I OZ 902/09

SENTENCJA Dnia 7 października 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 7 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2009 roku, sygn. akt I SA/Wa 1871/08 o odrzuceniu skargi kasacyjnej Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2009 roku sygn. akt I SA/Wa 1871/08 oddalającego skargę Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2008 roku, Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 czerwca 2009 r. odrzucił skargę kasacyjną Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1871/08 oddalającego skargę Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2008 r.. Sąd I instancji wskazał, że wyrok oddalający skargę wraz z uzasadnieniem został skutecznie doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 24 kwietnia 2009 r. (k. 137 akt sądowych). Skarga kasacyjna została wniesiona w dniu 26 maja 2009 roku. Sąd I instancji wyjaśnił, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 25 maja 2009 r., zaś skarga kasacyjna jako złożona z uchybieniem terminu podlegała odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła strona skarżąca. Zarzuciła naruszenie art. 67 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a także § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 roku w sprawie szczegółowego doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym w związku z art. 131 § 2 kodeksu postępowania cywilnego i art. 65 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Strona wskazała, że wyrok został jej doręczony w dniu 27 kwietnia 2009 roku, czego dowodem jest odpis wyroku opatrzony pieczęcią wpływu. Ponadto przesyłka została doręczona nieprawidłowo, bowiem adresowana była do pełnomocnika, a więc winna zostać odebrana osobiście, a nie przez osobę upoważnioną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem Natomiast w myśl art. 178 ustawy wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. W niniejszej spór sprowadza się w istocie do kwestii terminu i skuteczności doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Odnosząc się do kwestii terminu doręczenia orzeczenia wskazać należy, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że dniem doręczenia przesyłki był dzień 24 kwietnia 2009 roku (piątek). Świadczy o tym data wpisana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przez osobę odbierającą przesyłkę. Potwierdza to również data wpisana przez doręczyciela na odwrocie potwierdzenia oraz pieczęć biura podawczego WSA w Warszawie świadcząca o zwrocie potwierdzenia do sądu w dniu 27 kwietnia 2009 roku (poniedziałek). Powyższe okoliczności zaprzeczają podnoszonym przez stronę skarżącą argumentom jakoby przesyłka została doręczona do kancelarii w dniu 27 kwietnia 2009 roku, a data 24 kwietnia została wpisana wyłącznie pomyłkowo. Zasadnicze znaczenie ma w niniejszym przypadku prawidłowo wypełnione zwrotne potwierdzenie odbioru. Odnosząc się do kwestii skuteczności doręczenia przedmiotowego wyroku wyjaśnić należy, że również w tym zakresie argumenty zażalenia nie mogą wpłynąć na treść zaskarżonego postanowienia. Nie ulega wątpliwości, że stosownie do treści art. 65 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism w sądowych w postępowaniu cywilnym. Przepisy powyższe znajdą zastosowanie zawsze wówczas, gdy brak będzie stosownych regulacji w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie zaś do treści art. 67 § 2 ustawy, pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Pisma dla pełnomocnika strony skarżącej są doręczane w niniejszym postępowaniu na wskazany przez pełnomocnika adres kancelarii, a zatem na adres jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Skuteczne było zatem potwierdzenie odbioru przesyłki przez osobę do tego upoważnioną. O owym upoważnieniu świadczy natomiast fakt, że osoba ta posługiwała się pieczątką kancelarii. Poza zainteresowaniem Sądu jest natomiast na jakiej podstawie osoba ta została zatrudniona w kancelarii. Złożona do akt sprawy lista płac świadczy jedynie o tym, kto na tej liście się znajduje, ale nie dowodzi w żaden sposób, że w momencie doręczania przesyłki, osoby składającej podpis na zwrotnym potwierdzeniu nie łączył ze spółką żaden stosunek prawny z zakresu prawa praca. To na kancelarii ciąży obowiązek takiego zorganizowania jej pracy, by w sposób skuteczny dochodziło do doręczania korespondencji. Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynikało zaś, że osoba na nim podpisana jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji, a co ważniejszy dysponowała ona firmową pieczątką. Trudno w tej sytuacji zarzucić Sądowi I instancji błędną ocenę skuteczności doręczenia wyroku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.