IV SA/Po 1266/20

SENTENCJA Dnia 15 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu15 października 2020 roku sprawy ze sprzeciwu A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Burmistrz Miasta i Gminy Ś. po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] maja 2020 roku, nr [...], na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 4 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r., poz. 1945 ze zm.) i po uzgodnieniu stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 4 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił na rzecz A. W. warunki zabudowy dla działki nr [...], obręb S. , gm. Ś., dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania wraz z przebudową i rozbudową budynku gospodarczego z przeznaczeniem na zakład pierzarski (składowanie i sortowanie pierza) wraz z infrastrukturą towarzyszącą (w tym z miejscami postojowymi). W uzasadnieniu organ przestawił szczegółowe warunki zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. W. oraz J. W., podnosząc (1) takie same zarzuty co wobec pierwszej decyzji organu I instancji oraz dodatkowo to, że (2) nie zapewniono stronom możliwości czynnego udziału w sprawie ze względu na obowiązującą pandemię Covid-19 i występujące ograniczenia w funkcjonowaniu organu I instancji, (3) nie udostępniono listownie stronom całości akt sprawy, (4) nie wykonano wytycznych sformułowanych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 roku, nr [...],[...], o uchyleniu w całości pierwszej decyzji organu I instancji i przekazaniu jemu sprawy do ponownego rozpatrzenia, oraz (5) błędnie przyjęto, że określone w decyzji warunki zabudowy będą kontynuacją istniejącej zabudowy podczas gdy aktualnie funkcję dominującą ma zabudowa mieszkaniowa i rekreacyjna. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 roku, nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 10 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz art. 15zzs ust. 1 pkt 6 i art. 15zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374, 567, 568, 695, 875) (dalej jako "ustawa covidowa") oraz art. 46 pkt 20 i art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustawy w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U z 2020, poz. 875) (dalej jako "ustawa osłonowa"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości drugą decyzję organu I instancji i przekazało jemu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie zapewnił stronom rzeczywistej możliwości udziału w sprawie, w szczególności wskazuje na to wyznaczenie terminu do zapoznania się z aktami sprawy w czasie obowiązującej pandemii Covid-19, a to z tej przyczyny, że bieg terminów w sprawach administracyjnych, w szczególności termin do zapoznania się przez strony z całością zebranego materiału w sprawie, podlegał zawieszeniu do dnia 24 maja 2020 roku, przez co druga decyzja organu I instancji została wydana przedwcześnie (już w dniu 4 maja 2020 roku), czym organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego – art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy covidowej. Nadto, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie zweryfikował dostatecznie tego, czy w sprawie nie miała miejsca próba "legalizacji" wystąpienia samowoli budowanej. Wyjaśnić należy, czy decyzja o warunkach zabudowy może zostać wydana w stosunku do inwestycji zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej o ile prowadzone jest postępowanie legalizacyjne. Sprzeciw od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł A. W., reprezentowany przez pełnomocnika, domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 138 § 2 K.p.a przez bezpodstawne uchylenie drugiej decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia termu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem druga decyzja organu I instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy. Pełnomocnik wnoszącego sprzeciw wskazał na to, że nie wykazano, że doszło do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. przez organ I instancji, gdyż organ ten nie naruszył zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, w którym wydana została decyzja w trakcie obowiązywania zawieszenia biegu terminów w postępowaniu administracyjnym, a strony, w szczególności odwołujący się brali czynny udział w toku postępowania przed tym organem, w szczególności złożyli własne stanowisko w sprawie. