II SA/Łd 101/22

SENTENCJA Dnia 16 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2022 roku sprawy ze skargi A.B. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 15 grudnia 2021 roku nr 393/2021 znak GPB-III.7721.314.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc UZASADNIENIE II SA/Łd 101/22 U Z A S A D N I E N I E Starosta Pajęczański, decyzją nr 485/2021 z dnia 25 października 2021 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A.S. i K.S., obejmującego budowę: budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego, elektrycznej wewnętrznej linii zasilającej, odbiorczej instalacji kanalizacji sanitarnej, wodociągowej instalacji zasilającej, dwóch ścian przeciwpożarowych, zaprojektowanych na działce nr ewid. [...], obręb [...]. Odwołanie od ww. decyzji wniosła A.B., która nie brała udziału na prawach strony w postępowaniu Starosty Pajęczańskiego, zaskarżając ww. decyzję w całości. Skarżąca podnosi, że działka nr ewid. [...], obręb [...]. jest według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenem oznaczonym symbolem D.MN.29, sklasyfikowanym jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej obejmujący budynki przeznaczone dla samodzielnego gospodarstwa domowego wraz z budynkami garażowymi i gospodarczym, w tym również zabudowę zagrodową. A.B. podnosi, że sformułowanie przepisu szczególnego dotyczącego przeznaczenia budynku dla jednego samodzielnego gospodarstwa domowego, jednoznacznie wskazuje na funkcję użytkowania budynku na działce oznaczonej D.MN.29, jako samodzielne gospodarstwo domowe. Planowana zabudowa działki skutkująca zamieszkaniem budynku w więcej niż jednym lokalu przez więcej niż jedno odrębne gospodarstwo domowe w opinii Skarżącej nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie, w złożonym odwołaniu, A.B. jako właścicielka działki nr ewid. [...] wskazuje, że posiada uzasadniony interes prawny i prosi o uwzględnienie, jako strony w tym postępowaniu. Udowadniając powyższe, Skarżąca podnosi, że projektowane budynki znajdują się od strony południowej jej działki i spowodują jej znaczne zacienienie oraz przesłanianie, co będzie miało zdecydowanie negatywny wpływ na funkcjonalność nieruchomości, możliwość jej użytkowania oraz możliwość przyszłej zabudowy. Ponadto, w ocenie A.B., cała woda opadowa będzie spływała zgodnie z ukształtowaniem terenu na położone niżej działki sąsiednie, głównie działkę nr ewid. [...] oraz działkę nr ewid. [...], co spowoduje zalewanie działki Skarżącej oraz wpłynie negatywnie na jej funkcjonalność i sposób zagospodarowania. Decyzją z dnia 15 grudnia 2021 r. Wojewoda Łódzki umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania A.B. Organ wyjaśnił, że w myśl art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Natomiast artykuł 127 § 1 Kpa daje uprawnienie do złożenia odwołania od rozstrzygnięcia podjętego przez organ administracji publicznej pierwszej instancji tylko stronie postępowania. Na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, Starosta Pajęczański ustalił krąg stron postępowania. Skarżąca nie brała udziału na prawach strony w postępowaniu organu administracji architektoniczno – budowlanej ani nie otrzymała zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie była uznana za stronę postępowania przez organ pierwszej instancji. W złożonym odwołaniu A.B. wskazując dane swojej nieruchomości podniosła, że posiada indywidualny interes prawny w przedmiotowej sprawie poprzez: ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikających z zamierzenia inwestycji objętej przedmiotową decyzją Starosty Pajęczańskiego w zakresie zalewania i zacieniania jej nieruchomości. Stosownie do art. 28 Kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Uprawnienie to oparte jest na przepisach prawa materialnego i przysługuje jedynie podmiotom, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. O tym więc, czy dany podmiot posiada przymiot strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 2164/97). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1189/98, cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07). Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 Kpa i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Z uwagi na fakt, iż decyzja podlegająca weryfikacji dotyczy wydanego pozwolenia na budowę, to strony postępowania należy określić na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z przywołanym powyżej przepisem, stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Przedmiotem inwestycji, objętej decyzją Starosty Pajęczańskiego nr 485/2021 z dnia 25 października 2021 r., jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego, elektrycznej wewnętrznej linii zasilającej, odbiorczej instalacji kanalizacji sanitarnej, wodociągowej instalacji zasilającej i dwóch ścian przeciwpożarowych, na działce nr ewid. [...], obręb [...]