykonuje on pracy zarobkowej. Dalej Kolegium stwierdziło, że zebrane w sprawie dowody (oświadczenia wnioskodawcy, zaświadczenia lekarskie, dokumentacja medyczna, ankiety) potwierdzają, że w sprawie nie zachodzi również związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia, a wykonywaną przez niego opieką nad niepełnosprawną matką. Uznało, że zakres sprawowanej opieki nad matką nie stoi na przeszkodzie do podjęcia przez skarżącego zatrudnienia. Zastrzegło przy tym, że ustalenie znacznego stopnia niepełnosprawności nie pozwala automatycznie przyjąć, że osoba niepełnosprawna wymaga opieki w takim zakresie, który uniemożliwia opiekunowi podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej, nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy. Kolegium dostrzegło, że szereg podstawowych czynności matka skarżącego wykonuje samodzielnie, nie jest ona osobą leżącą, nie wymaga karmienia, samodzielnie przyjmuje wcześniej przygotowane lekarstwa, potrzebuje pomocy przy przygotowywaniu posiłków, myciu ciała, ubieraniu, dawkowaniu i podawaniu leków, sprzątaniu, praniu, prasowaniu, mierzeniu ciśnienia i poziomu cukru, wyjściu do lekarza, na spacery, paleniu w piecu, prowadzeniu do toalety, masażach, opłacaniu rachunków, robieniu zakupów, realizacji recept, załatwianiu spraw urzędowych. W opinii SKO, świadczone przez skarżącego względem matki czynności opiekuńcze mogą być wykonywana o różnych porach dnia (przed pracą i po pracy) oraz że skarżący nie wykonuje przy matce czynności pielęgnacyjnych ściśle związanych z jej osobą, wymagających ciągłej obecności i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, gdyż matka nie wymaga leczenia odleżyn, pielęgnacji przetok, pomocy w załatwianiu potrzeb fizjologicznych, cewnikowania, czy też karmienia. Pomoc skarżącego zasadniczo sprowadza się do wykonywania zwykłych czynności dnia codziennego, jakie wykonuje się zwykle w każdym gospodarstwie domowym, również w tych rodzinach, gdzie wszyscy ich członkowie pracują, gdyż osoby pracujące również prowadzą własne gospodarstwa domowe, przygotowują posiłki, robią zakupy, umawiają wizyty lekarskie, udają się do lekarzy, czy też załatwiają sprawy urzędowe. Czynności te nie mają nadzwyczajnego charakteru i dowodzą, że sprawowana opieka nie ma charakteru ciągłego, w znaczeniu sprawowania nieustającej pieczy na tyle absorbującej czasowo, aby uniemożliwiać w ogóle zatrudnienie. Czynności tzw. porządku dziennego mogą być wykonywanie w czasie wolnym od pracy, w tym także przed udaniem się do pracy lub po powrocie z niej, jak np. pomoc przy czynnościach higienicznych, czy przygotowanie posiłków. Kolegium zauważyło, że doświadczenie życiowe wskazuje, iż umawianie wizyt lekarskich, jak i opłacanie rachunków nie odbywa się codziennie, a np. obiad może być ugotowany na dwa dni, tak, aby osoba chora mogła go sobie odgrzać. Toaleta ciała osoby chorej - zasadniczo - również może być wykonywana o każdej porze dnia, a więc przed i po pracy opiekuna. W ocenie Kolegium, w analizowanej sprawie nie można również pominąć, że skarżący ma dziewięcioro rodzeństwa, które także jest obciążone obowiązkiem alimentacyjnym wobec matki oraz że z obowiązku alimentacyjnego można uwolnić się jedynie w wyniku stosownego postępowania przed sądem powszechnym. Kolegium dodało, że realizacja obowiązku alimentacyjnego dzieci względem rodzica nie musi polegać na osobistej opiece, lecz także na uczestniczeniu w finansowaniu usług osoby, która tą opiekę będzie w ich imieniu realizowała. Kolegium podkreśliło, że postępowanie o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ma charakter wnioskowy, tak więc to strona powinna wykazać, że spełnia przesłanki do przyznania jej wnioskowanego świadczenia. Tymczasem skarżący, pomimo dwukrotnego wezwania przez organ I instancji do przedłożenia dokumentacji medycznej na temat stanu zdrowia matki, nie uczynił tego. W skardze - skarżąc decyzję SKO w całości - skarżący zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1 u.