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie wykazał, że naruszenie zasady czynnego udziału w sprawie uniemożliwiło odwołującym się podjęcie konkretnej czynności, oraz że to rzekome uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, pełnomocnik wnoszącego sprzeciw przywołał zarzut niezastosowania art. 15zzs ust. 4 ustawy covidowej oraz zarzut naruszenia art. 136 § 1 k.p.a., gdyż organ II instancji powinien był samodzielnie uzupełnić postępowanie dowodowe lub zlecić jego uzupełnienie organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało sprzeciw WSA w Poznaniu, nie złożyło odpowiedzi na sprzeciw, nie sformułowało też wniosku organu co do skargi. Sprzeciw został złożony w 14-dniowym terminie do jego wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest sprzeciw od decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 K.p.a. Przepis art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej "P.p.s.a.") stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W rozstrzyganej sprawie istotne znacznie ma zatem art. 64e P.p.s.a., który stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Złożony przez A. W. środek zaskarżenia należy zakwalifikować jako sprzeciw od decyzji kasatoryjnej organu II instancji, co determinuje zakres kontroli legalności sprawowanej przez sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Wobec tego w ramach niniejszej sprawy tutejszy Sąd może badać decyzję Kolegium tylko przez pryzmat zasadności uchylenia drugiej decyzji organu I instancji, tj. Burmistrz Miasta i Gminy Ś., i przekazania jemu sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie, przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dla zastosowania przywołanego przepisu niezbędne jest zatem kumulatywne wystąpienie dwóch przesłanek, bowiem wydanie tego rodzaju decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy warunkowane jest ustaleniem, że zaskarżona (w odwołaniu) decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a nadto że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nowelizacja przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skłania do bardziej restrykcyjnego podejścia do kwestii stosowania art. 138 § 2 K.p.a. Jak wyjaśnił to już, z odwołaniem się do uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3012/17 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl), celem ustanowienia instytucji sprzeciwu od decyzji, uregulowanej w przepisach rozdziału 3a działu III P.p.s.a., jest zmniejszenie liczby pochopnie wydawanych przez organy odwoławcze decyzji kasacyjnych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., pomimo istniejącej obiektywnie możliwości załatwienia sprawy merytorycznie i wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 K.p.a. Sprzeciw od decyzji kasacyjnej powinien mobilizować organ odwoławczy do wykonania jego ustawowej funkcji wynikającej z obowiązku dwukrotnego merytorycznego, a nie wyłącznie kontrolnego rozpatrzenia sprawy. Toteż kontrolując decyzję kasacyjną sąd ocenia ją w kontekście ustalenia, czy organ odwoławczy wydający tę decyzję nie przekroczył swoich uprawnień określonych w art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Po 358/18, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto, orzecznictwo w sposób jednolity wskazuje, że przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane samoistnie, lecz ich treść winna być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów (wyrok NSA z 19.09.2017 r., I OSK 517/17, LEX nr 2424889). Dlatego też organ odwoławczy, wydając decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., jest zobowiązany do wykazania w uzasadnieniu swej decyzji, dlaczego nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w trybie art. 136 §1 K.p.a. (wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt I OSK 517/17, LEX nr 2424889; wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16, LEX nr 2268026; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Go 906/19, LEX nr 2809243; postanowienie NSA z 16 grudnia 1998 r., I SA/Lu 1292/97, LEX nr 34903). W zakresie przesłanki odnoszącej się do naruszenia przepisów postępowania przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, uściślić należy, że nie chodzi tu o jakiekolwiek naruszenia przepisów postępowania, a zgodnie z wykładnią zorientowaną na cel powyższego przepisu chodzi tutaj o naruszenie wyłącznie przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające, chyba że organ odwoławczy wykaże, że naruszenie tych innych przepisów miało wpływ na postępowanie wyjaśniające przed organem I instancji (M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2020, Art. 138, pkt 7). W zaskarżonej w sprzeciwie decyzji Kolegium oparło swoje rozstrzygnięcie kasatoryjne na naruszeniu zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności zasady czynnego udziału stron w toku postępowania wyrażoną w art. 10 K.p.a., a także naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Główną przyczyną wydania rozstrzygnięcia kasatoryjnego upatrywać należy w przyjęciu przez Kolegium za