II SAB/Wa 869/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA Janusz Walawski (sprawozdawca) Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na bezczynność Komisji Rekrutacyjnej [...] Uniwersytetu [...] w W. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] lutego 2015 r. 1. zobowiązuje Komisję Rekrutacyjną [...] Uniwersytetu [...] w W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego L. S. z dnia [...] lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Komisji Rekrutacyjnej [...] Uniwersytetu [...] w W. na rzecz skarżącego L. S. kwotę 100 (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Ł. S. w dniu [...] lutego 2015 r., powołując się na art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm.) w zw. z art. 196 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572), złożył do Komisji Rekrutacyjnej [...], dalej określana jako Komisja, wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wyników postępowania rekrutacyjnego wszystkich kandydatów biorących w nim udział, poprzez udostępnienie listy rankingowej z wyszczególnieniem szczegółowej punktacji, tj. liczby punktów przyznanych każdemu z kandydatów za poszczególne osiągnięcia z podaniem imion i nazwisk. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że zgodnie z art. 196 ust. 5 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, wyniki postępowania rekrutacyjnego na studia doktoranckie są jawne. Ujawnienie danych osobowych i wyników postępowania rekrutacyjnego prowadzonych przez uczelnie wyższe znajduje również podstawę w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, w związku z powyżej powołanym przepisem ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Zdaniem skarżącego nie ulega wątpliwości, że żądana informacja stanowi informacje publiczną i prosi o jej udostępnienie poprzez wykonanie kserokopii dokumentów oraz ich przesłanie drogą pocztową na wskazany adres. Przewodnicząca Komisji, w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. poinformowała skarżącego, że żądana informacja nie jest informacja publiczną. Wyjaśniła też, że studia doktoranckie prowadzone w S. mogą być traktowane jako wykonywanie przez uczelnię niepubliczną zadań władzy publicznej, natomiast nie były finansowane z majątku Skarbu Państwa. S. w ramach ich prowadzenia nie dysponuje również mieniem komunalnym. Stacjonarne studia doktoranckie były finansowane przez doktorantów. Osoby, które zostały przyjęte w wyniku prowadzonej rekrutacji, opłacają kształcenie w S., a ich koszt jest corocznie określany w zarządzeniu Rektora S. i nie są na ten cel pobierane środki publiczne. Zgodnie z art. 196 ust. 5 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, jawnym jest jedynie wynik postępowania rekrutacyjnego. Wynik to ostateczna liczba osiągniętych przez kandydatów punktów, a zatem udostępnienie wyników "cząstkowych", tj. punktów przyznanych w poszczególnych kategoriach jest sprzeczne z powyżej powołanym przepisem. Jedynym dokumentem, który Komisja może udostępnić, to tzw. "lista rankingowa" po zanonmizowaniu danych osobowych wszystkich kandydatów i dokument taki został w dniu [...] listopada 2014 r. przesłany skarżącemu. W związku z faktem, iż żądana informacja publiczna nie jest informacją publiczną przy udzielaniu niniejszej odpowiedzi nie było obowiązku stosowania trybu przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej, w tym wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Ł. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu I instancji Komisji Rekrutacyjnej [...], w zakresie wyników postępowania rekrutacyjnego na stacjonarne studia doktoranckie na kierunku prawo w roku akademickim 2014/2015, dotyczących wyników postępowania rekrutacyjnego, wszystkich Kandydatów biorących udział w ww. postępowaniu. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 35 § 1 i 2 oraz art 35 § 3 Kpa, poprzez niewydanie stosownego aktu administracyjnego, w terminach określonych w powyższych przepisach; 2. art. 36 § 1 Kpa, poprzez nieinformowanie strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, o przyczynach niezałatwienia sprawy, a także niewskazanie nowego terminu jej załatwienia. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uznanie skargi za zasadną i zobowiązanie organu administracji do wydania stosownej decyzji w wyznaczonym przez Sąd terminie i wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie od niego kosztów postępowania. Komisja w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko przedstawione w piśmie z dnia 4 marca 2015 r. podając również, że przedmiotowy wniosek skarżącego został rozpatrzony w terminie określonym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawu, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 § 1 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Na podstawie art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej lub innych podmiotów wymienionych w art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm.) przysługuje w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takich