II OSK 1988/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser (spr.) sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia (del.) WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 714/19 w sprawie ze skargi Z. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 714/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej WSA albo sąd I instancji) oddalił skargę Z. W. (dalej zobowiązany albo skarżący) na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] (dalej DWINB) z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] wydane w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wyrok wydano w następującym stanie prawnym i faktycznym: Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] [...] (dalej PINB) nakazał skarżącemu rozbiórkę żelbetowej ściany oporowej o grubości 0,25 m, wysokości od poziomu gruntu do korony 2,60 m i długości 15 m, wybudowanej na działkach nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w [...]. Po rozpatrzeniu odwołania strony zobowiązanej do wykonania rozbiórki DWINB decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. WSA wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 768/14, oddalił skargę zobowiązanego na ww. decyzję DWINB. Wyrok ten stał się prawomocny po orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2057/15, o oddaleniu skargi kasacyjnej wywiedzionej przez pełnomocnika skarżącego. Natomiast postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji DWINB z dnia [...] września 2014 r. a WSA wyrokiem z dnia 27 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2606/17, oddalił skargę na to postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 663/18, oddalił zażalenie na powyższy wyrok. W tym stanie rzeczy, celem ustalenia wykonania obowiązku nałożonego ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., PINB przeprowadził 1 kwietnia 2019 r. wizję lokalną, która wykazała bezczynność skarżącego w tym przedmiocie. W dniu 17 kwietnia 2019 r. doręczono mu upomnienie wzywające do niezwłocznego wykonania obowiązku, natomiast 10 maja 2019 r. wystawiony został tytuł wykonawczy, który doręczono wraz z kopią upomnienia w dniu 30 maja 2019 r. W związku z doręczonym w dniu 17 kwietnia 2019 r. upomnieniem, skarżący w piśmie złożonym w dniu 13 maja 2019 r. poinformował PINB, że prace rozbiórkowe wykonywać będzie wyspecjalizowana firma [...] sp. z o.o. w [...], której przedstawiciele po oględzinach przedmiotu rozbiórki stwierdzili, że wykonanie prac przy pomocy ciężkiego sprzętu, np. młotów pneumatycznych jest niemożliwe, gdyż może spowodować uszkodzenie budynku mieszkalnego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], PINB nałożył na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz wezwał do uiszczenia grzywny w terminie do dnia 31 lipca 2020 r. Jednocześnie organ zobowiązał stronę do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym do dnia 15 lipca 2020 r. W dniu 1 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżącego, wskazując na art. 59 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2018 r. poz. 1314 ze zm., dalej u.p.e.a.) złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, że obowiązek o charakterze niepieniężnym w postaci nakazu rozbiórki żelbetowej ściany oporowej na działkach nr [...] i nr [...] okazał się trwale niewykonalny. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 59 § 3 i § 4 w związku z art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. PINB odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że z ekspertyzy technicznej, na którą powołano się we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego wynika wystąpienie na ścianach budynku mieszkalnego świeżo powstałych rys i pęknięć na zewnętrznych i wewnętrznych powierzchniach ścian południowych i wschodnich od strony skarpy, których charakter wskazuje na stałą pracę gruntu pod fundamentami budynku. Opierając się na zebranym w sprawie materiale dowodowym PINB wskazał na brak zagrożenia budynku ze strony płynącej skarpy. Także właściciel budynku po zakończeniu budowy (co zgodnie z oświadczeniem kierownika budowy miało miejsce 15 czerwca 2008 r.) nie informował organu nadzoru budowalnego o ewentualnych nieprawidłowościach w stanie technicznym budynku (np. o pojawieniu się na ścianach i stropach budynku rys i