zasadny zarzut sformułowany w odwołaniu co do uniemożliwienia stronom postępowania czynnego udziału w sprawie. Zdaniem Kolegium przejawem takiego naruszenia jest to, że decyzja organu I instancji została wydana w okresie występowania pandemii Covid-19, podczas którego na mocy ustawy covidowej (art. 15zzs ust. 1 pkt 6 oraz art. 15zzr ust. 1) zawieszeniu podlega bieg terminów w postępowaniach administracyjnych. W szczególności, zdaniem Kolegium, zawieszony bieg terminów w postępowaniach administracyjnych zaczął biec ponownie dopiero po wejściu w życie ustawy osłonowej i to od dnia 24 maja 2020 roku, w świetle czego wydana w dniu [...] maja 2020 roku decyzja organu I instancji została wydana przedwcześnie. Ta przedwczesność w wydaniu drugiej decyzji organu I instancji wykazana została przez Kolegium tym, że zawiadomienie z dnia 16 kwietnia 2020 roku o możliwości zapoznania się z dokumentami zebranymi podczas prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i wypowiedzenia się w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia, doręczone wszystkim stronom postępowania w dniu 17 kwietnia 2020 roku, nie uwzględniało zawieszenia biegu terminów w postępowaniach administracyjnych. Toteż termin do zapoznania i wypowiedzenia się w sprawie nie mógł biec od dnia doręczenia tego zawiadomienia, ale mógł ponownie biec dopiero od dnia 24 maja 2020 roku. W takim stanie naruszeniem zasady ogólnej czynnego udziału stron w sprawie było wydanie decyzji w dniu [...] maja 2020 roku przed upływem terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się, który upływałby zdaniem Kolegium w dniu 30 maja 2020 roku, a ze względu na to, że jest to sobota, to w dniu 1 czerwca 2020 roku (art. 57 § 4 K.p.a.). Wnoszący sprzeciw sformułował zarzut przeciwko powyższej interpretacji Kolegium, w którym podniósł, że w toku rozpoznawania sprawy zakończonej wydaniem drugiej decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Jego zdaniem odwołujący się brali czynny udział w toku postępowania, a to w ten sposób, że złożyli własne stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 14 kwietnia 2020 roku odwołujący się wnieśli uwagi w sprawie, gdzie wskazali, że nie zgadzają się z planowaną inwestycją oraz że ma ona szkodliwy wpływ na zdrowie i na środowisko. Nadto, z uwagi na epidemię Covid-19 nie mają możliwości pełnego zapoznania się z materiałem w sprawie. Zarzut powyższy uzupełnił także odwołaniem do art. 15zzs ust 4. ustawy covidowej, które według niego błędnie nie zostało zastosowanie w sprawie jako podstawa do oceny Kolegium, że bieg terminów w postępowaniu administracyjnym nie uległ zawieszeniu. Wskazać należy, że naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego nie mieści się w zakresie naruszeń przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające, chyba że organ odwoławczy wykaże, że naruszenie zasady ogólnej postępowania administracyjnego miało wpływ na postępowanie wyjaśniające przed organem I instancji. Toteż spełnienie pierwszej przesłanki dla zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. w kontekście formułowanego przez Kolegium naruszenia zasady ogólnej postępowania administracyjnego można oceniać jedynie, jeżeli wykaże się, że naruszenie tej zasady miało wpływ na postępowanie wyjaśniające, czego Kolegium nie uczyniło. Organ I instancji w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie decyzji zapewnił stronom czynny udział w toku toczącego się postępowania. Organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz o ponownym opracowaniu projektu decyzji o planowanej inwestycji oraz o jego planowanym uzgodnieniu z innymi organami oraz o możliwości zapoznania się z materiałem zebranym w sprawie i złożenia uwag i wniosków – zawiadomienie z dnia 26 marca 2020 r. (doręczone stronom w dniu 02 kwietnia 2020 roku). W reakcji na to zawiadomienie odwołujący się wnieśli własne uwagi pismem z dnia 14 kwietnia 2020 r. (doręczone w organie I instancji w dniu 15 kwietnia 2020 roku). Organ następnie zawiadomił ponownie o możliwości zapoznania się z dokumentami zebranymi w sprawie i złożeniu uwag i wniosków zawiadomieniem z dnia 16 kwietnia 2020 r. (doręczone stronom w dniu 17 kwietnia 2020 roku). Jak wskazał także Burmistrz Miasta i Gminy Ś. w piśmie o przekazaniu odwołania z dnia [...] czerwca 2020 r., w trakcie postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji organu I instancji ograniczenia w funkcjonowaniu urzędu w czasie zagrożenia epidemicznego nie polegały na zamknięciu urzędu dla interesantów. Organ II instancji nie weryfikował ani tego, czy rzeczywiście ograniczenie w funkcjonowaniu organu I instancji miało miejsce ani, czy uniemożliwiło ono odwołującym się zapoznanie się z aktami sprawy w