ś.r. i niezasadne uznanie, że jako syn osoby niepełnosprawnej nie jest on uprawniony do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż zakres opieki, jakiej wymaga podopieczna, nie wyklucza podjęcia przez niego zatrudnienia; - art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1 u.ś.r. i niezasadne uznanie, że jako syn osoby niepełnosprawnej nie jest on uprawniony do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż nie ma związku między rezygnacją przez niego z zatrudnienia a sprawowaną opieką nad niepełnosprawną matką; 2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez ich błędną wykładnię, tj. : - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. - dalej: k.p.a.), poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, wbrew treści orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. z [...] stycznia 2022 r., że niepełnosprawna matka skarżącego, pomimo orzeczonej trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji, nie wymaga stałej opieki syna. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Zawnioskował także o zwrot kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Uzasadnił swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że nie wystąpiły podstawy do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. Materialnoprawną podstawę skarżonego orzeczenia stanowi art. 17 ust. 1 u.ś.r. traktujący, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Kolegium prawidłowo uznało (wbrew stanowisku organu I instancji), że bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje moment powstania u matki skarżącego niepełnosprawności. Kolegium szczegółowo uzasadniło swoje stanowisko, które Sąd orzekający w pełni podzielił. Słusznie wywiodło SKO, że - mimo osiągnięcia wieku 45 lat - skarżący nigdy nie pracował, gdyż mimo wezwania organu I instancji - na moment wydania decyzji - nie przedłożył on żadnego dokumentu potwierdzającego, że kiedykolwiek wykonywał pracę zarobkową. Zgodzić trzeba się zatem z SKO, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Prawidłowo przyjęło tym samym SKO, iż skoro skarżący - mając 45 lat - nie wylegitymował się jakimkolwiek stażem pracy, to trudno dać wiarę jego oświadczeniom, że to właśnie z powodu konieczności zapewnienia matce opieki nie podejmuje (nie wykonuje) on pracy zarobkowej. Uzasadnione jest twierdzenie SKO, że wymiar opieki, jakiej wymaga matka skarżącego, nie jest na tyle angażujący, żeby wykluczał podjęcie przez skarżącego zatrudnienia, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Sąd podziela pogląd, że brak jest podstaw do przyjęcia, że samo orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności stanowi wystarczającą podstawę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Ustalenia związku między rezygnacją z zatrudnienia (niepodejmowaniem pracy) i sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną, tj. ustalenie wymiaru faktycznie sprawowanej opieki w kontekście braku możliwości podjęcia pracy, nie można utożsamiać z oceną wskazań dotyczących osoby niepełnosprawnej, wynikających z treści orzeczenia o niepełnosprawności. Ocena spełnienia przesłanki związku przyczynowo-skutkowego w danym przypadku wymaga ustalenia, czy rodzaj oraz ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej. Opinia odnośnie charakteru sprawowanej rzeczywiście opieki nad osobą niepełnosprawną nie oznacza zakwestionowania stanu jej zdrowia wynikającego z treści orzeczenia o niepełnosprawności. Nie kwestionując złego stanu zdrowia osoby niepełnosprawnej oraz konieczności jej wsparcia i udzielania pomocy przy niektórych czynnościach przez opiekuna (do czego jest on zobowiązany zgodnie z regulacjami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), należy podkreślić, że sam znaczny stopnień niepełnosprawności (w tym przyznany na stałe), jak również sama konieczność sprawowania opieki, czy też wykonywanie czynności stanowiących w istocie codzienną pomoc, nie stanowią w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Dla