I OSK 240/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1103/19 w sprawie ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 2 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] kwietnia 2019 r., [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu 26 kwietnia 2016 r. Z. S. złożył do Burmistrza T. wniosek o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z nieruchomością sąsiednią oznaczoną numerem ewidencyjnym [...]. Postanowieniem z [...] lipca 2016 r. Burmistrz T. wszczął postępowanie o rozgraniczenie ww. nieruchomości oraz upoważnił do czynności rozgraniczenia uprawnionego geodetę. Burmistrz T. decyzją z [...] czerwca 2017 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w obrębie 0024, W. K. Gmina T., oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], stanowiącej własność Z. S. z nieruchomością sąsiednią oznaczoną numerem ewidencyjnym [...], stanowiącą własność S. i H. J. i o przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy w W. Powodem umorzenia było ziszczenie się przesłanek wskazanych w art. 34 ust. 2 i 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Po rozpatrzeniu odwołania Z. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] lipca 2017 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 stycznia 2018 r., sygn. akt. IV SA/Wa 2451/17 oddalił skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. W dniu 27 grudnia 2018 r. Z. S. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza T. z [...] czerwca 2017 r. Jako podstawę wznowienia wskazał przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i 5 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z [...] lutego 2019 r. odmówiło wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją Burmistrza T.. Po rozpoznaniu wniosku Z. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, SKO w W. postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia z [...] lutego 2019 r. W ocenie Kolegium, Z. S. nie wykazał, że dowody, na jakich organy oparły swoje stanowisko, okazały się fałszywe. Kolegium stwierdziło, że dowody, o istnieniu których mowa we wniosku o wznowienie postępowania nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika bowiem, iż na jaw mają wyjść istotne okoliczności faktyczne, bądź dowody, które nie dość, że nie były znane organowi, to przede wszystkim istniały w dniu wydania decyzji. Skoro decyzja Burmistrza T. została wydana [...] czerwca 2017 r., to wskazane przez Z. S. dokumenty w postaci: - pisma Geodety Powiatowego z 12 lutego 2018 r., którym organ nie zgłosił zastrzeżeń co do wykonania na własny koszt przez stronę, opracowania mającego dostosować dane ewidencyjne do standardów rozporządzenia; - pisma Sądu Rejonowego w W. I Wydział Cywilny z 12 stycznia 2018 r. i z 12 marca 2018 r., sygn. akt [...], tj. zarządzenie o zwrocie wniosku i pismo przewodnie do zwrotu wniosku; - szkic graniczny z dnia 7 lipca 2017 r. oraz 28 marca 2018 r.; - szkic do obliczeń z 14 sierpnia 2017 r.; - protokół weryfikacji z 14 maja 2018 r.; - kopia mapy zasadniczej z 18 grudnia 2018 r., jako dokumenty wytworzone po dniu wydania zakwestionowanej decyzji, nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Odnosząc się do wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pism skierowanych do Burmistrza T. z 24 lutego 2017 r., 7 kwietnia 2017 r., 15 maja 2017 r., 18 maja 2017 r. 22 maja 2017 r. oraz z 30 maja 2017 r., Kolegium uznało, że nie mogą stanowić nowych dowodów, bowiem z uwagi na skierowanie ich do organu wydającego decyzję, były mu znane. Nadto, w stosunku do części dowodów wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w przepisie art. 148 § 1 K.p.a. O istnieniu mapy ewidencyjnej wsi W. K. i zarysu pomiarowego z 1965 r. Z. S. wiedział przynajmniej od 10 lipca 2017 r., bowiem tego dnia złożył odwołania od decyzji Burmistrza T. z [...] czerwca 2017 r., w którym to wskazywał na te dokumenty. Dodatkowo Kolegium wskazało, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 12 stycznia 2018 r. sygn. akt. IV SA/Wa 2451/17, podzielił opinię geodety uprawnionego, że