sprawach skargę na bezczynność można wnieść skutecznie, jeżeli podmiot obowiązany nie załatwia sprawy w terminie określonym przepisami regulującymi sposób postępowania. Aby można było mówić o bezczynności organu (podmiotu obowiązanego), należy jednak przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnia. Komisja jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika wprost z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i trybie określonym w niniejszej ustawie. Określenie "sprawa publiczna" w ustawie nie zostało zdefiniowane. Ustalając znaczenie tego określenia należy zatem posiłkować się art. 61 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Natomiast w art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej ustawodawca zawarł przykłady informacji, które mogą być informacją publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 z późń zm.), ustawę stosuje się do publicznych i niepublicznych szkół wyższych. Natomiast art. 2 ust. 1 pkt 3 tej ustawy stanowi, że użyte w ustawie określenia oznaczają: uczelnia niepubliczna - uczelnię utworzoną przez osobę fizyczną albo osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną; Uczelnia niepubliczna stanowi część państwowego systemu edukacji i nauki. W zakresie tworzenia i funkcjonowania tych uczelni nie ma dowolności, gdyż do państwa należy ustalenie warunków ich powstawania, funkcjonowania, określa ono też udział władz publicznych w ich finansowaniu. Dlatego też funkcjonowanie prywatnych szkół wyższych stanowi realizację jednego z konstytucyjnych zadań państwa i spełnia kryterium wykonywania zadań władzy publicznej (por. postanowienie SN z dnia 25 czerwca 2004 r., sygn. V KK 74/04, OSNKW 2004/7-8/79). Dla uznania danych zadań za zadania publiczne istotnym jest bowiem brak rezygnacji władzy publicznej z odpowiedzialności za ich wykonywanie. Uczelnia niepubliczna, nie będąc organem administracji publicznej, jest jednostką, która powołana została do wykonywania zadań publicznych i jest uprawniona do nawiązywania stosunków administracyjno-prawnych w zakresie określonym w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2001 r., sygn. I SA 2521/00 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Fakt wykonywania zadań publicznych przez uczelnię niepubliczną, a w szczególności podejmowanie działań związanych z rekrutacją studentów lub doktorantów przesądza, że żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną. Bez znaczenia dla takiej oceny pozostaje stanowisko Komisji, że rekrutacja na studia doktoranckie nie była finansowana z środków Skarbu Państwa. Stosownie do treści art. 196 ust. 5 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, wyniki rekrutacji na studia doktoranckie są jawne. Podkreślić jednak należy, że skarżący żądając udostępnienia informacji publicznej odwołał się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z powyżej przytoczonym przepisem. Jak wynika z udzielonej skarżącemu odpowiedzi przekazano mu tzw. "listę rankingową" po zanonimizowaniu danych osobowych wszystkich kandydatów. Podkreślić należy niekonsekwencję w działaniu Komisji, która z jednej strony twierdzi, że żądane przez skarżącego informacje nie posiadają przymiotu informacji publicznej, z drugiej strony udostępnia mu powyżej określona listę, po uprzednim jej zanonimizowaniu. Podejmując czynności związane z wnioskiem skarżącego Komisja całkowicie pominęła art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W przypadku zaistnienia ograniczeń w udostępnieniu informacji publicznej wynikających z powyżej przytoczonego przepisu, zastosowanie ma art. 16 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Podkreślić należy, że zanonimizowanie jest de facto odmową udostępnienia informacji publicznej w żądanym zakresie. Skoro tak, to obowiązkiem podmiotu obowiązanego jest wydanie decyzji na podstawie art. 16 ust. powołanej ustawy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał je za nieuzasadnione, gdyż organ miał obowiązek stosować przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż na nią powołał się skarżący w przedmiotowym wniosku. Ustawa ta wprowadza odrębne zasady i tryb procedowania od Kodeksu postępowania administracyjnego, który ma zastosowanie w ograniczonym zakresie, i odnosi się jedynie do decyzji i środków ich zaskarżenia. Rozpatrując ponownie sprawę Komisja zobowiązana jest uwzględnić powyżej wyrażone stanowisko Sądu, a w szczególności dokonać ponownej oceny wniosku skarżącego w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i na ich podstawie załatwić wniosek skarżącego. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wymierzenie Komisji grzywny, o której mowa w art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w wysokości określonej w art. 154 § 6 powołanej ustawy, gdyż bezczynność Komisji nie miała charakteru rażącego i wynikała z błędnej oceny żądania skarżącego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 powołanej ustawy orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.