III OSK 7175/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.B. o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 1074/20 w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 marca 2021 r. II SA/Ke 1074/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M.B. (skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzewa bez zezwolenia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która w skardze kasacyjnej wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że utrzymuje się ze świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości [...] złotych miesięcznie, zaś po odjęciu stałych kosztów na bieżące potrzeby życiowe pozostaje jej 871 złotych. Jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, a dodatkowo opiekunem matki, która jest osobą niepełnosprawną w stopniu znaczny. Wyjaśniła również, iż dysponuje oszczędnościami w kwocie 4500 złotych, które chciałabym przeznaczyć na wykupienie turnus rehabilitacyjnego, ponieważ termin rehabilitacji po urazie został jej wyznaczony dopiero na 2030 r. Dodała, że oprócz m mieszkania, nie posiada innego majątku. W jej ocenie wykonanie decyzji przed rozpatrzeniem skargi kasacyjnej pozbawi ją środków na rehabilitację i środków na bieżące utrzymanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a." - sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z cytowanego przepisu wynika zatem, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że spełnione zostały zawarte w nim przesłanki. Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślić trzeba, że przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które ona wywołuje. O możliwości przyznania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a nie decyduje rodzaj zaskarżonego aktu, ale to czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania aktu, nastąpi ochrona interesu strony przed skutkami wskazanymi w tym przepisie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie załączono żadnej dokumentacji stanowiącej potwierdzenie zawartych we wniosku skarżącej twierdzeń. Nie mniej jednak mając na uwadze, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja dotycząca wniosku o przyznanie prawa pomocy, Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględnił ją rozpoznający niniejszy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącą argumentacja oraz załączona do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentacja sytuacji finansowej pozwalają na przyjęcie, że w sposób dostateczny uprawdopodobniła ona, że zapłata kary finansowej niesie ze sobą wysokie ryzyko destabilizacji sytuacji ekonomicznej skarżącej. Tym samym za uzasadnione uznać należało twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki z uwagi na możliwość pozbawienia jej płynności finansowej lub leczenia po doznanym urazie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że administracyjna kara pieniężna w wysokości 3700 złotych w zestawieniu z dochodami skarżącej stanowi znaczną kwotę. W tych okolicznościach NSA uznał za uprawdopodobnione twierdzenia pełnomocnika skarżącej, iż zapłata kary wpłynie destruktywnie na sytuację materialną skarżącej. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.