VI SA/Wa 2049/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Skarżący D. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...]w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. skreślającą z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwana dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Przedmiotem rozpoznania Sądu była skarga na Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...]w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. skreślającą z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych sądy, wykonując kontrolę działalności administracji publicznej, orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. W pozostałych wypadkach zażalenie jest niedopuszczalne, co ma miejsce w badanej sprawie, ponieważ kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie dotyczące odmowy wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 135 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) nie przysługuje zażalenie, ponieważ takiego uprawnienia nie przewiduje żaden przepis szczególny (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 78/10, publ. http://cbois.nsa.gov.pl), o czym skarżący został pouczony. W myśl art. 142 kpa strona może takie postanowienia zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W konsekwencji powyższego Sąd uznał, iż skoro zaskarżone postanowienie nie należy do kategorii aktów określonych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. tj. nie może być zaskarżone zażaleniem ani nie kończy postępowania, czy też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty, to skarga wniesiona do sądu na takie postanowienie jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1.w zw. art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.