II SA/Rz 595/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia grzywny w celu przymuszenia na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE II SA/Rz 595/08 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r., nr [...] o nałożeniu na A. S. grzywny w celu przymuszenia w wysokości 1000 zł z powodu uchylania się przez zobowiązaną od wykonania wynikającego z ostatecznej decyzji obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w Ł., użytkowanych jako piekarnia. W skardze na to postanowienie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia podnosząc, że w jej obecnej sytuacji nałożenie na nią grzywny w tej wysokości jest krzywdzące, a nadto kwota ta jest rażąco wysoka. Podała, że czyni "wszelkie starania, aby przenieść wypiek chleba regionalnego do budynku budowanego w miejscowości R.". Ponadto wskazała, że nie korzysta z żadnych środków pomocy Unii Europejskiej na budowę nowego obiektu, dlatego jak podkreśliła "każde dodatkowe zobowiązanie pieniężne jest dla niej dużym obciążeniem". Realizowanie zaś nowej inwestycji powinno według niej stanowić okoliczność odstąpienia od zastosowania środka egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków, patrz: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. II SA/Bk 352/2006 - Lex Polonica nr 1241556. Uwzględnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia, byłoby w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. możliwe, gdyby zachodziła co najmniej jedna z wymienionych w nim przesłanek. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest przy tym wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła aby takie okoliczności wystąpiły. Wniosek skarżącej dotyczy wstrzymania wykonania postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wymierzenia grzywny w celu przymuszenia. Trudne zatem do odwrócenia skutki, jako przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia musiałyby dotyczyć obowiązku uiszczenia tej grzywny. Budowa przez skarżącą nowej piekarni, wbrew jej twierdzeniom nie przesądza o trudnych do odwrócenia skutkach zapłaty 1000 zł. Budowa ta, która jak można sądzić należy umożliwić ma skarżącej wykonanie obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu mogłaby być ewentualnie przesłanką wstrzymania wykonania tego obowiązku, do czego na wniosek zobowiązanego uprawniony jest organ sprawujący nadzór nad organem egzekucyjnym (art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 24, poz. 151), zwanej dalej ustawą o p.e.a.. Wstrzymanie takie stanowi podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego art. 56 § 1 pkt 1 ustawy o p.e.a.) Kwota nałożonej grzywny (1000 zł) stanowi niewątpliwie obciążenie dla skarżącej, jednak jej wysokość, gdy zważy się, że prowadzi ona działalność gospodarczą nie uzasadnia poglądu, że jej uiszczenie może narazić skarżącą na znaczną szkodę. Należy przy tym podkreślić, że skarżąca może się zwolnić od uiszczenia nałożonej na nią grzywny poprzez wykonanie obowiązku określonego w ostatecznej decyzji. Z treści art. 125 § 1 ustawy o p.e.a. wynika bowiem, iż w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.