pęknięć). Brak zagrożenia dla budynku od strony skarpy, zdaniem organu, potwierdza również termin rozpoczęcia budowy ściany oporowej (październik 2008 r.), który miał miejsce półtora roku po wydanych w opinii geotechnicznej zaleceniach stabilności skarpy oraz jej usytuowania w stosunku do budynku mieszkalnego w znacznej odległości (od 10,50 do 21,50 m). W ocenie PINB, zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy wskazywał jednoznacznie na konieczność zapewnienia przez budowę muru oporowego, zabezpieczenia jedynie dla osuwiska skarpy. Stwierdzony ekspertyzą z maja 2019 r. stan techniczny ścian budynku mieszkalnego i charakter występujących w nim "świeżych" rys i pęknięć, świadczy o deformacji i osiadaniu gruntu pod fundamentem. Stan uplastycznienia gruntu i wypłukiwanie z niego drobnych frakcji pylastych prowadzący do obniżenia nośności podłoża i do nierównomiernego osiadania budynku został również stwierdzony w opinii geotechnicznej z 2007 r. Tym samym, zdaniem organu, pojawienie się na ścianach budynku nowych rys i pęknięć, po 10 latach od wybudowania go w odległości 10,50 m od ściany oporowej potwierdza, że ww. ściana nie stanowi zabezpieczenia dla budynku przed nierównym jego osiadaniem spowodowanym działaniem wody gruntowej. Eliminacja zagrożenia ww. budynku związana z działaniem wody gruntowej wymaga uregulowania gospodarki wodnej (przepływu wody) w poziomie fundamentów, na co ściana oporowa znajdująca się w odległości od budynku 10,50 m, nie ma wpływu. Na skutek wniesionego przez zobowiązanego zażalenia, DWINB zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ zauważył, że z przedłożonej ekspertyzy techniczno-konstrukcyjnej nie wynika, aby stan rzekomej niewykonalności decyzji powstał po dacie wydania decyzji ostatecznej, która uznawana jest za wykonalną. Nadto autor ekspertyzy wiąże zagrożenie katastrofą budowlaną w związku z rozbiórką istniejącego muru żelbetowego tylko z rozbiórką wykonywaną przy użyciu sprzętu mechanicznego. Tymczasem możliwe jest dokonanie rozbiórki bez użycia sprzętu mechanicznego, co wynika pośrednio z pisma skarżącego z 10 maja 2019 r. Również w zażaleniu na postanowienie PINB wymierzające grzywnę w celu przymuszenia skarżący podnosi, że wykonanie prac rozbiórkowych jest możliwe i zobowiązuje się je wykonać. Odnosząc się do zażalenia, DWINB zwrócił uwagę, że ekspertyza techniczno-konstrukcyjna z maja 2019 r., na którą się powołano, opracowana została w celu określenia konieczności wykonania muru oporowego zabezpieczającego skarpę nasypu ziemnego, a nie dla określenia możliwości jego rozbiórki. Zaznaczył także, że organy nadzoru budowlanego nie kwestionowały potrzeby wykonania muru oporowego na osuwającej się skarpie, gdyż umożliwiły jego legalizację. Skarżący jednak nie skorzystał z tej możliwości, co doprowadziło do nakazu rozbiórki spornego muru. Zdaniem organu możliwe jednak jest po dokonaniu rozbiórki, wybudowanie nowego muru oporowego, zgodnie z prawem. Konkludując DWINB stwierdził, że obowiązek jest wykonalny. Wobec braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Zobowiązany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do WSA i zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 124 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.) oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w kwestionowanym postanowieniu. Oddalając skargę WSA nie stwierdził, aby zaskarżony akt dotknięty był wskazanymi naruszeniami prawa uzasadniającymi jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Bezsporne jest, że wskazany w tytule wykonawczym z dnia 10 maja 2019 r. obowiązek obejmował rozbiórkę żelbetowej ściany oporowej o grubości 0,25 m, wysokości od poziomu gruntu do korony 2,60 m, długości 15 m, wybudowanej na działkach nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w [...]