. Jak wynika z akt sprawy, nieruchomość Skarżącej sąsiaduje z terenem inwestycji. Projektowany budynek usytuowany jest w odległości ca 24 m od granicy działki nr ewid. [...] należącej do A.B. i w odległości ca 45 m od budynku mieszkalnego położonego na działce Skarżącej. Z projektu budowlanego wynika, że projektowany budynek będzie miał dwie kondygnacje nadziemne i całkowitą wysokość wynoszącą 10,14 m. Powyższe, pod względem zacieniania i przesłaniania, z uwagi na usytuowanie projektowanego budynku, w żaden sposób nie wprowadzi ograniczeń w zabudowie nieruchomości Skarżącej, a także nie wpłynie negatywnie na funkcjonalność nieruchomości i możliwość jej użytkowania. Ponadto, jak wynika z projektu budowlanego, odwodnienie powierzchniowe nowoprojektowanego obiektu oraz utwardzenia terenu, odbywać się będzie poprzez odpowiednio założone pochylenie nawierzchni, z odprowadzeniem wód deszczowych na teren biologicznie czynny. Wobec powyższego, brak jest podstaw, by stwierdzić, że budowa budynku na działce nr ewid. [...], obręb [...]., w zakresie zatwierdzonym zaskarżoną decyzją Starosty Pajęczańskiego nr 485/2021 z dnia 25 października 2021 r., spowoduje zalewanie nieruchomości Skarżącej. Mając na uwadze powyższy zakres inwestycji objętej zaskarżoną decyzją i położenie projektowanego budynku w odniesieniu do nieruchomości Skarżącej, Wojewoda Łódzki stwierdził, że działka A.B. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie bezsprzecznie należy stwierdzić, że Skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Pajęczańskiego nr 485/2021 z dnia 25 października 2021 r., co wypełnia przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego wskazaną w art. 105 § 1 Kpa i powoduje, że na podstawie art. 138 § 1 pkt. 3 Kpa tutejszy organ powinien prowadzone postępowanie odwoławcze zakończyć decyzją o jego umorzeniu. Na powyższą decyzję Wojewody Łódzkiego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, złożyła A.B., reprezentowana przez radcę prawnego P.M., zaskarżając przedmiotową decyzję w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik postępowania, w postaci: 1) art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania odwoławczego wobec przyjęcia, że Skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym przed Wojewodą Łódzkim, 2) art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Skarżąca nie jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, podczas gdy na działce objętej postępowaniem w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, zaprojektowane zostały dwa budynki w zabudowie bliźniaczej, stanowiące całość konstrukcyjną i jedność procesu inwestycyjno - budowlanego, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego rozróżnienia prawa Skarżącej do występowania w charakterze strony w postępowaniu zarówno przed Starostą Pajęczańskim, jak i organem drugiej instancji, 3) art. 77 § 1 w związku z art. 80 i z art. 107 § 1 pkt 6 Kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak dokonania wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego oraz pominięcie faktu zaprojektowania na działce objętej postępowaniem dwóch obiektów w zabudowie bliźniaczej, stanowiących całość konstrukcyjną, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego rozróżnienia prawa Skarżącej do występowania w charakterze strony w postępowaniu zarówno przed Starostą Pajęczańskim, jak i organem drugiej instancji i naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej opisanej w art. 8 § 1 Kpa. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 1 czerwca 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnicy postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 11 lipca 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 1 czerwca 2022 r.). Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kontroli sądu została poddana decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 15 grudnia 2021 r., mocą której umorzono postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem A.B. z uwagi na fakt, że nie posiada ona statusu strony postępowania przeprowadzonego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego, elektrycznej wewnętrznej linii zasilającej, odbiorczej instalacji kanalizacji sanitarnej, wodociągowej instalacji zasilającej, dwóch ścian przeciwpożarowych, zaprojektowanych na działce nr ewid. [...], obręb [...]. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze odziaływania inwestycji objętej decyzją nr 485/2021 z dnia 25 października 2021 r. o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Okolicznością bezsporną jest fakt, że A.S. i K.S. są inwestorami inwestycji polegającej na budowie dwóch domów jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej, zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...]