II GZ 417/22

SENTENCJA POSTANOWIENIE Dnia 15 listopada 2022 r. Przewodniczący: Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2022 r. sygn. akt VI SPP/Wa 103/21 w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2022 r. sygn. akt VI SPP/Wa 103/21 o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego z dnia 22 lipca 2021 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 13 listopada 2020 r. nr KOC/6917/Ru/19 w przedmiocie ustalenia kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zarządzeniem z 22 lipca 2021 r., sygn. akt VI SPP/Wa 103/21, referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek J. G. (dalej: skarżący, strona) o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W dniu 15 września 2021 r. wpłynął do Sądu sprzeciw skarżącego od ww. zarządzenia. Postanowieniem z dnia 13 maja 2022 r., sygn. akt VI SPP/Wa 103/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy ww. zarządzenie referendarza sądowego. Skarżący został pouczony o niezaskarżalności ww. postanowienia. Pismem z dnia 22 czerwca 2022 r. skarżący wniósł zażalenie (nazwane sprzeciwem) na to postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt VI SPP/Wa 103/21, odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. Wskazał w uzasadnieniu, że stosownie do art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat lub radca prawny mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 260 § 2 p.p.s.a. sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Z powołanych przepisów wynika zatem, że postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest dwuinstancyjne. Od postanowienia lub zarządzenia referendarza sądowego przysługuje sprzeciw, który rozpoznaje wojewódzki sąd administracyjny, orzekając jako sąd drugiej instancji. Postanowienie sądu wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu jest prawomocne od dnia wydania i nie podlega dalszemu zaskarżeniu. Żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia (czy też innego środka odwoławczego) na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu. Skarżący złożył 7 września 2022 r. zażalenie na postanowienie z 28 lipca 2022 r. (zatytułowane "Odpowiedź zbiorowa na pisma z Sądu"), w którym generalnie nie zgadza się z postanowieniami Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Stosownie natomiast do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuci zażalenie na postanowienie wniesione po terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Wskazać należy, że zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 - 10. Przepis art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 p.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 p.p.s.a., a ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 p.p.s.a., Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana. W obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia lub zarządzenia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Wniesienie takiego zażalenia jest niedopuszczalne i skutkuje jego odrzuceniem. W związku z powyższym zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2022 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, zostało zasadnie odrzucone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 lipca 2022 r., z uwagi na niedopuszczalność tego zażalenia. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2022 r. było zatem zgodne z prawem, a argumenty podniesione w zażaleniu, mające jedynie ogólny charakter, tej zgodności z prawem skutecznie nie podważają. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.