. Poza sporem pozostaje również to, że obowiązek ten nie został wykonany. Powołując się na poglądy wyrażone w orzecznictwie sądowym i w literaturze na temat niewykonalności obowiązku jako podstawie do umorzenia postępowania egzekucyjnego WSA podkreślił, że obowiązek rozbiórki ściany oporowej nałożony został na skarżącego ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że jest on niewykonalny w ujęciu prawnym. Decyzja nakładająca ten obowiązek poddana została kontroli w toku postępowania instancyjnego, jak też w postępowaniu sądowadministarcyjnym. Jak słusznie zauważył organ II instancji, przyznany decyzji administracyjnej walor ostateczności i prawomocności stwarza domniemanie jej legalności, co oznacza, że nałożony nią obowiązek ma charakter wykonalny. Podnoszona w postępowaniu egzekucyjnym argumentacja dotycząca niewykonalności obowiązku opiera się bowiem na ekspertyzie techniczno-konstrukcyjnej sporządzonej w maju 2019 r., w celu określenia konieczności wykonania muru oporowego zabezpieczającego skarpę nasypu ziemnego przy budynku mieszkalnym. Mając na uwadze cel sporządzenia ekspertyzy i zawarte w niej wnioski zauważyć należy, że odnosi się ona do okoliczności, które były ustalone już w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organami nadzoru budowlanego w związku z wybudowaniem ściany oporowej. Stwierdzono wówczas, że wybudowany mur stanowi konstrukcję oporową, gdyż ma na celu zabezpieczenie skarpy przed osuwaniem. W wyroku z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 442/13, Sąd stwierdził, że: "co do roli samego muru oporowego jako zabezpieczenia budynku, czy nawet budynków w związku z usuwiskiem również wielokrotnie wypowiadał się w sprawie inwestor i jego pełnomocnik". Organy dysponowały wówczas także dokumentami sporządzonymi przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, z których wynikało, że mur stanowi właściwe i konieczne zabezpieczenie dla zagrożonej osunięciem skarpy. Powołując się na ustalenia wynikające z ekspertyzy sporządzonej w maju 2019 r. skarżący nie wykazał zatem, że po powstaniu obowiązku wykonania rozbiórki ściany oporowej (co powinno nastąpić bezpośrednio po uzyskaniu przymiotu ostateczności decyzji nakładającej ten obowiązek, tj. z dniem 3 września 2014 r. a następnie po wydaniu przez NSA wyroku z dnia 11 kwietnia 2017 r. ze względu na udzielnie skarżącemu ochrony tymczasowej i wstrzymanie wykonania decyzji DWINB postanowieniem NSA z dnia 11 września 2015 r. II OSK 2057/15) ujawniła się nowa przeszkoda w wykonaniu obowiązku, który w chwili wydania decyzji o nakazie rozbiórki był wykonalny. W konsekwencji, podnoszone w postępowaniu egzekucyjnym okoliczności wskazujące na zagrożenie osunięcia się skarpy z powodu usunięcia (rozebrania) ściany oporowej, powodujące przez to zagrożenie dla budynku, nie mają wpływu na ocenę wykonalności orzeczonego obowiązku. Okoliczności związane z koniecznością zabezpieczenia skarpy ścianą oporową były znane i podnoszone w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją o nakazie jej rozbiórki. Tym samym tego rodzaju lub zbliżone argumenty (związane z koniecznością istnienia ściany oporowej) nie mają racji bytu w celu kwestionowania postępowania egzekucyjnego. Na tym etapie nie bada się już bowiem merytorycznej zasadności nałożonego obowiązku, a do tego w istocie sprowadzają się zarzuty skarżącego. Sąd dostrzegł, że wykonanie obowiązku może być dla skarżącego utrudnione ze względu na konieczność wprowadzenia stosownych zabezpieczeń. Jednak kwestia, w jaki sposób skarżący zrealizuje nałożony obowiązek nie jest w sferze zainteresowania organów egzekucyjnych ani też sądu administracyjnego. Podstawowe znaczenie ma bowiem fakt, że obowiązek został nałożony zgodnie z przepisami prawa i na właściwy podmiot. W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją, w której wykazane zostało, że obowiązek rozbiórki nie jest obiektywnie możliwy do wykonania (nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki). Ekspertyza, na którą powołuje się skarżący, nie została sporządzona w celu wykazania braku obiektywnej możliwości wykonania nakazu rozbiórki ściany oporowej ale dla wykazania, że konieczne było wykonanie i utrzymanie tej budowli – co nie jest tożsame. W opracowaniu tym wskazuje się co prawda na zagrożenia jakie mogą (potencjalnie) pojawić się w przypadku rozbiórki konstrukcji oporowej ale – co zostało wyraźnie zaznaczone – przy użyciu sprzętu mechanicznego. Autor ekspertyzy nie odnosi się w ogóle do innej techniki rozbiórki, choćby deklarowanej przez skarżącego rozbiórki bez użycia sprzętu mechanicznego. Jak już zostało zaznaczone okoliczność, że realizacja opisanego w tytule wykonawczym obowiązku może wiązać się z koniecznością poniesienia przez skarżącego określonych nakładów