rozstrzygnięcia sprawy fundamentalne znaczenie ma zakres wykonywanych czynności i ich częstotliwość. W sytuacji, gdy opieka nad daną osobą nie nosi cech opieki stałej (ciągłej) lub długotrwałej, taki związek przyczynowo-skutkowy nie istnieje. Trafnie dowodzi SKO, że to organ administracji ma obowiązek - rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego - ustalić, czy istnieje związek między niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia) i sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Tym samym to organ musi ustalić rozmiar faktycznie sprawowanej opieki w kontekście braku możliwości podjęcia pracy. System świadczeń rodzinnych został tak pomyślany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację z zatrudnienia lub jego niepodejmowanie. Wnioskujący musi tym samym sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest wynagrodzeniem za sprawowanie faktycznej opieki (do której członkowie rodziny są zobowiązani na podstawie Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), ale rekompensatą za utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny i związaną z tym rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem. Sprawowana opieka winna zatem uniemożliwiać wykonywanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej osobie ubiegającej się oświadczenie pielęgnacyjne. Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela pogląd wyrażony w innym wyroku tut. Sądu, że pojęcie opieki, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednią troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować, z uwagi na swoją niepełnosprawność. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla niej (por. wyrok z 18 marca 2021 r., IV SA/Wr 51/21; CBOSA). W sprawie, przed wydaniem decyzji, przeprowadzono postępowanie dowodowo-wyjaśniające w kontekście zakresu sprawowanej przez skarżącego opieki nad niepełnosprawną matką. W oparciu o ustalenia wywiadu środowiskowego oraz wyjaśnienia skarżącego ustalono, że matka skarżącego (81 lat) i skarżący (45 lat) zamieszkują wspólnie, matka skarżącego jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, jest niepełnosprawna ruchowo, po mieszkaniu porusza się samodzielnie za pomocą chodzika (balkonika). Szereg podstawowych czynności matka skarżącego wykonuje samodzielnie, nie jest ona osobą leżącą, nie wymaga karmienia, samodzielnie przyjmuje wcześniej przygotowane lekarstwa, potrzebuje pomocy przy przygotowywaniu posiłków, myciu ciała, ubieraniu, dawkowaniu i podawaniu leków, sprzątaniu, praniu, prasowaniu, mierzeniu ciśnienia i poziomu cukru, wyjściu do lekarza, na spacery, paleniu w piecu, prowadzeniu do toalety, masażach, opłacaniu rachunków, robieniu zakupów, realizacji recept, załatwianiu spraw urzędowych. Sąd nie kwestionuje faktu, że matka skarżącego, z uwagi na występujące u niej schorzenia, ma utrudnione codzienne funkcjonowanie. Jednakże, w ocenie Sądu, zakres sprawowanej przez skarżącego opieki nad matką nie stoi na przeszkodzie do podjęcia przez niego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczona przez skarżącego opieka nad matką nie ma charakteru ciągłego, gdyż może być wykonywana o różnych porach dnia. Skarżący zasadniczo nie wykonuje przy matce czynności pielęgnacyjnych, ściśle związanych z jej osobą, wymagających stałej jego obecności i pomocy, ponieważ matka nie jest pampersowana, nie wymaga leczenia odleżyn, ran, pielęgnacji przetok, czy stomii. Ponadto matka skarżącego jest w stanie samodzielnie jeść, nie wymaga karmienia przez sondę, nie używa cewnika. Zakres sprawowanej przez niego opieki nad matką nie stanowi przeszkody do podjęcia pracy zarobkowej, bowiem czynności wykonywane przez skarżącego względem matki mogłyby być wykonywane również wtedy, gdyby on pracował. Pomoc skarżącego zasadniczo sprowadza się do wykonywania zwyczajnych czynności dnia codziennego, jakie wykonuje się zwykle w każdym gospodarstwie domowym, także w tych rodzinach, gdzie wszyscy ich członkowie