przedmiotowej sprawie, a odwołujący się nie wnosili o udostępnienie kopii akt sprawy. Organ I instancji zapewnił możliwość czynnego udziału w sprawie wszystkim stronom, w szczególności organ I instancji nie uniemożliwił podjęcia konkretnie wskazanej czynności przez strony (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 984/18, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a jej rzeczywista realizacja uzależniona jest w przeważającej mierze od aktywności stron. Nadto, ubocznie podkreślić należy, że ogólna reguła wprowadzająca zawieszenie biegu terminów w postępowaniach administracyjnych, a wyrażona w art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy covidowej, która weszła w życie w dniu 31 marca 2020 roku, uległa modyfikacji na podstawie zmiany ustawy covidowej na podstawie art. 73 pkt 46 lit. a ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U., 2020 r., poz. 695) zmieniającej ustawę covidową z dniem 18 kwietnia 2020 r. Na podstawie tej nowelizacji do art. 15zzs dodany został ustęp 2a, który wprowadzał wyjątki od wskazanej powyżej ogólnej reguły, na mocy której zawieszenie biegu terminów nie dotyczy m.in. wydania decyzji, o których mowa w art. 59 ust. 1-2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 15zzs ust. 2a pkt 4 w brzmieniu nadanym na podstawie zmiany ustawy covidowej na podstawie art. 73 pkt 46 lit. a ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r., Dz.U., 2020 r., poz. 695). Zgodnie z art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, terminy, o których mowa w art. 15zzs ust. 2a ustawy zmienianej w art. 73 z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpoczynają bieg, a rozpoczęte biegną w dalszym ciągu. Zgodnie z art. 118 wyżej wskazanej ustawy, wchodzi ona w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, które nastąpiło w dniu 17 kwietnia 2020 roku. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie bieg terminów nie był zawieszony już od dnia 18 kwietnia 2020 r. Decyzja organu I instancji została natomiast wydana [...] maja 2020r. W świetle powyższego, naruszenie zasady czynnego udziału w sprawie stron postępowania nie miało miejsca, co skutkuje brakiem naruszenia przepisów postępowania art. 10 § 1 K.p.a. przy wydawaniu zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Dalej, Kolegium wskazało także na naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiały dowodowego przez organ I instancji jako podstawę uchylenia decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Naruszenie wskazanego obowiązku zawiera się w zbiorze naruszeń przepisów postępowania przy wydawaniu zaskarżonej (w odwołaniu) decyzji odnoszących się do przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające. Kolegium zgodziło się z zarzutem sformułowanym w odwołaniu w zakresie, w którym organ I instancji nie wyjaśnił dostatecznie kwestii potencjalnej "legalizacji" samowoli budowlanej. Kolegium podniosło, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika wprost, czy objęty jest planowaną inwestycją o zmianę sposobu użytkowania wraz z przebudową i rozbudową właśnie ten budynek gospodarczy, a nie inny, w stosunku do którego wnoszący sprzeciw (inwestor) przedłożył pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 14 października 2019 roku, nr [...], o zwrocie inwestorowi (w niniejszym postępowaniu wnoszącemu sprzeciw) dokumentów załączonych do zawiadomienia z dnia 30 września 2019 roku o zakończeniu budowy obiektu budowlanego pod nazwą budynek gospodarczy – obiektu zlokalizowanego na działce oznaczone numerem ewidencyjnym gruntów [...] w m. S. , gm. Ś., zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty [...], sygn. akt [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. udzielającej inwestorowi A. W. pozwolenia na budowę wyżej wymienionego obiektu budowlanego, nie wnosząc sprzeciwu do użytkowania obiektu budowlanego. Zdaniem Kolegium organ I instancji winien dodatkowo uzyskać od wnoszącego sprzeciw (inwestora) decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., sygn. akt [...], udzielającą mu pozwolenia na budowę budynku gospodarczego, z tym że pozwolenie powinno zostać przedłożone wraz z projektem i planem zagospodarowania działki zatwierdzonym przez Wydział Architektury w K.. Wnoszący sprzeciw (inwestor) powinien także przedłożyć inwentaryzację geodezyjną powykonawczą budynku. Kolegium wskazało jedynie na powyższe braki wobec zebranego materiału dowodowego w sprawie zakończonej decyzją organu I instancji oraz jedynie takie wskazówki dla organu I instancji. W tym kontekście podkreślić należy, że w konsekwencji poprzedniego uchylenia przez Kolegium w całości i przekazania do ponownego rozpoznania decyzji organu I instancji, organ ten zebrał uzupełniająco