finansowych, właśnie ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa robót budowlanych objętych obowiązkiem egzekucyjnym i ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa budynku, nie oznacza, że istnieje obiektywna niemożliwość jego wykonania. Przechodząc do oceny zarzutów procesowych WSA uznał, że wskazane naruszenia prawa polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do wniosku o przesłuchanie świadka, czy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony – mimo, że istotnie wystąpiły – pozostają jednak bez wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze, dowody te miały dotyczyć okoliczności, o których mowa była w przedłożonej ekspertyzie techniczno-budowalnej z maja 2019 r., której autor miałby być przesłuchany w charakterze świadka. Po drugie, jak wcześniej zauważono - dowody te skierowane były w istocie przeciw obowiązkowi nałożonemu ostateczną i wykonalną decyzją administracyjną, zaś organy nie są uprawnione do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, tym samym niedopuszczalne jest prowadzenie w postępowaniu egzekucyjnym na tę okoliczność dowodów. W ocenie Sądu organy obu instancji odniosły się natomiast do meritum zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, w tym do przedłożonej ekspertyzy techniczno-budowlanej z maja 2019 r. obszernie argumentując, dlaczego nie świadczy ona o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją o nakazie rozbiórki ściany oporowej. W skardze kasacyjnej Z. W., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył w całości wyrok z dnia 24 marca 2020 r. zarzucając na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.): I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. przez błędną wykładnię w ramach zapadłego wyroku i odmowę zastosowania w niniejszej sprawie oraz przyjęcie, że okoliczności wskazujące na zagrożenie osunięcia się skarpy z powodu rozebrania ściany oporowej powodujące zagrożenie dla budynku nie mają wpływu na ocenę wykonalności orzeczonego obowiązku, podczas gdy z okoliczności niniejszej sprawy oraz z przedkładanych dokumentów, w tym z najnowszej ekspertyzy techniczno-konstrukcyjnej sporządzonej w maju 2019 r. wynika, że niewykonalność tego obowiązku ma charakter obiektywny i trwały oraz nieusuwalny, a przy tym grozi powstaniem katastrofy budowlanej nieruchomości mieszkalnej, II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 6, 7, 75, 77 § 1, 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło Sąd do błędnych wniosków, że w powyższej sprawie skarżący nie wykazał, że istnieją nieusuwalne przeszkody o charakterze technicznym powodujące obiektywną niemożliwość wykonania obowiązku dokonania rozbiórki ściany oporowej, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 151 p.p.s.a., przez bezpodstawne nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie pomimo tego, że w postępowaniu przed organem odwoławczym doszło do rażącego naruszenia art. 6, 7, 75, 77 § 1, 80 k.p.a. przez zaniechanie wykazania przyczyn, dla których organ pominął część wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego oraz przez zaniechanie wskazania, z jakich przyczyn organ zaniechał przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka T. M., członka [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa oraz przesłuchania wnioskodawcy, mimo że zarówno w przedłożonej ekspertyzie, jak i zgłaszanych przez skarżącego nowych twierdzeniach zostało wykazane, że nadal aktywny jest ruch mas ziemnych, w związku z czym nieustannie powstają świeże pęknięcia na budynku mieszkalnym skarżącego, co grozi wystąpieniem katastrofy budowlanej, a co w konsekwencji rzutuje na brak wykonalności obowiązku nałożonego na ten organ. Skarżący kasacyjnie wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku oraz postanowienia z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymującego w mocy postanowienie z dnia [...] lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...] nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., dotyczącego wykonania obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Orzekając w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze wynikające z art. 183 § 1 p.p.s.a. ograniczenie rozpoznania sprawy do sformułowanych we wniesionym środku odwoławczym podstaw. Wykroczenie