pracują, ponieważ osoby pracujące prowadzą własne gospodarstwa domowe, robią zakupy, sprzątają mieszkanie, przygotowują posiłki, piorą, czy też udają się do lekarzy. Czynności tego typu dowodzą, że sprawowana opieka nie ma charakteru stałego (ciągłego) w znaczeniu sprawowania nieustającej pieczy na tyle absorbującej czasowo, aby uniemożliwić w ogóle zatrudnienie. Doświadczenie życiowe pokazuje, że takie czynności jak zakupy, sprzątanie mieszkania, pranie, czy też wyjścia do lekarza nie muszą być realizowane codziennie, zaś posiłki mogą być przygotowane wcześniej. Z kolei lekarstwa mogą być przygotowane na cały tydzień w specjalnym organizerze, tak, aby osoba chora mogła samodzielnie je przyjmować o określonych porach dnia. Uzasadnione jest tym samym twierdzenie Kolegium, że w przypadku skarżącego niepodejmowanie zatrudnienia nie jest konsekwencją konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Zasadnie argumentuje Kolegium, że w sprawie nie można również pominąć, że skarżący ma dziewięcioro rodzeństwa, które także jest obciążone obowiązkiem alimentacyjnym wobec matki oraz że z obowiązku alimentacyjnego można uwolnić się jedynie w wyniku stosownego postępowania przed sądem powszechnym. Za Kolegium dostrzec trzeba, że realizacja obowiązku alimentacyjnego dzieci względem rodzica nie musi polegać na osobistej opiece, lecz także na uczestniczeniu w finansowaniu usług osoby, która tą opiekę będzie w ich imieniu realizowała. Zgodzić trzeba się z Kolegium, że skoro postępowanie o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ma charakter wnioskowy, to strona powinna wykazać, że spełnia przesłanki do przyznania jej wnioskowanego świadczenia. Powyższe winien skarżącemu uświadomić profesjonalny pełnomocnik, który reprezentował go w postępowaniu administracyjnym. Tymczasem skarżący, pomimo dwukrotnego wezwania przez organ I instancji do przedłożenia dokumentacji medycznej na temat stanu zdrowia matki, nie uczynił tego. Dlatego też - w ocenie Sądu - podane przez skarżącego okoliczności związane z zakresem opieki nad matką nie zostały wystarczająco poparte dokumentacją medyczną, w tym wystawioną przez lekarzy specjalistów, która potwierdziłaby przedstawione przez niego w oświadczeniach realia opieki sprawowanej aktualnie nad niepełnosprawną matką. Skarżący ograniczył się jedynie do dostarczenia zaświadczenia lekarskiego, które zostało sporządzone w sposób bardzo ogólny i nie daje pełnej informacji o zakresie potrzeb jego niepełnosprawnej matki i stopniu jej niesamodzielności w codziennym funkcjonowaniu. Wynikająca z tego zaświadczenia konieczność świadczenia względem niepełnosprawnej opieki osób drugich nie daje możliwości oceny, czy skarżący jest w stanie pogodzić ewentualne zatrudnienie z koniecznością sprawowania opieki nad matką. Z zaświadczenia tego nie wynika, w jakim zakresie i w związku z jakimi niedomaganiami wynikającymi ze stwierdzonych chorób, osoba niepełnosprawna wymaga pomocy i opieki. Ponadto skarżący nie wyjaśnił, w jakim stopniu wskazane w zaświadczeniu schorzenia matki mają konkretny wpływ na rodzaj i zakres świadczonej przez niego opieki. Reasumując Sąd uznał, że skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdyż nie spełnia on warunków z art. 17 ust. 1 u.ś.r., który to przepis został w sprawie - wbrew zarzutom skargi - prawidłowo zastosowany. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Skarżona decyzja znajduje bowiem oparcie w obowiązujących przepisach prawa, w toku postępowania podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, postępowanie prowadzono z czynnym udziałem strony realizując zasadę zaufania do organów, na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceniono, czy skarżący spełnia przesłanki do przyznania mu wnioskowanego świadczenia, co następnie opisano w uzasadnieniu decyzji. W tym stanie sprawy Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), jak w sentencji wyroku. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 tej ustawy.