szkic z 1965 r. nie może stanowić dowodu, na podstawie którego można przeprowadzić rozgraniczenie. Podobnie Sąd ocenił moc dowodową mapy ewidencyjnej. Również pismo Geodety Powiatowego z 9 czerwca 2017 r. nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania, gdyż o treści tego pisma strona miała wiedzę przynajmniej w dniu 1 sierpnia 2017 r., o czym świadczy wzmianka o nim w piśmie Z. S. do Urzędu Miejskiego w T., wniesionym tego właśnie dnia. Dlatego też podnosząc ten dowód jako podstawę do wznowienia postępowania w grudniu 2018 r. bez wątpienia skarżący nie zachował terminu, o którym mowa w przepisie art. 148 § 1 K.p.a. Powyższe ustalenia doprowadziły Kolegium do uznania, że w sprawie brak jest podstaw dla wznowienia postępowania z przyczyn wskazanych w przepisach art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., co czyniło w pełni uzasadnioną odmowę wznowienia postępowania, stosownie do art. 149 § 3 K.p.a. Nie zgadzając się powyższym postanowieniem SKO w W. Z. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący poza podaniem, iż wskazane przez niego dokumenty lub twierdzenia są fałszywe, nie przedstawił jakichkolwiek dowodów to potwierdzających, co w świetle obowiązujących przepisów oraz ugruntowanego orzecznictwa jest niezbędne. Tym samym WSA stwierdził, że przywołana przez skarżącego przesłanka wznowieniowa wymieniona w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. w rozpoznanej sprawie nie zachodzi. Drugą przesłanką wznowieniową powołaną przez skarżącego jest art. 145 § 1 pkt. 5 K.p.a.. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydal decyzję. Sąd I instancji zaznaczył, że w myśl tego przepisu zarówno gdy idzie o okoliczności faktyczne, jak i nowe dowody, to muszą one istnieć w dniu wydania decyzji, a jedynie ujawnia się ich istnienie już po wydaniu decyzji, wydanej po zakończeniu postępowania, którego dotyczy wniosek o wznowienie. Stąd też nie mogą takich okoliczności ani dowodów stanowić decyzje czy też akty, wydane (dokonane) później, tak jak to jest w przypadku powoływanych w skardze okoliczności dotyczących dokonania ustalenia granicy w 2018 r. WSA stwierdził, że w rozpoznanej sprawie istotne okoliczności bądź dowody musiały istnieć co najmniej [...] czerwca 2017 r. Okoliczności faktyczne, które wystąpiły po tej dacie, bądź dowody powstałe później, nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania. Dokumentami stanowiącymi podstawę wznowienia postępowania nie mogą być dokumenty, które nie istniały w dniu wydania decyzji przez Burmistrza T., tj.: [...] czerwca 2017 r. Zaliczyć do nich należy: - pismo Geodety Powiatowego z 12 lutego 2018 r., - pismo Sądu Rejonowego w W. – I Wydział Cywilny, z 12 stycznia 2018 r. i z 12 marca 2018 r. sygn. akt [...], - szkic graniczny z 7 lipca 2017 r. i z 28 marca 2018 r., - szkic do obliczeń z 14 sierpnia 2017 r., - protokół weryfikacji z 14 maja 2018 r., - kopia mapy zasadniczej z 18 grudnia 2018 r., - szkic podstawowy z 29 października 2018 r., nadesłany przy piśmie z 7 stycznia 2019 r., - sprawozdania techniczne z okresu 29 października 2018 r. – 6 grudnia 2018 r. (nadesłane j.w.), - operat techniczny z 2 stycznia 2019 r. (nadesłane j.w.). Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie można jako przesłankę wznowienia postępowania przyjąć dowody, o których skarżący dowiedział się w dniu 27 listopada 2018 r., bądź później. W stosunku do części dowodów zatem wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w przepisie art. 148 § 1 K.p.a. Do dokumentów takich Sąd I instancji zaliczył: - mapę ewidencyjną wsi W. K. i zarys pomiarowy z 1965 r. O istnieniu tych dokumentów skarżący wiedział przynajmniej od 10 lipca 2017 r., tj. od dnia złożenia odwołania od decyzji Burmistrza T. nr [...] z [...] czerwca 2017 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Strona wskazywała na te dokumenty w odwołaniu, zatem wiedziała o ich istnieniu wcześniej niż w dniu 27 listopada 2018 r. – w dniu złożenia wniosku o wznowienie, - pismo Geodety Powiatowego z 9 czerwca 2017 r. znak: [...]