. Inwestycja ta została "rozdzielona" i inwestorzy złożyli odrębne (dwa) wnioski o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla każdej z dwóch części "bliźniaka". W konsekwencji wydane zostały przez Starostę Pajęczańskiego dwie decyzje: decyzja nr 485/2021 z dnia 25 października 2021 r. oraz nr 490/2021 z dnia 28 października 2021 r. O ile w postępowaniu, w którym zapadła decyzja z dnia 28 października 2021 r. A.B. została uznana za stronę, to już w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 25 października 2021 r. takiego statusu nie uzyskała, co stało się podstawą do złożenia przez skarżącą rozpoznawanej skargi, a sama skarżąca upatruje w objęciu inwestycji dwoma odrębnymi wnioskami o wydanie pozwolenia na budowę naruszenia prawa skutkującego częściową niemożnością obrony jej praw w odniesieniu do całości inwestycji. W ocenie tut. Sądu działanie inwestora nie jest pozbawione podstawy prawnej, a to z uwagi na treść art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333). Stosownie do tego przepisu pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. O ile w sprawie nie jest sporne, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością inwestorów, to jednak jak wynika z projektu zagospodarowania terenu lokalizacja budynków wchodzących w skład zabudowy bliźniaczej wskazuje, że budynek objęty decyzją Starosty Pajęczańskiego nr 485/2021 z dnia 25 października 2021 r. oddziela od działki skarżącej drugi budynek bliźniaczy, również z przeciwnej strony działki inwestorów znajduje się planowana infrastruktura czy ściany przeciwpożarowe związane z pierwszym budynkiem. Zasadnie w ocenie Sądu działały zatem organy obu instancji (organ I instancji nie zaliczając skarżącej do kręgu stron postępowania, organ II instancji – umarzając postępowania odwoławcze zainicjowane przez A.B.), uznając, że nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę oceniany jest wyłącznie w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, co oznacza, że stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę może być jedynie właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości znajdujący się na obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Do przepisów tych należą, oprócz norm zawartych w ustawie Prawo budowlane, również przepisy z zakresu ochrony środowiska, przepisy przeciwpożarowe, dotyczące dróg publicznych, ochrony zabytków i inne, a przede wszystkim przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane, określające warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przywołane przepisy wymieniają ograniczenia w zabudowie terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego i regulują m.in. odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Oznacza to, że - jak podkreśla się w judykaturze - przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje według kryterium geograficznego, z samej racji bycia właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której ma być prowadzona inwestycja, lecz dla uzyskania statusu strony tego postępowania, konieczne i niezbędne jest wykazanie, iż planowana inwestycja będzie oddziaływać na ową nieruchomość w sposób ograniczający jej zabudowę. Wyznaczenie obszaru oddziaływania nieruchomości powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanej inwestycji i innych jej cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w jej otoczeniu. Jednocześnie, jeżeli interes prawny ma być podstawą legitymacji procesowej w określonym postępowaniu, to będzie on różny w zależności od tego, jaki jest cel tego postępowania i czy jest to postępowanie kończące się decyzją administracyjną, czy też zmierza ono do kontroli jakiegoś aktu lub czynności. Konkretny kształt danego interesu prawnego pozostaje więc zawsze w relacji do kształtu kompetencji, jaka pozwala danemu organowi na zastosowanie prawa lub na kontrolę tego zastosowania. Nie ulega wątpliwości, że ustalając w przedmiotowej sprawie status A.B. Wojewoda Łódzki dokonał analizy obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Organ ustalił, co znajduje potwierdzenie w materiale aktowym, że nieruchomość skarżącej graniczy z terenem inwestycji. Projektowany budynek usytuowany jest w odległości ok. 24 m od granicy z działką nr ewid. [...] należącą do A.B. i w odległości ok. 45 m od budynku mieszkalnego położonego na działce skarżącej. Z projektu budowlanego wynika, że projektowany budynek będzie miał dwie kondygnacje nadziemne i całkowitą wysokość wynoszącą 10,14 m. Usytuowanie spornego budynku wyklucza wprowadzenie ograniczeń w zabudowie nieruchomości skarżącej czy też wpływ na możliwość jej użytkowania. Jak również prawidłowo ustalił organ odwoławczy odwodnienie powierzchniowe nowoprojektowanego obiektu oraz utwardzenia terenu odbywać się będzie poprzez odpowiednio założone pochylenie nawierzchni, z odprowadzeniem wód deszczowych na teren biologicznie czynny. Wobec powyższego, brak jest podstaw, aby stwierdzić, że budowa budynku na działce nr ewid. [...] w zakresie zatwierdzonym zaskarżoną decyzją Starosty Pajęczańskiego nr 485/2021 z dnia 25 października 2021 r., spowoduje zalewanie nieruchomości skarżącej. Biorąc pod uwagę powyższe tut. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym decyzją nr 485/2021 z dnia 25 października 2021 r., gdyż nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, co uzasadniało umorzenie postępowania odwoławczego. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku. is