dodatkowy materiał dowodowy, co w szczególności wykazane zostało w uzasadnieniu decyzji organu I instancji z [...] maja 2020r. Kolegium nie odniosło się do postępowania dowodowego w pozostałym zakresie. Zdaniem Sądu, wskazanie przez Kolegium na powyższe wątpliwości wynikające z dokumentów zebranych w toku postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji lub z braku niektórych, zdaniem Kolegium, potrzebnych dokumentów w aktach sprawy nie oznacza, że zasadniczo materiał wymagany do rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji oraz merytorycznie przez organ II instancji nie został już zgromadzony. Niewielkie braki w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez organ I instancji, jeżeli konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie ma istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie, nie uzasadniają zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. W sprzeczności z art. 138 § 2 K.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. (wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 11/19, LEX nr 2825518; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 494/19, LEX nr 3038627; wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 października 2013 roku, sygn. akt II SA/Kr 997/13, LEX nr 1384918). W świetle powyższego, wobec jedynie niewielkich braków w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez organ I instancji nie wystąpiło naruszenie przepisów postępowania przy wydawaniu decyzji organu I instancji, które uzasadniałoby wydanie decyzji kasatoryjnej. W konsekwencji, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie ma istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy nie spełnił także obowiązku wykazania w uzasadnieniu swej decyzji, dlaczego nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w trybie art. 136 § 1 K.p.a. Kolegium nie odniosło się w ogóle w swoim uzasadnieniu do tego, czy nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w trybie art. 136 § 1 K.p.a. Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zauważyć należy, że na etapie postępowania odwoławczego Kolegium ustaliło szczegółowo, tj. oznaczając organ, numer oraz datę dokumentów, których uzyskanie zaleciło organowi I instancji w toku ponownego rozpoznawania sprawy po uchyleniu w całości drugiej decyzji organu I instancji. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 K.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uznać należy za równoznaczne z naruszeniem tego przepisu (wyrok NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt I OSK 517/17, LEX nr 2424889). Przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów mieści się w kompetencji organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, taka sytuacja zatem wyłącza dopuszczalność kasacji decyzji organu I instancji. Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 494/19, LEX nr 3038627). Braki na jakie wskazuje organ odwoławczy może uzupełnić samodzielnie ten organ zgodnie z dyspozycją art. 136 § 1 K.p.a. Stosownie do art. 151a § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając sprzeciw od decyzji uznał za zasadne uchylić zaskarżoną decyzję SKO w K. z [...] lipca 2020r. Zgodnie z art. 64d § 1 P.p.s.a. Sąd rozpoznał sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 w zw. z art. 64b § 1 P.p.s.a.). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium weźmie pod uwagę wskazania zawarte przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu wyroku zgodnie z art. 153 P.p.s.a. Organ II instancji dokona oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyda merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Przy tym, Kolegium winno rozważyć i ustosunkować się w wszelkich zarzutów zgłoszonych przez strony postępowania. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawi w sposób klarowny i wyczerpujący tok rozumowania i zastosowane przepisy prawa materialnego oraz przyjęty sposób ich rozumienia. Rzeczą Kolegium będzie wszechstronne uzasadnienie przyjętego stanowiska w sprawie oraz wyjaśnienie stronom postępowania zgłoszonych wątpliwości z uwzględnieniem wymagań art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie podjętego przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia powinno odzwierciedlać ocenę zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ odwoławczy w procesie decyzyjnym. Organ odwoławczy odniesie się też wyczerpująco do wszystkich zarzutów odwołujących, w tym do zarzutów, do których Sąd – z uwagi na ograniczenia wynikające z powołanego art. 64e P.p.s.a. – nie mógł odnieść się merytorycznie. Jeżeli zdaniem Kolegium zebrany materiał dowodowy wymaga uzupełnienia, to Kolegium w tym celu skorzysta z dyspozycji art. 136 K.p.a.