poza ich obręb dopuszczalne jest jedynie w razie zaistnienia jednej z przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia którejkolwiek z nich w niniejszym postępowaniu. W sprawie nie ulegało wątpliwości, że egzekwowany obowiązek rozbiórki żelbetonowej ściany oporowej o grubości 0,25 m, wysokości od poziomu gruntu do korony 2,60 m i długości 15 m, wybudowanej na działkach nr [...] oraz [...] przy ul. [...] w [...] został nałożony na zobowiązanego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Rozstrzygnięcie to było przedmiotem kontroli wewnątrzadministracyjnej, a następnie sądowej. WSA wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 768/14, oddalił skargę na decyzję z dnia [...] lipca 2014 r., a NSA w wyroku z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2057/15, oddalił skargę kasacyjną w tej sprawie. W rozpoznawanej sprawie pozostawało także poza sporem, że zobowiązany ani nie wykazał pozytywnej reakcji względem możliwości legalizacji ściany oporowej, ani nie wykonał nałożonego na niego obowiązku jej rozbiórki. Na organie egzekucyjnym będącym jednocześnie wierzycielem spoczywał prawny obowiązek podjęcia działania prowadzącego do przymusowej rozbiórki obiektu budowalnego. Analizując sformułowane w sprawie zarzuty kasacyjne Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że stanowią one niemal dosłowne powtórzenie zarzutów skargi, za wyjątkiem art. 124 k.p.a., który w skardze kasacyjnej został pominięty. Do zarzutów tych odniósł się w sposób wyczerpujący WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z dnia 24 marca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela tą argumentację. Zaistniałe w sprawie uchybienia natury procesowej nie miały wpływu na treść zaskarżonego wyroku w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przesłuchanie świadka oraz strony postępowania nie miałoby wpływu ani na istnienie obowiązku, ani na jego wykonalność. Zarówno organom administracji publicznej, jak i sądowi I instancji znane były trudności związane ze sposobem rozbiórki ściany oporowej. Podmioty te zwracały uwagę na możliwość dokonania rozbiórki bez użycia sprzętu mechanicznego. Okoliczności łączące się z wykonaniem tego obowiązku były znane organowi egzekucyjnemu od samego początku jego nałożenia na zobowiązanego, co znajduje swój wyraz w całości dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie, a nie tylko w ekspertyzie z 2019 r., na którą powołano się w skardze kasacyjnej. Poza tym, sam zobowiązany w piśmie złożonym w dniu 13 maja 2019 r. poinformował PINB o tym, że prace rozbiórkowe będzie wykonywała specjalistyczna firma, której przedstawiciele po oględzinach przedmiotu rozbiórki stwierdzili, że wykonanie prac przy pomocy ciężkiego sprzętu, np. młotów pneumatycznych, nie jest możliwe. Z tych względów prace miały zostać wykonane bez użycia ciężkiego sprzętu, ręcznie, przy wykorzystaniu odpowiedniej liczby pracowników. Zeznania świadka ani też przesłuchanie strony nie wniosłoby do sprawy nowej wiedzy, w której posiadaniu nie byłby sąd I instancji wyrokując w niniejszej sprawie. W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Sąd I instancji w prawidłowy sposób dokonał wykładni tego przepisu, wskazując zarówno na prawne, jak i faktyczne przyczyny niewykonalności obowiązku, dochodząc przy tym do trafnego przekonania, że nie wystąpiły one w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym pogląd, zgodnie z którym trudności natury ekonomicznej albo technicznej związane z wykonaniem obowiązku nie świadczą o jego niewykonalności. Trudno także podzielić zaprezentowaną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentację na temat "sztywnego" stosowania prawa w rozpoznawanej sprawie. Skoro zobowiązany miał możliwość legalizacji ściany oporowej i nie skorzystał z niej, to aktualnie trudno zarzucić organom administracji publicznej dążenia do przywrócenia stanu zgodności regulacji prawnej z zaistniałymi faktami. Innymi słowy, obowiązujące prawo dawało skarżącemu kasacyjnie możliwość uniknięcia rozbiórki obiektu budowlanego, której w chwili obecnej tak mocno się obawia. Jeżeli nie skorzystał on z tej szansy, to aktualnie samemu powinien podjąć czynności zmierzające do realizacji obowiązku nałożonego w decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.