. Również ten dowód nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania, gdyż o piśmie tym strona dowiedziała się przynajmniej 1 sierpnia 2017 r., o czym świadczy wzmianka o nim w piśmie skarżącego wniesionym w tym dniu do Urzędu Miejskiego w T. W piśmie tym Z. S. zawarł krytyczne stanowisko do decyzji SKO w W. Skoro zatem Z. S. dowiedział się istnieniu pisma Geodety Powiatowego z 9 czerwca 2017 r. już w dniu 1 sierpnia 2017 r., to wnosząc na jego podstawie o wznowienia postępowania w grudniu 2018 r. nie zachował terminu, o którym mowa w przepisie art. 148 § 1 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Z. S. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, a także przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 punkt 1 lit. b i c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 16 K.p.a. poprzez oddalenie skargi skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu II instancji, w sytuacji gdy organ II instancji naruszył wskazane w skardze prawo procesowe oraz nie dostrzegł podstaw do wznowienia postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy; 2. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 136 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 5 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organu II instancji w sytuacji, gdy zarówno organ I instancji — a w konsekwencji organ II instancji, przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wypaczający merytoryczną funkcję postępowania odwoławczego, godząc w zaufanie uczestników postępowania dowodowego — w przypadku, gdy to na organie prowadzącym postępowanie administracyjne ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W szczególności uchybienia organu II instancji, które to następnie błędy logiczne zostały inkorporowane do zaskarżonego wyroku, dotyczyły: a) zaniechania ustalenia czy powoływane przez skarżącego podstawy prawne warunkujące możność wznowienia postępowania administracyjnego w sytuacji ujawnienia się nowych faktów i dowodów faktycznie zostały zbadane przez organ II instancji, a nie przyjęte z góry jako nieadekwatne dla rozpoznania sprawy; b) błędu w semantycznym rozumieniu faktu, iż mapa ewidencyjna wsi W. K. i zarys pomiarowy z 1965 r. były znane skarżącemu co najmniej od 10 lipca 2017 r., z uwagi na fakt powoływania się na w/w dokumenty w jednym z odwołań wniesionych przez skarżącego (i w konsekwencji przedmiotowego wniosek o wznowienie postępowania był sprekludowany), w sytuacji gdy to na organie administracyjnym ciąży obowiązek zbadania nowych faktów i dowodów istniejących w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, a o których organ wcześniej nie wiedział. Co więcej — fakt samego przytaczania w/w dokumentów przez skarżącego nie determinuje faktu, iż organ administracyjny (I i II instancji) zgłębił treść mapy i zarysu pomiarowego w sposób uprawniający twierdzenie, iż zapoznał się z nimi w sposób dostateczny i niebudzący wątpliwości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie podać należy, iż przedmiotowa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a więc bez udziału stron postępowania, w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Zakwestionowano w niej stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który zaaprobował stwierdzenie, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2017 r., w części w jakiej dotyczył on mapy ewidencyjnej Wsi W., zarysu pomiarowego z 1965 r., pisma Geodety Powiatowego z dnia 9 czerwca 2017 r., został wniesiony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W świetle art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania z ww. przyczyny wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Złożenie podania w terminie jest jednym z warunków dopuszczalności wznowienia postępowania. W związku z tym ograniczeniem czasowym organ administracji publicznej jest obowiązany do zbadania dopuszczalności wznowienia postępowania z urzędu, bowiem wszczęcie postępowania nadzwyczajnego na wniosek, w sytuacji uchybienia terminu, stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), godzące w wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a. zasadę trwałości decyzji ostatecznych (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2813/16). Stwierdzenie przez organ w fazie wstępnej postępowania faktu uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy. W konsekwencji musi skutkować odmową wznowienia postępowania z przyczyn formalnych. Naczelny Sąd Administracyjny, biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne wynikające z akt rozpoznawanej sprawy stwierdził, iż Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że skarżący składając wniosek o wznowienie postępowania, w części jakiej dotyczył mapy ewidencyjnej Wsi W. K., zarysu pomiarowego z 1965 r., pisma Geodety Powiatowego z dnia 9 czerwca 2017 r., niewątpliwie uchybił terminowi, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. Skarżący o istnieniu dwóch pierwszych dokumentów wiedział przynajmniej od 10 lipca 2017 r., tj. od dnia złożenia odwołania od decyzji Burmistrza T. z [...] czerwca 2017 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., a o istnieniu trzeciego z nich wiedział przynajmniej od 1 sierpnia 2017 r., tj. od daty złożenia pisma w Urzędzie Miejskim w T. Wynika z tego zatem, że skoro strona powoływała się na dwa pierwsze dokumenty w odwołaniu, na trzeci dokument zaś w piśmie złożonym do Urzędu w dniu 1 sierpnia 2017 r., to wiedziała o nich wcześniej niż w dniu 27 listopada 2018 r., tj. w dniu złożenia wniosku. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a. Z. S. nie kwestionował zresztą faktu wcześniejszego posiadania wiedzy na temat ich istnienia, utrzymywał jednak, że sam fakt przytoczenia tych dokumentów w odwołaniu i w piśmie z dnia 1 sierpnia 2017 r. nie dowodzi, że organ administracyjny zgłębił treść mapy, zarysu pomiarowego, pisma Geodety Powiatowego z dnia 9 czerwca 2017 r. w sposób uprawniający twierdzenie, że zapoznał się z nimi w sposób dostateczny i niebudzący wątpliwości. Tymczasem, z punktu widzenia prawidłowej wykładni art. 148 § 1 K.p.a., istotne jest tylko i wyłącznie to, w jakiej dacie skarżący kasacyjnie dowiedział się o istnieniu dokumentów, a nie, że mogą być one podstawą do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Dla oceny zachowania terminu określonego w ww. przepisie nie jest ważne ani w jaki sposób strona uzyskała wiedzę o danej okoliczności wskazywanej jako podstawa wznowienia, ani też w jaki sposób strona uzyskała wiedzę o znaczeniu tej okoliczności w sprawie. Przepis art. 148 § 1 K.p.a. wymaga jedynie, aby strona rzeczywiście, a więc w sposób wiarygodny, znalazła się w posiadaniu informacji o takiej okoliczności. Skoro Z. S. nie spełnił przesłanek warunkujących wszczęcie postępowania wznowieniowego na podstawie ww. dokumentów, gdyż wniosek o wznowienie postępowania na ich podstawie złożył z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a., to wydanie w tym zakresie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, a nie merytoryczne rozpoznanie wniosku, było prawidłowe. W tym zakresie zatem nie mogły podważyć kwestionowanego wyroku zarzuty naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 16 K.p.a., naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 136 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Skarga kasacyjna nie zawiera szczegółowych rozważań co do pozostałych ocenianych przez Sąd I instancji dowodów w kontekście dopuszczalności żądania o wznowienie postępowania. Tymczasem, stawiając zarzut oparty na przepisie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., autor skargi kasacyjnej powinien nie tylko wskazać, jaki przepis postępowania został naruszony, lecz również uzasadnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a zaskarżonym orzeczeniem sądu pierwszej instancji, który to związek przyczynowy nie musi być realny, jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Z tego też względu, wobec wadliwej konstrukcji zarzutów, skarga kasacyjna w tej części nie mogła być przedmiotem merytorycznej oceny. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.