II FZ 816/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. i K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 września 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 1032/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. K. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 31 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1032/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "WSA") odrzucił skargę J. K., K. K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (dalej: "SKO") z dnia 31 maja 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. Podstawą prawną wydanego orzeczenia był art. 58 § 1 pkt 3) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Ze stanu faktycznego przedstawionego przez WSA wynika, że Skarżący wnieśli do WSA skargę na wskazaną powyżej decyzję SKO, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Z. z dnia 11 marca 2016 r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 15.480,00 zł. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 sierpnia 2016 r. Skarżący wezwani zostali do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie doręczona została Skarżącym w dniu 22 sierpnia 2016 r. W piśmie z dnia 25 sierpnia 2016 r. Skarżący wskazali, że podtrzymują w pełni "wszelkie argumenty ze swoich poprzednich pism." Dodali, że "przeciąganie sprawy nie doprowadzi do spodziewanego finału" oraz wyrazili prośbę o "merytoryczne zajęcie się tematem." W uzasadnieniu powyższego postanowienia WSA wskazał, że skarga wniesiona przez Skarżących została odrzucona, ponieważ w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, Skarżący w piśmie z dnia 25 sierpnia 2016 r. nie podali w dalszym ciągu wartości przedmiotu zaskarżenia. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wnieśli o jego uchylenie i nadanie skardze dalszego biegu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie okazało się zasadne. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie w sprawie należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 p.p.s.a.). Niedochowanie przez skarżącego wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do uzupełnienia którego wzywa stronę przewodniczący wydziału i który strona zobowiązana jest usunąć w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie Skarżący zostali wezwani do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a po bezskutecznym upływie wyżej wymienionego terminu, WSA, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., postanowieniem z dnia 19 września 2016 r., odrzucił skargę. Jednakże, mimo iż Skarżący w skardze nie wskazali wprost wartości przedmiotu zaskarżenia - bowiem poinformowali oni WSA, że "zaskarżamy w całości a) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z 31 maja 2016 r. [...]; b) decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Z. z 11 marca 2016 r. [...] i wnosimy o ich uchylenie w całości", to była ona znana WSA, czemu sam WSA dał wyraz w pierwszym zdaniu uzasadnienia zaskarżonego postanowienia "J. K. i K. K. (dalej: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Z. z dnia 11 marca 2016 r. [...] ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 15.480,00 zł." Skoro WSA znał wartość przedmiotu zaskarżenia to było możliwe w tym zakresie, nadanie skardze dalszego biegu. Koniecznym jest w tym miejscu stwierdzenie, że wezwaniem kierowanym przez Przewodniczącego Wydziału do strony w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., mogą być usunięte tylko takie braki, które uniemożliwiają nadanie pismu prawidłowego biegu. Innymi słowy w sytuacji, gdy WSA dysponuje informacją o wartości przedmiotu zaskarżenia - jak wynika z uzasadnienia niniejszej sprawy - brak jest podstaw do przyjęcia, że niepodanie wartości przedmiotu zaskarżenia uniemożliwiało nadanie sprawie biegu. W takiej sytuacji nie zachodzą bowiem przesłanki do wystosowania wezwania, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., a w konsekwencji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1723/07, opubl. w: www.orzecznia.nsa.gov.pl). Kierując się powyższymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.